Skocz do zawartości




Zdjęcie

Grupy poetyckie 20-lecia międzywojennego


  • Zaloguj się, aby dodać odpowiedź
Brak odpowiedzi do tego tematu

Katalogi.pl

Katalogi.pl
  • Bywalec

#1 agucia

agucia

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 1141 postów

Napisano 10 maj 2003 - 19:52

SKAMANDER-grupa ta wywodzi się z grupy pikadorczyków związanej z pismem „Pro arte et studio” wydawanym w Warszawie od 1916r. przez młodzież akademicka. Do grupy tej należeli: Jana Lechoń, Władysław Zawistowski, Juliam Tuwim,Słomiński i J. Iwaszkiewicz. Pod koniec 1919r. Lechom, Tuwim, Słowiński, Wierzyński i Iwaszkiewicz oficjalnie zawiązali grup poetycką o nazwie skamander, która od 1920r. rozpoczęła wydawanie pisma o tej samej nazwie.Pismo stało się narzędziem obrony interesów grupy, a także miejscem debiutu poetów o odmiennych orientacjach artystycznych np. Przybosia, Ważyka. Formalnie grupa działała do 1926r.Demonstrowali oni dowolność artystyczną, krytykowali wzorce romantyczne i młodopolskie; poeci wykreowali model „człowieka z tłumu”, który żył w wielkim mieście, znał realia robotniczych przedmieść. Poeci zmierzali do poezji związanej z życiem kraju. Głoszono hasła demokratyczne i pacyfistyczne. Poeci łączyli różne, często sprzeczne poglądy, zachowywali tradycyjne formy wyrazu.


AWANGARDA KRAKOWSKA-twórcą był Tadeusz Peiper .Założył on pismo „Nowa Sztuka”, którego redakcję wraz z nim tworzyli: reprezentant futurystów-Anatol Stern, skamandryta- Jarosław Iwaszkiewicz oraz przedstawiciel formistów-Leon Chwistek. Gdy w 1922r. pismo upadło Peiper rozpoczął wydawanie „Zwrotnicy”(w dwóch edycjach)na łamach, której drukowano artykuły programowe grupy. Nazwa „awangarda” oznacza grupę ludzi torujących nowe drogi w jakiejś dziedzinie, dlatego też zadaniem tej grupy było zbudowanie podwalin pod nową poezję polską. Ich program to: idea nowej sztuki, którą określają:3M-Miasto,Masa,Maszyna-jako naczelne tematy poezji; praca nad językiem poetyckim-sens tkwi w sile metafory; poeta jest rzemieślnikiem pracującym w materiale słowa. Grupa przestała istnieć w latach 30 XX w.


FUTURYŚCI-pojawili się w 1917r. w Warszawie i w Krakowie. Prekursorem ruchu był Jerzy Jan Karski. Najsłynniejsi polscy futuryści to: Bruno Jasielski, Tytus Czyżewski, Anatol Stern, Aleksander Wat. Futuryści głosili, że wszystko co przyjdzie będzie lepsze od przeszłości i teraźniejszości. Głosili kult cywilizacji, maszyny, zachwycali się hałasem ulicznym. Chcieli likwidować wszystko co „stare” wprowadzając „nowe”. Udziwniali ortografię i interpunkcję burząc jej ustalone zasady. Atakowali także nawyki i obyczaje. W ich utworach pojawiały się seks i nagość. Futuryści byli bohaterami skandali i procesów sądowych, które były sposobem ich wypowiedzi.


KWADRYGA-od 1926-1931r.ukazywało się w Warszawie czasopismo literackie „Kwadryga”. Skupieni wokół niego poeci nazywani byli Drugą Awangardą. Należeli do niej m.in.: Lucjan Szenwald, Marian Piechał, Czesław Miłosz. Jej redaktorem był Władysław Sebyła, jeden z twórców polskiego katastrofizmu. W „kwadrydze” krytykowano Skamndra i Awangarde Krakowską za „bezideowość, estycyzm” .Proponowano poezję poruszającą tematy społeczne, nazywaną potem „poezją zaangażowaną”.
ŻAGARY-na początku lat 30 kilku studentów polonistyki wileńskiego uniwersytetu założyło grupę literacką Żagary, skupioną wokół pisma o tym samym tytule(ostatni numer ukazał się w 1934r.).Z grupą tą związani byli m.in. .A. Rymkiewicz, C. Miłosz, J. Zagórski, T. Bujnicki. Żagaryści poszukiwali własnej drogi poetyckiej. Krytykowali Skafandra za zbyt powierzchowne traktowanie poezji,a Awangardę za stechnicyzowanie wypowiedzi. Pragnęli przywrócić poezji zdolność magicznego przemawiania języka symboli przez częste stosowanie paralaksy (równoległe występowanie zdań nie podporządkowanych sobie).Poezję tę cechował katastrofizm, lęk przed wojną. Na łamach pisma prowadzono dyskusje o społecznej roli sztuki jako narzędzia kształtowania osobowości narodu.


EKSPRESJONIŚCI-w latach 1917-22 bracia Hulewicz wydawali w podpoznańskich Kościanach pismo „Zdrój”. Wokół wydawnictwa skupieni byli m.in.: J. Kasprowicz, J. Wittin, S. Przybyszewski, J. Iwaszkiewicz. Głosili oni potrzebę wyrażania w twórczości całej „nagiej duszy” artysty. Często sięgali do twórczości ludowej. Uważali, że utwory mają stanowić np. obraz osobowości podmiotu. Stosowali dosadne słownictwo, szokujący język i silne zabarwienie emocjonalne. Kontynuacją „Zdroju” był wydawany w latach 1922-28 przez Zegadłowicza „Czwartak”. Grupa działała na Podbeskidziu. Członków grupy(m.in. Jan Wiktor, Zofia Kossak-Szczucka),łączyło umiłowanie ludowości, beskidzkiej przyrody i wsi.


pozdrawiam, zawsze do usług ;)



Similar Topics Collapse

  Temat Forum Autor Podsumowanie Ostatni post


Użytkownicy przeglądający ten temat: 1

0 użytkowników, 1 gości, 0 anonimowych


Inne serwisy: IFD