Skocz do zawartości




Zdjęcie

CZŁOWIEK WOBEC BOGA - wypracowanie gotowe - niepoprawione:)


  • Zaloguj się, aby dodać odpowiedź
Brak odpowiedzi do tego tematu

Katalogi.pl

Katalogi.pl
  • Bywalec

#1 ARNII

ARNII

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 375 postów

Napisano 20 wrzesień 2004 - 19:19

jak w temacie

Człowiek wobec Boga: różne ujęcia tego problemu w wybranych dziełach literackich.

Od wieków ludzie próbowali zgadnąć, czym są w porównaniu z Bogiem. Kiedy jedni zastanawiali się, czy Bóg w ogóle istnieje, inni głowili się nad tym, jaką rolę wyznaczył człowiekowi i jakie snuje wobec nas plany. Byli tacy, którzy próbowali się przeciwstawić Bogu, inni zaś pozostawali posłuszni istocie wyższej, żyjąc zgodnie z prawami religii. Wszystkie te postawy i rozważania znalazły oddźwięk w utworach literackich.
Pierwszym dziełem, które mówi o roli i postawie człowieka wobec Boga jest „Księga Hioba”. Człowiek został ukazany w tej księdze jako istota marna, słaba i zależna od Boga. Bóg ukazany został jako wszechmogąca istota, mogąca w każdej chwili pozbawić człowieka wszelkich dóbr i zesłać na niego nieszczęście. Hioba dotknęła choroba, spłonął mu dom, a jego majątek skradziono. Główny bohater jest też wzorowym przykładem postawy jaką człowiek powinien przyjąć. Jest to postawa pokory, oddania się Bogu i dozgonnego mu zaufania.
Podobnym przykładem mogą być hymny Kasprowicza. „Święty Boże” jest przykładem przedstawienia człowieka oraz świata jako małej i słabej istotki całkowicie zależnej od stwórcy. Ukazany człowiek stoi pomiędzy dobrem a złem, stwórcą a szatanem. W słowach podmiotu lirycznego objawia się młodopolski katastrofizm i przekonanie, że życie człowieka to ciągłe cierpienie i oczekiwanie na śmierć.
W „Hymnie św. Franciszka z Asyżu” autorstwa Jana Kasprowicza wyrażony został nieco odmienny pogląd na świat i postawa wobec Boga. Podmiot liryczny wiersza wciela się w osobę świętego i głosi pogląd radosnej wiary, który wywodzi się z przekonania, że niedola, cierpienie oraz ubóstwo są darem od Boga. Mimo iż „rozdawca świata” jest wszechmogący i ma władzę nad człowiekiem, nie jest on ukazany jako srogi Pan, który potrafi zesłać cierpienie, ale jako dobry ojciec zsyłający wszystkie cierpienia jako dar potrzebny do zbawienia.
Postać świętego Franciszka z Asyżu jest wielce istotna w trakcie analizy postawy człowieka wobec Boga oraz roli Stwórcy w życiu człowiek. Franciszek żył w okresie średniowiecza, a urodził się około 1182 roku w Asyżu, w bogatej, kupieckiej rodzinie. Był dobrze wykształcony, młodość jego upłynęła beztrosko i w dostatku. Na początku swojego życia był rozrabiaką, hulaką, ale nie trwało to długo: Franciszek doznał objawienia, które zmieniło znacząco jego życie. Było to około 1206 roku, kiedy rozdał swój majątek biednym i przyjął postawę ascety, rozpoczął życie w ubóstwie, utrzymywał się z żebractwa i podejmowanych ciężkich prac fizycznych. Święty odbudował niemalże doszczętnie zrujnowaną kaplicę, nazwaną potem Porcjunkulą, gdzie odbywały się zgromadzenia braci, zwolenników filozofii i nauk Franciszka. Doprowadziło to do utworzenia w 1210 roku zgromadzenia Franciszkanów. Zgromadzenie to zyskało sobie przychylność i opiekę papieża Grzegorza IX w 1216 roku.
Życie świętego w realnym świecie, jak i w świecie fikcji literackiej jest doskonałym przykładem postawy człowieka wobec Boga. Postawa ta zakładała przekonanie, że Bóg naprawdę istnieje, a wszystkie doświadczenia człowieka, zarówno radość jak i cierpienie, są darem od Wszechmogącego, za który powinniśmy dziękować i wielbić go. W „Kwiatkach świętego Franciszka” opisane zostały najpiękniejsze przykłady cudów dokonywanych przez świętego oraz najładniejsze jego kazania.
Podobnym przykładem jest postawa św. Aleksego. Legenda opowiada o cudownym życiu świętego. Podobnie jak Franciszek z Asyżu, Aleksy rozdał swój majątek: „srebro, złoto, popom, żakom”. Już za życia uważany był za świętego ponieważ Matka Boska zeszła z obrazu i kazała odźwiernemu wpuścić Aleksego do świątyni „ać na tym mrozie nie leży”. Legenda opisuje również anonimową działalność świętego w Rzymie i cudowne właściwości jego ciała oraz relikwii po jego śmierci.
Odmiennym przykładem jest podmiot liryczny w Trenach Jana Kochanowskiego. Podmiot liryczny wyraża żal autora po stracie ukochanej córki. Autor wiersza pyta się Boga, dlaczego dopuścił do tak wielkiej tragedii, nie może się pogodzić z zaistniałą sytuacją, jest na granicy buntu. Potem jednak zaczyna się godzić z cierpieniem i prosi Stwórcę o jego złagodzenie i wieczną radość dla córeczki.
Powyższe przykłady przedstawiają postawy godne naśladowania, które uświadamiają nam, że nie możemy się przeciwstawić Bogu, ale powinniśmy być wobec niego pokorni, ponieważ jest on potęgą, która kieruje naszym życiem. Chociaż w literaturze zdarzały się przykłady buntu jednostki przeciwko Bogu, jak w trzeciej części „Dziadów” Mickiewicza, kiedy Konrad wypowiada słowa „tyś jest carem”, to i tak ostatecznie okazywało się, że postawa taka jest błędna albo jest ona wynikiem działania złych mocy, szatana, ale już na pewno nie przynosi ona żadnych korzyści człowiekowi. Jak pokazują przykłady zaczerpnięte z literatury, postawa, jaką przyjmujemy wobec Boga wpływa na przebieg naszego życia i od niej zależy, czy w życiu zaznamy szczęścia czy będziemy się męczyć, nie widząc sensu cierpienia.




Similar Topics Collapse

  Temat Forum Autor Podsumowanie Ostatni post


Użytkownicy przeglądający ten temat: 0

0 użytkowników, 0 gości, 0 anonimowych


Inne serwisy: IFD