Skocz do zawartości




Zdjęcie

wizerunek kobiety w epoce Renesansu


  • Zaloguj się, aby dodać odpowiedź
7 odpowiedzi w tym temacie

Katalogi.pl

Katalogi.pl
  • Bywalec

#1 baszek

baszek

    1

  • Members
  • Pip
  • 3 postów

Napisano 23 listopad 2004 - 19:00

Czecho wszystkim ! Potrzebuje coś na temat "wizerunek kobiety w epoce Renesansu"
Mam poprowadzić lekcje na ten temat, jeśli znacie jakieś ciekawe linki to z góry dzięki.

#2 asiu

asiu

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 1712 postów

Napisano 23 listopad 2004 - 19:18

Renesans to odrodzenie kanonow antycznych. To epoka antropogenizmu, reformacji. Obok tematow sakralnych pojawiaja się swieckie i mitologiczne. Artysta dazy do odwierciedlenia rzeczywistosci. Renesans to zachwyt pięknem czlowieka i swiata. Symbolem doskonalego piekna staje się cialo ludzkie. W zciu codziennym dominuje zasada”carpe diem”.

Givanni Boccaccio w Dekameronie(ludzie uciekajacy przed zaraza przez 10 dni opowiadaja sobie historie smieszne i pouczajace) ukazuje typ kobiety jak najbardziej ziemskiej, sprytnej, spragnionej milosnej pieszczoty, zrobiacej wszystko by osiagnac cel. Renesans to czas uciech ciala – w przeszlosc odchodza eteryczne damy sredniowiecznych trubadorow.
Cały czas idealizowal jednak kobiete Francesco Petrarka. Jego ukochana Laura była zona francuskiego szlachcica, matką jedenasciorga dzieci. Petrarka nie był jej kochankiem. Opisywane uczcucie jest calkowicie platonicze. Laura została postawiona na piedestale jako przedmiot hołdów, uwazana jest za dame jednoczaca w sobie zarówno piekno cielesne jak i duchowe.
Dla Francoisa Villona idealem kobiety była była gruba Malgoska, z która oddawał się uciechom cielesnym w domu publicznym.do korzystania z zyca zacheca także Janko z Czarnolasu.

W utworach Kochanowskiego ukazane sa raczej stereotypy, brak kobiet prawdziwych, nawet jeśli mają imiona, jak np. Hanna – „bohaterka” szeregu utworów. „Białogłowy” – stateczne, mądre i pracowite pojawiają się jako przeciwwaga dla płochych kokietek, niestałych w uczuciach, stojniś. Te ostatnie są w kontraście ze starymi, zrzędliwymi, dewotkami, sknerami. W utworachtych zdecydowanie bardziej ukazane sa cechy charakteru, obrazki rodzajowe, niż żywe, prawdziwe kobiety – to tematyka fraszek. „Pieśń świętojańska o Sobótce” to praktycznie jedyny utwór, gdzie do głosu dochodzą żywsze uczucia i przeżycia kobiet tęskniących, wesołych, czasem drwiących z mężczyzn – ze zwyczajnego życia wzięte, ale bez cech charakterystycznych.

Piewcy renesansowej radosci zycia postrzegaja kobiete jako partnerke w miłosnej rozkoszy. Kobieta est przewrotna i pozbawiona owego patetyzmu sredniowiecznego. Kobieta w renesansie jest zywa!

#3 asiu

asiu

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 1712 postów

Napisano 23 listopad 2004 - 19:18

RENESANS
*Ideał kobiet tego okresu stanowi np. Mona Liza , Leonarda da Vinci. Florencka dama wzbudzała wiele zachwytu, choć dziś raczej nie miałby szans znaleźć się na okładce kobiecych pism, jednakże w renesansie uchodziła za niebywałą piękność.
*Ideał kobiety : o dużych migdałowych oczach, które mają blask i wilgotność żywych, delikatne brwi, niewielkie subtelne usta, zaokrąglone kształty podobały się ludziom renesansu.
Taki typ kobiety inspirował wiele artystów
*także w tym okresie wzorzec kobiecej urody stworzył Boticielli, choć sam nie zachwycał się kobietami i na myśl o ożenku dostawał gorączki.
*Stworzył on niezwykle poetycki portret kobiety, ucieleśniony w wizerunkach mitycznych bogiń, nimf, aniołów o lekko przechylonych głowach, spadzistych wątłych ramionach i pięknych dłoniach. Można by tu przedstawić portret pt. „Stworzenie Wenus’ . Ideał kobiety przedstawiony na muszli symbolizującej kobiecość, płodność, zmysłowość.Kobieta miała zgrabny nos, szczupłe policzki, ładne usta, przepiękne złociste włosy. Wenus mimo swej nagości jest skromna i niewinna- symbolizuje miłość duchową, najwyższą harmonię piękna i cnoty.
*Kobieta w renesansie przedstawiana była najczęściej na pierwszych planach obrazu.
*w przedstawionym obrazie obok pt; woność wiodąca lud na barykady” właśnie się to potwierdza.
Kobieta dominuje nad całością kompozycji, dominuje alegoryczna figura wolności, wyrażona jao kobieta. Obnażona do piersi kroczy naprzód poprzez martwe ciała powstańców.


#4 asiu

asiu

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 1712 postów

Napisano 23 listopad 2004 - 19:23

Renesans, odrodzenie.

Zapoczątkowany w XIV w. we Włoszech prąd umysłowy zwany humanizmem przewartościował panujący w ówczesnej Europie pogląd na świat. Teocentrycznej kulturze średniowiecza, odwracającej się od doczesności, przeciwstawił zainteresowanie człowiekiem, życiem ziemskim i przyrodą. Nadał istotne znaczenie rozumowi ludzkiemu, zmierzał do odrodzenia starożytnej literatury i kultury. Mający w nim swoje korzenie renesans nie był jednak okresem całkowitego zeświecczenia i odejścia od Boga. Zrywał jedynie ze średniowiecznym typem religijności, stanowił próbę poznania i nobilitacji boskiego dzieła stworzenia. Wyrażał pragnienie zespolenia świata starożytnego i chrześcijańskiego. Wzrosła ranga artystów, przestano traktować ich jako rzemieślników. W odróżnieniu od epoki średniowiecza w renesansie sztuka służyła przede wszystkim człowiekowi. Sztukę renesansu cechują: prostota, umiar, spokój, elegancja, łagodność linii i formy. Kolebką renesansu w sztuce i dominującym jej ośrodkiem w XVw. była Florencja. Na początku XVI w. jej miejsce zajął Rzym. Renesans włoski dzieli się na trzy okresy; wczesny (ok.1405-1500), dojrzały(ok.1500-1525) i późny (1525-1600).Za Alpami zaczął się rozwijać ok. 1490 r.W renesansowej sztuce dominowały harmonia i ład. Charakteryzowało ją dążenie do piękna przy zachowaniu równowagi form i klarownej, symetrycznej kompozycji. Wyraźnie dostrzec można było piękno proporcji, wzorowane na antyku. Za najwyższy wzór uważano naturę, za najdoskonalsze dzieło- człowieka. Chcąc ją naśladować artyści badali rządzące nią prawa. Sztuka stała się wiedzą a artysta uczonym. Artyści pragnąć poznać budowę i zasady ruchu ludzkiego, studiowali anatomię, bardziej dociekliwi dokonywali nawet sekcji zwłok

( Leonardo, Michał Anioł).Wprowadzono nową tematykę. Prócz scen religijnych występowała tematyka świecka-historyczna i alegoryczna,oraz pogańska-mitologiczna. Zwiększyło się zainteresowanie portretem, co stanowiło przejaw wzrostu jednostki. Popularne stały się akty(męskie i kobiece) prezentujące piękno ciała ludzkiego.Pretekstem do ich prezentacji były postacie mitologiczne(np.Wenus) i biblijne ( Adam, Ewa, Dawid).Nagość wprowadzono do miejsc sakralnych. Sztuka renesansu podlegała idealizacji i uogólnieniu. Przedstawiano tylko ludzi pięknych i młodych. Artystów nie interesowała codzienność

i pospolitość. Renesans obfitował w wybitnych twórców, wszechstronnie uzdolnionych

i wykształconych, zajmujących się kilkoma dyscyplinami sztuki jednocześnie(np. Michał Anioł był rzeźbiarzem, malarzem, architektem i poetą).Nowym celem działania stała się sława. Miejsce średniowiecznej pokory zajęła chęć znalezienia uznania w opinii współczesnych i potomnych. Renesans przyniósł wiele odkryć naukowych, w tym udowodnienie przez M. Kopernika teorii heliocentrycznej (Słońce ośrodkiem układu planetarnego).

W malarstwie ukazywano piękno przyrody i świata, eksponowano barwność i uroki doczesności. Bujnie rozwinęło się malarstwo portretowe, starano się przedstawić indywidualne, charakterystyczne cechy modelu. Przyglądając się obrazom zauważamy symetrię, tzn. postać jest komponowana w taki sposób, iż daje się wpisać w trójkąt lub piramidę, przez środek, których przechodzi oś symetrii. W malarstwie pojawiła się perspektywa. Brak było dynamiki, dominowała raczej statyka. Malarstwo nie tylko przedstawiało zewnętrzną powierzchowność człowieka, lecz także jego życie wewnętrzne, psychikę. Najdoskonalszą próbą jest twarz "Mony Lisy" L. Da Vinci, starająca się wychwycić stan duszy modelu. Modelem i punktem odniesienia w malarstwie renesansowym jest otaczająca natura oraz zachowane dzieła antyczne. Trójwymiarowa przestrzeń traktowana jest jako sceneria rozgrywającej się akcji. Wiele uwagi zwraca się na kompozycję, tło, kształty, gesty oraz światło. Zdematerializowana płaska powierzchnia obrazu staje się oknem otwartym na rzeczywistość. Malarstwo renesansowe koncentrowało się na problematyce konstrukcji przestrzeni i bryły przedstawianych przedmiotów, czerpiąc z badań nad perspektywą linearną oraz barwną. Zasady perspektywy linearnej opracował Brunelleschi – to sposób przedstawiania rzeczywistości na płaskiej powierzchni, tak, aby sprawiała ona wrażenie cechującej się głębią. Znacznie rozwinęła się rzeźba wolno stojąca. Nastąpiła idealizacja postaci, a na człowieka zaczęto patrzeć pod względem anatomicznym (ukazywano jego muskulaturę i umięśnienie).

W architekturze odchodzi się od budowania kościołów i kaplic, powstaje natomiast dużo pałaców, kamienic patrycjalnych w dużych miastach, ratuszy i ogrodów. Dominuje tu skromność wystroju i zdobnictwa. Buduje się raczej budowle o charakterze świeckim, zgodnie z duchem reformacji. Jedynie we Włoszech, silnie związanych z religią, budowane są kościoły renesansowe. Powstają takie budowle, jak Wawel, Ratusz poznański czy Zamość. W okresie renesansu rozwinęło się też rzemiosło artystyczne, gł. Meblarstwo(nowe typy mebli z bogatą dekoracją malarską i rzeźbiarską), medalierstwo,tkactwo, szkło artystyczne i ceramika (fajanse).

Renesans to doba nieprzeciętnych twórców, wielkich osobowości, takich jak:



Leonardo da Vinci (1452—1519).W Mediolanie stworzył swoje największe dzieło rzeźbiarskie, konny posąg Franciszka Sforzy, ukazany w ruchu, zrywający z renesansową statyczną powagą i zwiastujący już dynamizm baroku. W Mediolanie powstały również pierwsze z jego wielkich dzieł malarskich. Madonna w grocie skalnej (1483), ukazana w półmroku, była zwiastunem nowego rozwiązania kolorystycznego, któremu sam mistrz nadal nazwę światłocienia (chiaroscuro). Podobnie w Ostatniej Wieczerzy (1497), na ścianie refektarza klasztoru Santa Maria delie Grazie, rezygnował z optymistycznej jasności quattrocenta przez zróżnicowanie oświetlenia. Dążył w sztuce do wiernego odbicia rzeczywistości za pomocą wnikliwej obserwacji. W tym celu wprowadził cień i światło do obrazu, a do swojej palety dorzucił do barw podstawowych - biel i czerń, po to, aby kolory mogły stracić swą czystość. Jego najbardziej znane obrazy:

• Dama z gronostajami (Dama z łasiczką)

Leonardo przedstawił na tym obrazie Cecylię Gallerani, córkę ambasadora mediolańskiego

i faworytę Lodovica Sforzy. Artysta oddał za pomocą pędzla bogate wnętrze kobiety - jej zdecydowanie i mocny charakter. Wydaje się być równie żywa jak zwierzę, które trzyma. Prawa dłoń wyraża napięcie, na delikatnych ustach widać uśmiech; źródłem energii wydaje się być sama kobieta. Ciemne tło (domalowane później) podkreśla jej siłę, a kolory sukni - załamania tkaniny.

• Ostatnia Wieczerza

Artysta namalował fresk w kościele Santa Maria delle Grazie w Mediolanie na zamówienie Lodovico Sforza. Leonardo pracuje nad dziełem dwa lata. Tyle czasu zajmuje mu wykonanie tego ogromnego (wymiary ponad 4 x 9 m) malowidła. Przedstawia Apostołów przy stole, zebranych w trzyosobowe grupki. Jest wśród nich Judasz. Leonardo nie usadził go zwyczajowo na końcu stołu; Judasz jest trzecią postacią na lewo od Chrystusa. Obraz jest zapisem malarskim chwili, przywołaniem wieczerzy, podczas której Chrystus obwieścił: "Zaprawdę powiadam wam, iż jeden z was Mnie zdradzi" (Ew. wg Mat. 26,21). Apostołowie reagują różnie, są zdumieni, wzburzeni, źli. Wszyscy, tylko nie Judasz; on siedzi nieruchomo. Całość obrazu utrzymana w ciemnej tonacji, która dodatkowo podkreśla napięcie. Bogata symbolika; Leonardo doskonale uchwycił miłość oraz - nierozerwalnie spleciona

z obecnością Judasza - zapowiedź zdrady.

• Mona Lisa

Portret młodej kobiety, z postaci, której bije spokojna wytworność. Jest w niej pewien niepokój. Kobieta nie jest piękna, ma tajemniczy uśmiech, nosi skromną suknię. Obraz wykonany dwoma technikami: światłocieniową (oczy) oraz sfumato. Tę drugą technikę, polegająca na krętych pociągnięciach pędzlem, Leonardo stosował po to, by uwypuklić formę, np. przy malowaniu gór (pozbawione są w jego obrazach ostrych konturów).



Odmiennie miał rozwiązywać problemy nowej sztuki najmłodszy i najkrócej żyjący z wielkiej trójcy malarzy owego okresu, Rafael Santi z Urbino (1483—1520). Najbardziej z nich kontrowersyjny, w niektórych epokach uważany za największego malarza ludzkości, kiedy indziej oskarżany o płyt kość, nieoryginalność, kiczowatą niemal cukierkowatość, łączył

w swym malarstwie sprzeczne elementy: schyłkową doskonałość swych słodkich Madonn, — które jednak nierzadko, jak maleńka Madonna Esterhazy, były pełnym niespokojnego liryzmu ukazaniem piękna macierzyństwa i dzieciństwa — z nowym, zwichrzonym dynamizmem malowideł ściennych dokonywanych w Rzymie na zlecenie papieża Juliusza II. Malarstwo Rafaela pełne jest liryki i poetyczności. Odważnie stosuje kolor. Zestawia barwy o mocnym natężeniu. Jego obrazy cechuje harmonia; linie i kolory są miękkie i płynne. Rafael zerwał

z symetrią, a mimo to nie naruszył równowagi obrazu. Daje nowe poczucie głębi, iluzję przestrzeni, świetnie posługuje się perspektywą architektoniczną. Posadzka, schody, kolumny mają prowadzić widza w głąb obrazu. Sykstyńska altach 1500-1505 namalował serię słynnych Madonn( Sykstyńska in.„Zaślubiny Marii” „Madonna del Granduca”).Jednocześnie pracował jako architekt –zaprojektował Sykstyńska m.in. rzymski kościół Sykstyńska. Eligio degli Orefeci, willę Madama Sykstyńska pałac Pandolfini we Florencji. W roku 1515 został mianowany konserwatorem st6arożytnych zabytków Rzymu; kierował pracami wykopaliskowymi. Sykstyńska latach 1514-1520 kierował budową Bazyliki Św.Piotra. Mimo rozlicznych talentów zasłynął przede wszystkim jako malarz. Niezrównany portrecista (m.in.„Papież Leon X z nepotami” „Baldassare Castignole”)Spod jego pędzla wyszły liczne obrazy religijne np.”Uwolnienie Św. Piotra ”, „Cud mszy Sykstyńska Bolsamo”. Ostatnie lata twórczości przynoszą zmianę stylu pełnego harmonii, klasycznego piękna na ujęcia manierystyczne („Przemienienie na górze Tabor”).Malarstwo Rafaela wywarło wpływ na sztukę europejską następnych stuleci, stając się niedoścignionym wzorem dla wielu pokoleń artystów. Jego najbardziej znane obrazy:

• Madonna Sykstyńska

Nazywana tak od papieża Sykstusa, klęczącego z lewej strony obrazu i zachwytem patrzącego na postać Madonny.

• Złożenie do grobu

Obraz namalowany na zamówienie Atlanty Baglioni; zadziwia układem całości, podporządkowanym dwóm przeciwstawnym liniom. Grupa kobiet skłania się w prawą stronę, natomiast ciało Chrystusa i niosących go postaci w lewą stronę. Nasuwa się porównanie

z Pietą Michała Anioła. Twarz omdlałej Matki Boskiej wyraża ból. Człowiek podtrzymujący Chrystusa patrzy w niebo, jakby szukał tam siły, która pomoże udźwignąć mu ciało Pana. Nad nim pochyla się zrozpaczona Maria Magdalena. W środkowej części znajduje się młody, muskularny mężczyzna, który przechyla się w na prawą stronę. Na dalszym planie widzimy góry, u stóp, których leży miasto. Uwagę widza rozpraszają zbyt żywe kolory szat postaci. Dominuje czerwień - symbol męki.

• Szkoła Ateńska

Fresk w Stanza della Segnatura w Rzymie przedstawia dysputę uczonych starożytnych

z humanistami nad dwoma aspektami prawdy. Fresk stanowi alegorię filozofii. W środku obrazu znajduje się Platon, który wskazuje palcem na niebo - świat idealny, a obok Arystoteles trzyma w jednej ręce "Etykę", a drugą wskazuje na ziemię. Uwagę zwraca wnętrze z kasetonowym sklepieniem, przypominające bazylikę św. Piotra w Rzymie.

W głębi prześwituje rozświetlony obłokami błękit nieba, dający złudzenie nieskończoności. Ściany ozdabiają rzeźby i płaskorzeźby. W dwóch głównych niszach Rafael umieścił opiekunów sztuki i nauki - Apollina i Minerwę.



Michał Anioł Buonarotti (1475—1564)Rzeźbiarz, malarz, architekt i poeta. Zrywał

z wytworną delikatnością i beztroską harmonią dzieł swych poprzedników. Sławę zdobyła mu marmurowa statua nagiego Dawida, ukazująca siłę ciała i charakteru, dzieło brutalne

w swoim realizmie (1503), ustawione na głównym placu Florencji, mimo protestów zwolenników dawnej sztuki. Wezwany do Rzymu, otrzymał wówczas od papieża Juliusza II polecenie pokrycia freskami ścian i sklepienia Kaplicy Sykstyńskiej. W ciągu czterech lat (1508—1512) powstało malowidło gigantyczne, potężne i dla ówczesnych widzów przerażające w swym dynamizmem, budzące niepokój, wizja stworzenia świata malowana na sklepieniu kaplicy. W 1541 r. uzupełnił ją artysta jeszcze bardziej dynamiczną i dramatyczną wizją Sądu Ostatecznego na ścianie ołtarzowej. „Tu ściana cała ryczy jak bawół zraniony" — komentował to dzieło po wiekach Kazimierz Tetmajer, dodając: „Wulkan to chyba z siebie wyrzucił, nie człowiek".

Już jako twórca licznych rzeźb w marmurze, z watykańską Piętą na czele oraz potężnych fresków, rozpoczął Michał Anioł działalność architektoniczną w Rzymie, gdzie zaprojektował nową zabudowę Kapitolu, i we Florencji kierując przebudową Biblioteki Św. Wawrzyńca; na pograniczu obu dziedzin sztuki stały monumentalne grobowce, zaprojektowany, lecz nieukończony Juliusza II oraz Medyceuszów we Florencji, potężne kompozycje wspaniałego, lecz mrocznego geniuszu, w którego dziełach dominowała siła, a nie wdzięk, pasje, a nie sentymenty. Po 1501 roku wyrzeźbił

„Madonnę z dzieciątkiem”(zw.„Madonną z Brugii”)a w roku 1503 powstało słynne dzieło malarskie „Święta rodzina”. Zaprojektował i podjął się pracy nad grobowcem papieża Juliusza II, do którego wyrzeźbił m.in. „Mojżesza” i „Rachel i Leę”. Zaprojektował Nową Zakrystię w kościele San Lorenzo we Florencji, postały wtedy rzeźby alegoryczne( „Dzień” „Noc” „Świt” „Zmierzch”)

Michał Anioł czerpał inspiracje ze sztuki antycznej. Był czcicielem antycznego ideału piękna. Ciało ludzkie nie miało dla niego tajemnic. Pragnął ukazać je w ruchu. W swych obrazach rozdzielał światła od ciemności, wprowadza grę światłocienia oraz regularną artykulację formy.

Jego sztukę cechowały dwa pierwiastki divinita -boskość i terribilita- napięcie. W swoich dziełach umiał oddać jak nikt inny- stany duszy, uczucia i emocje. Jego dzieła wyznaczały drogę twórcom baroku. Pod koniec życia zajął się też twórczością poetycką.

Jego najbardziej znane obrazy:

• Pieta

Rzeźba przedstawia Matkę Boską opłakującą syna. Matka Boska jest bardzo młoda; siedzi smutna z lekko pochyloną głową, ramieniem podtrzymuje bezwładne ciało syna. Ciało Jezusa ukazane jest realistycznie, widzimy każdy bezwładny mięsień.

• Sąd Ostateczny

Fresk namalowany w części ołtarzowej Kaplicy Sykstyńskiej przedstawia wydarzenia dnia Sądu Ostatecznego. Dominuje w nim zasada ruchu. Po lewej stronie fresku widzimy grupy zmartwychwstałych wspinające się ku Chrystusowi, z prawej zaś upadek potępionych. Ci ostatni, stłoczeni w łodzi Charona czekają przerażeni na ostateczny wyrok. Nad ponad trzystoma figurami góruje postać Chrystusa. Obok niego Matka Boska - pełna współczucia. W niebiańskim orszaku Chrystusa przedstawieni zostali święci i patriarchowie, wśród nich po lewej stronie - św. Katarzyna Aleksandryjska trzyma w rękach złamane koło najeżone kolcami, za nią w teatralnej pozie, św. Biaggio, trzyma w rękach żelazne grzebienie - narzędzie swych tortur.

Renesans(odrodzenie) kojarzy się nam wszystkim ze wspaniałym rozwojem sztuki, genialnymi, wykształconymi artystami i wynalazcami. Ich wspaniałe dzieła znalazły w późniejszych wiekach licznych naśladowców w całej Europie. Wytworzone w tym okresie środki artystyczne były podstawą rozwoju sztuki aż do XX wieku. Stworzone w tej epoce obrazy (np. portret „Mona Lisa” czy „Dama z łasiczką”) oraz rzeźby („Dawid”) czy

cudowne freski z Kaplicy Sykstyńskiej są podziwiane i cenione do dziś. Epoka renesansu

lub odrodzenia podobnie jak ożywiona przez nią sztuka zadziwiła mnie swym pięknem

i harmonią. Uważam ją za jedną z najdoskonalszych i najpiękniejszych epok w historii sztuki.


#5 toSek

toSek

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 216 postów

Napisano 12 grudzień 2004 - 15:02

asiu czy masz może jeszcze coś na temat fresku (Szkoła Ateńska)?
Pozdrawiam!
PS Proszę o szybką odpowiedź (jeszcze dziś)!

Zmieniony przez - toSek w dniu 2004-12-12 15:05:27

#6 aisunia

aisunia

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 5370 postów

Napisano 12 grudzień 2004 - 17:08

http://www.italia-it.../023_stanze.htm moze tu cos znajdziesz

#7 aisunia

aisunia

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 5370 postów

Napisano 12 grudzień 2004 - 17:10

Najsłynniejsze dzieło Rafaela, freski „Szkoła ateńska” namalowane w stanzach - prywatnych apartamentach papieskich w Watykanie, wyrażają swą formą i tematyką fascynację artysty antykiem i jego słynnymi osobowościami. Także inny wybitny malarz epoki renesansu podjął tematykę wykorzystaną przez Santiego w swych freskach, a był nim mianowicie Tycjan. We fresku „Szkoła ateńska” " znajdują się w centrum, na najwyższym stopniu schodów wielcy filozofowie, którzy byli głównymi wzorcami w Odrodzeniu - są to Platon i Arystoteles. Otoczeni są przez grupę myślicieli i uczonych, wśród których są również Euklides (twórca geometrii aksjomatycznej) oraz autor geocentrycznej teorii systemu planetarnego, Ptolemeusz. Uważa się, że siwy i brodaty Platon jest portretem Leonarda da Vinci, zaś filozofowi leżącemu na schodach twarzy użyczył Michał Anioł. Tematyka fresku, jego symetria i atmosfera dostotojnego spokoju składają się na dzieło będące kwintesencją renesansowego klasycyzmu.

fragment ze stronki http://www.pilkanozn...ask=view&id=348

#8 toSek

toSek

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 216 postów

Napisano 14 grudzień 2004 - 10:14

Już trochę zapóźno ale dzięki,masz SOGa za chęci!



Similar Topics Collapse

  Temat Forum Autor Podsumowanie Ostatni post


Użytkownicy przeglądający ten temat: 0

0 użytkowników, 0 gości, 0 anonimowych


Inne serwisy: IFD