Skocz do zawartości




Zdjęcie

Charakterystyka Zenona Ziembiewicza


  • Zaloguj się, aby dodać odpowiedź
Brak odpowiedzi do tego tematu

Katalogi.pl

Katalogi.pl
  • Bywalec

#1 ojj_zmorka

ojj_zmorka

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 685 postów

Napisano 18 luty 2005 - 12:55

Charakterystyka Zenona Ziembiewicza

Zenon Ziembiewicz jest nieźle wychowany, ambitny, rozsądny, inteligentny i pracowity. Ma wspaniałe ideały. Chce nie tylko uczyć się, ale również działać dla dobra całego społeczeństwa, chce walczyć o postęp zacofanego świata. Chce żyć uczciwie i spora część jego działalności przynosi znakomite rezultaty: buduje domy robotnicze, remontuje koszarowe legowiska bezdomnych, porządkuje wybrzeże nad rzeką, likwiduje także dancing o złej sławie, a w powstałym miejscu zakłada park z pijalnią mleka dla dzieci, kortami tenisowymi, placami do gry w koszykówkę i siatkówkę. W pewnym jednak nieuchwytnym momencie granica dobra i zła zostaje przekroczona. Zenon nagle dostrzega, że elita rządząca wpędziła go w sidła, w wyniku czego stał się prominentem. Gdy dowiaduje się od Elżbiety, że przetrzymywani więźniowie są torturowani, nie chce przyjąć tych wiadomości do siebie. "Jego świadomość organizowała się błyskawicznie do obrony. Rzecz była w tym, że to nie mogło być prawdą. Rzecz była w tym, żeby w to nie wierzyć, żeby na to nie przystać. Byle jakie słowa wystarczyły (...). Widziała jak przekonywał sam siebie, widziała jak szło mu to jak z płatka (...)". Zenon Ziembiewicz jest jedną z najbardziej charakterystycznych postaci w literaturze polskiej. Gdybyśmy chcieli rzucić ogólny szkic tej postaci na pewno musiałoby paść stwierdzenie, że jest on polska wersją karierowicza, który dążył do zdobycia pieniędzy i władzy . Pewne złe skłonności dziedziczy po ojcu. Bohater jest tym bardziej cyniczny, że nie zdaje sobie sprawy ze swoich poczynań. Ziembiewicz to bohater, którego charakteryzować można na dwóch płaszczyznach- pozytywnej i negatywnej.
Nałkowska już od pierwszego zdania naświetla nam potrzebę zerwania ze schematyzmem myślenia: ?Krótka i piękna kariera Zenona Ziembiewicza, zakończona tak groteskowo i tragicznie, dała się teraz od strony tego niedorzecznego finału rozważyć całkiem na nowo.? Losy bohatera były czymś więcej niż tylko źródłem skandalu- na pierwszy rzut oka losy banalne: panicz uwodzi córkę kucharki, żeni się jednak z panną z dobrego domu. Zenon może być postrzegany na rożne sposoby. Tak więc najpierw zajmę się charakterystyka na płaszczyźnie pozytywnej. Jego osobowość została zdeterminowana poprzez warunki w jakich się wychowywał. Wywodził się z zubożałej rodziny ziemiańskiej. Ojciec nagminnie zdradzający matkę, ograniczony świat wartości- niewiele młody Ziembiewicz mógł wynieść z domu. Jednak pragnienie wydostania się z nizin społecznych było tak silne, iż starał się zdobyć wykształcenie samodzielnie zarabiając na życie korepetycjami. Starał się być uczciwy, także w kontaktach z kobietami. Niczego nie obiecywał Adeli, z którą związał się w Paryżu, a jednak świadomy jej choroby starał się jednak jak najdłużej odwlekać swój wyjazd do Polski. Romans z Justyną wynikał z jakiegoś dziwnego przypadku- najpierw było męskie pragnienie, później dziewczyna wyraźnie mu się narzucała. Zenon potrafił być wierny- przez cały ostatni rok studiów myślał tylko o Elżbiecie, swojej przyszłej żonie. Ziembiewicz surowo oceniał własną słabość, ciągle starał się być uczciwy. Wiadomości o ciąży kochanki nie przyjął z entuzjazmem, ale zaoferował pomoc. Dał Justynie większa sumę pieniędzy, ale nie nakłaniał jej do aborcji. W pracy zawodowej Zenon również uwikłał się w sieć zależności, a klęska na tym polu nie wynikała wcale ze złej woli. Jako redaktor ?Niwy? nie umiał odmówić ludziom, z którymi się związał, jako prezydent nie zbudował domów dla robotników, ponieważ nie zdobył kredytów. Może gdyby był bardziej stanowczy i odważniejszy w starciu ze światem udałoby mu się to osiągnąć- nie był złym człowiekiem.
Zajmijmy się teraz negatywna strona jego osobowości. Pomimo tego, iż Zenon pragnął być innym człowiekiem niż był jego ojciec, bardzo szybko stał się do niego podobny. Piękne ideały zniknęły wobec kolejnych kompromisów. Bohater miał świadomość, że jego artykuły w ?Niwie? są zmieniane, że własnym nazwiskiem podpisuje coś co jest daleko odmienne od jego lewicujących poglądów. Wiedział i nie robił nic, ponieważ bardziej zależało mu na umówionej zaliczce. Początkowo krytyczny wobec niesprawiedliwości społecznej, z czasem decydował się na coraz większe kompromisy. Ze studenta o radykalnych poglądach przeszedł metamorfozę na sanacyjnego dygnitarza. Nie zdobył się na żaden protest przeciwko torturowaniu aresztowanych- co więcej- strzelanie do uczestników wiecu robotniczego uznał za mniejsze zło. Zenon, to karierowicz pozbawiony własnej osobowości. Zenon był również hipokrytą wobec kobiet. Kiedy Adela umierała w Paryżu, on już uwodził w Boleborzy Justynę. Kiedy się okazało, że ta jest w ciąży dał jej pieniądze, co było swoista zachęta do dokonania aborcji. Elżbiecie natomiast opowiedział o wszystkim (?To czego chciał, to był boleborzański schemat. Musiała wybaczyć.?), a ona musiała ponosić wspólnie z mężem konsekwencje jego życiowych porażek.
Nie bez znaczenia wydaje się także realizacja planów - można byłoby rzec "młodości" - Ziembiewicza. Zenon chciał jakoby zerwać ze swoimi korzeniami, powrót z miasta, w którym pobierał nauki owocuje w "odkrycia" prawdziwego oblicza rodziców, które z kolei sprawiają, że bohater zaczyna czuć pewną odrazę do rzeczy jeszcze niedawno tak budzących podziw. Jednak plany pozostały jedynie planami. "Udało" mu się natomiast przekroczyć wszystkie możliwe granice: moralną, za którą przestaje się być sobą, granicę odporności moralnej - przyczynia się bowiem do niespełnionego macierzyństwa Justyny, społeczną - ponieważ romansując z Justyną od początku wiedział, że w panujących warunkach społecznych ich małżeństwo nie było możliwe.
Zenona Ziembiewicza można potępiać za to, co zrobił Justynie, można go uczynić współodpowiedzialnym śmierci robotników, ale nie można zapominać o jego chęci czynienia dobra, o zapale do pracy i o działalności na rzecz całego miasta. Nie możemy go więc ocenić jednoznacznie, nie możemy powiedzieć, że był dobry lub zły, "biały" lub "czarny", gdyż zależnie od miejsca w życiu, od splotu okoliczności, każdy z nas inaczej oceni tego samego człowieka.
"Jest się takim, jak myślą ludzie, nie jak myślimy o sobie my sami, jest się takim, jak miejsce w którym się jest."
Moim zdaniem człowiek jest istotą zbyt skomplikowaną, aby móc określić go w kilku zdaniach, ocenić jednoznacznie w kategoriach dobra i zła. Powoduje to częste pomyłki, błędne, krzywdzące oceny. Ale również my sami nie wiemy o sobie wszystkiego. Patrząc na samych siebie spostrzegamy tylko to, co chcemy zobaczyć, jesteśmy więc w samoocenie subiektywni, bardzo często się mylimy. Wydaje mi się, że Zenon Ziembiewicz ograniczony przez obyczajowość, panujące stosunki i zależności był niczym pies na łańcuchu - brak swobody spowodował, że "wszystko czego nie chciał było po tej samej stronie co on", a jego dobre intencje nie znalazły odbicia w czynach.






Similar Topics Collapse



Użytkownicy przeglądający ten temat: 0

0 użytkowników, 0 gości, 0 anonimowych


Inne serwisy: IFD