Skocz do zawartości




Zdjęcie

bohater romantyczny - MATURA // pomocy !!


  • Zaloguj się, aby dodać odpowiedź
6 odpowiedzi w tym temacie

Katalogi.pl

Katalogi.pl
  • Bywalec

#1 cichy1927

cichy1927

    1

  • Members
  • Pip
  • 5 postów

Napisano 04 marzec 2005 - 23:35

Prosilbym bardzo o jakies pomocne materiały związane z tym tematem: "Dokonaj charakterystyki bohatera romantycznego .Przedstaw, w jaki sposób pożniejsze epoki nawiązywały do tego typu bohatera. Omów problem, odwołując się konkretnych utworów literackich różnych epok." Mam juz troche informacji ale wg mnie to wciaz za mało - pomóżcie!

#2 kgr

kgr

    1

  • Members
  • Pip
  • 2 postów

Napisano 05 marzec 2005 - 07:39

zmieniłam temat, bo przynajmkniej u mnie, nie wiem z jakiego powodu nie bylo go widac...

Typy bohaterów romantycznych:
bohater bajroniczny - uosabia romantyczne konflikty moralne i namiętności; twórca: Jerzy Gordon Byron; typ ten widoczny w "Giaurze"; główny bohater mści się na mordercy kobiety, którą kochał i później dręczą go wyrzuty sumienia, chroni się on przed znienawidzonym światem do klasztoru; bohater typu bajronicznego to człowiek o nieprzeciętnej indywidualności, skłócony ze światem i ze społeczeństwem, w którym
przyszło mu żyć, przeżywający nieszczęśliwą miłość, prowadzącą do tragicznych skutków;
bohater werterowski - utożsamiany z bierną rezygnacją, nostalgią, apatyczną ucieczką w świat wewnętrzny, aż do spokojnie zaplanowanych decyzji samobójczych; twórca: Goethe ("Cierpienia młodego Wertera"); bohater werterowski to ten, który nie umiał znaleźć sensu życia, ucieka od współczesności w świat marzeń i wspomnień;
bohater renejski - francuska odmiana choroby wieku; Rousseau, Musset "Spowiedź dziecięcia wieku", Hugo "Nędznicy";
bohater rosyjski - bohater zniechęcony do życia, przygnębiony, nie umiejący znaleźć celu i sensu życia - rosyjska odmiana choroby wieku; twórcy: Puszkin "Eugeniusz Oniegin", "Borys Godunow", Michał Lermontow.
Koncepcja poety i poezji w utworach romantycznych
Poeta miał być przywódcą duchowym narodu, wieszczem, drogowskazem. Poeta to postać wyjątkowa, obdarzona przez Boga przymiotami. Bardzo często poeta jest bohaterem. Bohater romantyczny to człowiek przeżywający tragiczny konflikt spowodowany rozbieżnością między wyznawanymi ideałami a rzeczywistością, człowiek skłócony ze światem i społeczeństwem, w którym żyje, buntujący się przeciw istniejącym normom społecznym, kulturalnym i obyczajowym. Bohater romantyczny to indywidualista i człowiek o niezmiernie bogatym życiu wewnętrznym, pełen sprzeczności, rozterek i wahań.
Jedną ze stałych cech bohatera romantycznego było także przeżywanie wielkiej romantycznej miłości, która stawała się wielką namiętnością, była też dowodem - wyznawanej przez romantyków - dominacji uczuć nad rozumem. Miłość romantyczna jest najczęściej nieszczęśliwa i prowadzi bohatera do samobójczej śmierci. Romantycy stworzyli też nową koncepcję poezji i poety - wieszcz i geniusz - wprowadzone przez niemieckich teoretyków romantyzmu. Poeta w ich ujęciu stawał się najwyższym prawodawcą i prorokiem, wysłannikiem Boga. Literatura danego narodu miała przedstawiać jego dawne i teraźniejsze dzieje, sławić bohaterów, w razie potrzeby podtrzymywać na duchu i zagrzewać do walki z wrogiem.
W literaturze romantycznej polskiej, podobnie jak i w literaturze innych krajów europejskich, znajdujących się w niewoli, głównym tematem staje się zagadnienie walki narodowo-wyzwoleńczej. Bohaterowie całe swe działania podporządkowują idei odzyskania niepodległości i kiedy trzeba składają życie w ofierze, tworząc w ten sposób wzorce do naśladowania.
Gatunki charakterystyczne dla romantyzmu

http://www.sciaga-online.pl/praca.php3?temat=p_mat_inne&id=1390 - tu jest tabelka wiec nie wkleje

Bohater romantyczny


Bohater romantyczny
Typowość takiej literackiej osobowości polega na tym, że jej biografia układa się w swoisty schemat powtarzalny w najważniejszych dziełach romantyzmu.

Dobrym przykładem takiej postaci może być bohater "Dziadów" Adama Mickiewicza.

Gustaw z IV. cz. "Dziadów" jest to człowiek wrażliwy, poeta, samotny, nie rozumiany przez ludzi, wyobcowany i nieszczesliwie zakochany. Gustaw z IV. cz. "Dziadów" to romantyczny bohater na miare Wertera Goethego. Jest nieszczesliwym, porzuconym kochankiem. Sila jego uczuc jest tak wielka, ze przestal istniec dla swiata, zostal skrzywdzony przez jego sztuczne konwenanse. Nie obchodzi go nic, poza wlasnym cierpieniem i wspominaniem ukochanej. Szalenstwo popycha go ku myslom samobójczym.

Konrad Wallenrod jest bohaterem tragicznym, który nie widzac innego sposobu decyduje sie na walke poprzez podstep i zdrade. Jest to pierwszy z Mickiewiczowskich bohaterów, pokazany w calym skomplikowaniu psychologicznym, postać niejednoznaczna i wywolujaca kontrowersyjne oceny. Nie jest to postac papierowa. Heroiczne poswiecenie Konrada Wallenroda laczy sie z chwilami zwatpienia, wahania, odwlekania momentu decydujacego ciosu. Spelniwszy misje spiskowca, Konrad musi zginac. Jego smierc jest z góry wpisana w tragiczny los. Nawet gdyby zdolal ujsc zemście Krzyzackiej, nie móglby wiesc zwyczajnego zycia. Jego czyn, choc podyktowany patriotyzmem, byl zbyt przytlaczający.

Gustaw z IV. cz. "Dziadów" przechodzi przez punkt bardzo wazny w zyciu bohatera romantycznego - przeistacza sie z nieszczesliwego kochanka, zaopatrzonego tylko we wlasny problem w bojownika o sprawe ogólna (wyzwolenie narodu). Jest to moment wyraznie zaznaczony przez samobójstwo (Gustaw zabil sie lecz zyje nadal) i zmiane imienia - Gustaw zmienia sie w Konrada. Metamorfoza w "Dziadach" zaznaczona jest szczególnie wyraźnie.



Bohater zapisuje na scianie celi wieziennej: Umarl Gustaw - narodzil sie Konrad. Poeta Konrad odnalazl wlasne miejsce w zyciu, w checi poswiecenia sie za ojczyzne, koniecznosci walki z tyrania zaborcy. Bohater z cz. IV "Dziadów" odnajduje sens zycia, doznaje przemiany duchowej.

Konrad podejmuje walke o wielka, ogólna idee. Teraz charakteryzuje bohatera prometeizm (poswiecenie sie dla dobra ogólu), tytanizm (próby podjecia totalnego wysilku dla dobra spraw), mesjanizm (chęć spelnienia swojej misji, rola Mesjasza poswiecajacego sie dla idei), a nawet zdolnosc popelniania czynów, które z punktu widzenia moralnosci sa dyskusyjne lub wrecz nieetyczne (mord, bluznierstwo, zdrada). Czyny takie zawsze posiadaja motywacje, jaka sa intencje bohatera. W przypadku Konrada takim czynem jest bluzniercze wystapienie przeciwko Bogu. Bohater romantyczny zwykle nie wygrywa - nie osiaga postawionego sobie celu, lecz takze nie przegrywa, gdyz idea okazuje sie zwycieska. Bohater taki obdarzony jest poczuciem dziejowej misji, wlasnej sily i potegi. Romantyczny indywidualizm Konrada plynie z jego wiary w sile poezji, jej oddzialywania na naród, w sens poswiecenia sie nieprzecietnej jednostki. W Wielkiej Improwizacji Konrad nie waha się wadzic z Bogiem. Ofiarowuje siebie, ale w zamian chce wolnosci i szczescia narodu (idea prometeizmu - poswiecenia sie jednego czlowieka w imie dobra in- nych). Konrad - jak inni bohaterowie romantyczni - w samotnosci przezywa kleski i mistyczne uniesienia. Konrad ma bolesna swiadomosc tragicznej sytuacji narodu i swoich przyjaciól, przesladowanych za wolnosciowe dazenia. Pomimo zwatpien jest w nim zarliwa wiara we wlasne poslannictwo i moc poezji. Decyduje to o tym, iz na ogól nie odbieramy bohatera "Dziadów" jako postaci znajdujacej sie w sytuacji bez wyjscia. Ozywia go wielka idea, która dodaje mu sil. Grzech pychy (wyzwanie Boga na pojedynek) dzieki ksiedzu Piotrowi zostaje wymazany, a Konrad uwalnia się z mocy szatana.



W epopei "Pan Tadeusz" głównym, choc nie tytulowym bohaterem jest Jacek Soplica. Jest to postac na wskros romantyczna. Nieszczesliwa milosc popchnela gwaltownego mlodzienca do zbrodni. Splamiony polską krwia do konca zycia mial obciazone sumienie. Samotny i nieszczesliwy szukal odkupienia w sluzbie ojczyznie i spoleczenstwu. Przywdzial mnisi habit i przybral imie Robaka. Ksiadz Robak - niezmordowany emisariusz polityczny - przygotowal szlacheckie zascianki do powstania przeciw zaborcy, przylaczenia sie do Legionów Dabrowskiego. Byl cichy i skromny, oslanial twarz kapturem. Nikt nie znal jego tajemnicy. Zla slawa i hanba musialy mu bardzo ciążyc. Dopiero na lozu smierci wyznal: "Jam jest Jacek Soplica." Ksiadz Robak, podobnie jak tajemniczy mnich z "Giaura" Byrona w duchownej szacie szukal ochrony przed cierpieniem. Nie ukryl sie jednak w klasztorze, nie uciekal od rzeczywistosci. Przy wszystkich typowo romantycznych cechach tej postaci jest w niej zupelnie nowy element. Ksiadz Robak to pierwszy z wielkich bohaterów Mickiewicza, który dziala wsród spoleczenstwa, wierzy w sens wspólnego wysilku. Nie ma w nim zludzen Konrada, ze sam jeden potrafi dokonac czegos wielkiego.

Warto moze dodac, ze ów typ psychologiczny, jakim byl bohater romantyczny utrwalil sie w swiadomosci odbiorców jako mlody zapaleniec, idealista próbujacy przenosic góry i walczyc sam jeden przeciw potegom. Jako taki rozumiany jest wzorcowy typ Polaka - kierującego się uczuciem, idea, mniej zas racjonalnym obliczeniem czy rozsadkiem. Cale pokolenia pisarskie beda na nowo podejmowac ten temat, polemizowac z taka konstrukcja postaci literackiej lub ją powielać.

Bohater romantyczny bojownikiem o wolność



Bohater romantyczny bojownikiem o wolność. Uzasadnij tę tezę na podstawie "Dziadów" cz.III , "Pana Tadeusza" A.Mickiewicza, można tu także uwzględnić "Konrada Wallenroda".

Sylwetka bohatera lirycznego jest konstruowana w zależności od wielu czynników. Niewątpliwie najważniejszym z nich są potrzeby chwili, w której tworzony jest dany utwór literacki. Problematyka, jaką utwór zawiera, zaczerpnięta jest z rzeczywistości realnej, wynikającej z sytuacji społecznej, politycznej, ekonomicznej i ideologicznej, w której na wizerunek bohatera literackiego, który niejednokrotnie jest odbiciem postaci autora, wyraża jego poglądy reprezentuje jego ideały.

Literatura romantyczna stworzyła postać osobliwą. Nie jest to bohater jednorodny, to znaczy. Że nie w każdym utworze ma on jednakowe oblicze. Trudno także powiedzieć, że bohaterowie różnych utworów romantycznych aż tak bardzo różnią się od siebie. Polski romantyzm stworzył postać bojownika, rycerza walczącego o wolność swojego narodu. Ze względu na czas powstania utworu oraz osobę autora wyróżnić można w obrębie literatury romantycznej różne odmiany bohatera romantycznego. Postać romantyczna zmienia się w zależności od potrzeby chwili, w bardzo różny sposób potrafi realizować swoje zamierzenia, zmienia poglądy, pokazuje swoje dążenia. Cel polskich bohaterów romantycznych jest jeden wyzwolenie narodu spod panowania zaborców.

Głównym bohaterem "Dziadów cz.3" jest Konrad, który czuje się odpowiedzialny za losy całego narodu. Wierzy, że tylko on potrafi dać wolność i szczęście ludziom. Nie cofa się nawet przed walką i Bogiem w imię swoich ideałów. Konrad bohater "Dziadów" drezdeńskich jest poetą. Jego twórczość wyraża zapał i ogromną wolę tworzenia siły do walki o szczęście ludzi. Taka ma być rola poezji.. Musi ona odzwierciedlać potrzeby epoki, pokazywać dążenia, cele ludzi, zachęcać do walki. Tym, który chciałby poprowadzić wszystkich do walki, który czuje się wyróżniony spośród wszystkich ludzi jest Konrad. On jest dziewiętnastowiecznym Prometeuszem, który da szczęście ludziom. Tak, jak mityczny bohater wykradł ogień z miłości do ludzi, tak Konrad wykradnie wolność również z miłości do nich. Poświęcenie Konrada ma charakter samotnej walki, podobnie jak w przypadku jego imiennika, Konrada Wallenroda. Obaj bohaterowie, walczą w imię ludzkości, walczą sami. Wallenrod nie uważa się jednak za osobę wyjątkową, jak to czyni bohater "Dziadów" drezdeńskich. Wallenrod wierzy, że tylko podstępem można pokonać wroga, problemem własnej osoby nie ma w tym przypadku znaczenia. Inaczej jego imiennik. Pokazuje się jako osoba wyjątkowa, która poprzez swoje wyjątkowości potrafi zdziałać wiele. Podobieństwo między Konradami można zauważyć też w momencie rezygnacji z życia osobistego. Porzucenie Aldony - żony przez Konrada Wallenroda ma nieco inny charakter niż odwrócenie uwagi Gustawa od swoich perypetii i przeżyć miłosnych. Decyzja porzucenia kochanej żony jest bardziej tragiczna niż pogodzenie się ze zdradą ukochanej kobiety, chociaż trzeba przyznać, że obie sytuacje noszą piętno dramatyzmu.

Konstrukcja bohatera romantycznego może opierać się też na krytycznym spojrzeniu na dotychczasowe wartości, które ludzie cenią najbardziej. Przykładem jest Kordian, który dojrzewając ujrzał marność miłości do kobiety, pieniędzy, a nawet wiary.

Inaczej rysuje się postać innego bohatera romantycznego - Jacka Soplicy. Jego działalność polityczna wynika też z tragedii osobistej. Jacek, zabiwszy Stolnika Horeszkę, musi się ukrywać przed karą za zabójstwo. Dramat miłosny (rozłąka z ukochaną Ewą) i moralny (zabójstwo), czynią z dawnego zabijaki i warchoła człowieka bardzo powolnego, cierpiącego, który zauważa nie tylko tragedię własną, osobistą, ale również narodową.

, później wstępuje jako emisariusz polityczny. Walczy o wyzwolenie narodu spod panowania zaborców. Podejście do walki jest jednak inne, niż w przypadku obu Konradów. Wyznaczone jest sytuacją polityczną utraconą w utworze, jak i zrozumienia przez autora utworu zasad walki, z którymi trzeba się liczyć po upadku powstania listopadowego. Ksiądz Robak nie działa tu jako samotnik. Działa wspólnie z narodem, uświadamiając go społecznie i przede wszystkim pozyskując dla wspólnego działania najbiedniejszą warstwę narodu-chłopów. Bohater "Pana Tadeusza", Ksiądz Robak, rozumie, że wywalczyć wolność można tylko działając wspólnie i całym narodem. Wszyscy muszą chcieć odzyskać wolność i walczyć o nią.

Taka jest postawa Soplicy-Robaka, bohatera "Pana Tadeusza" A. Mickiewicza. Postać ta nie wyczerpuje jednak prezentacji bohaterów literatury romantycznej. Na przykładzie wyżej wymienionych postaci można mówić o pewnej ich ewaluacji, zarówno w myśleniu jak i postępowaniu. Wykorzystanie przez Soplicę najniższych, najbardziej zacofanych, społecznie warstw narodu do walki o jego wolność jest milowym brakiem w pojmowaniu narodu jako zespołu wszystkich ludzi żyjących w jednej kulturze, mówiących jednym językiem i mających tę samą historię i wspólne interesy.

Literatura romantyczna nie znalazła idealnego wyjścia z tragicznej sytuacji, w jakiej znalazł się naród polski. Dlatego też żadna z postaci romantycznych nie jest szczęśliwa, wprost przeciwnie - każda przeżywa tragedię, każda jest tą, która musi się poświęcić, z czegoś zrezygnować, natomiast tak naprawdę nie sięga w pełni swojego celu.



Bohater romantyczny bojownikiem o wolność



Bohater romantyczny bojownikiem o wolność. Uzasadnij tę tezę na podstawie "Dziadów" cz.III , "Pana Tadeusza" A.Mickiewicza, można tu także uwzględnić "Konrada Wallenroda".

Sylwetka bohatera lirycznego jest konstruowana w zależności od wielu czynników. Niewątpliwie najważniejszym z nich są potrzeby chwili, w której tworzony jest dany utwór literacki. Problematyka, jaką utwór zawiera, zaczerpnięta jest z rzeczywistości realnej, wynikającej z sytuacji społecznej, politycznej, ekonomicznej i ideologicznej, w której na wizerunek bohatera literackiego, który niejednokrotnie jest odbiciem postaci autora, wyraża jego poglądy reprezentuje jego ideały.

Literatura romantyczna stworzyła postać osobliwą. Nie jest to bohater jednorodny, to znaczy. Że nie w każdym utworze ma on jednakowe oblicze. Trudno także powiedzieć, że bohaterowie różnych utworów romantycznych aż tak bardzo różnią się od siebie. Polski romantyzm stworzył postać bojownika, rycerza walczącego o wolność swojego narodu. Ze względu na czas powstania utworu oraz osobę autora wyróżnić można w obrębie literatury romantycznej różne odmiany bohatera romantycznego. Postać romantyczna zmienia się w zależności od potrzeby chwili, w bardzo różny sposób potrafi realizować swoje zamierzenia, zmienia poglądy, pokazuje swoje dążenia. Cel polskich bohaterów romantycznych jest jeden wyzwolenie narodu spod panowania zaborców.

Głównym bohaterem "Dziadów cz.3" jest Konrad, który czuje się odpowiedzialny za losy całego narodu. Wierzy, że tylko on potrafi dać wolność i szczęście ludziom. Nie cofa się nawet przed walką i Bogiem w imię swoich ideałów. Konrad bohater "Dziadów" drezdeńskich jest poetą. Jego twórczość wyraża zapał i ogromną wolę tworzenia siły do walki o szczęście ludzi. Taka ma być rola poezji.. Musi ona odzwierciedlać potrzeby epoki, pokazywać dążenia, cele ludzi, zachęcać do walki. Tym, który chciałby poprowadzić wszystkich do walki, który czuje się wyróżniony spośród wszystkich ludzi jest Konrad. On jest dziewiętnastowiecznym Prometeuszem, który da szczęście ludziom. Tak, jak mityczny bohater wykradł ogień z miłości do ludzi, tak Konrad wykradnie wolność również z miłości do nich. Poświęcenie Konrada ma charakter samotnej walki, podobnie jak w przypadku jego imiennika, Konrada Wallenroda. Obaj bohaterowie, walczą w imię ludzkości, walczą sami. Wallenrod nie uważa się jednak za osobę wyjątkową, jak to czyni bohater "Dziadów" drezdeńskich. Wallenrod wierzy, że tylko podstępem można pokonać wroga, problemem własnej osoby nie ma w tym przypadku znaczenia. Inaczej jego imiennik. Pokazuje się jako osoba wyjątkowa, która poprzez swoje wyjątkowości potrafi zdziałać wiele. Podobieństwo między Konradami można zauważyć też w momencie rezygnacji z życia osobistego. Porzucenie Aldony - żony przez Konrada Wallenroda ma nieco inny charakter niż odwrócenie uwagi Gustawa od swoich perypetii i przeżyć miłosnych. Decyzja porzucenia kochanej żony jest bardziej tragiczna niż pogodzenie się ze zdradą ukochanej kobiety, chociaż trzeba przyznać, że obie sytuacje noszą piętno dramatyzmu.

Konstrukcja bohatera romantycznego może opierać się też na krytycznym spojrzeniu na dotychczasowe wartości, które ludzie cenią najbardziej. Przykładem jest Kordian, który dojrzewając ujrzał marność miłości do kobiety, pieniędzy, a nawet wiary.

Inaczej rysuje się postać innego bohatera romantycznego - Jacka Soplicy. Jego działalność polityczna wynika też z tragedii osobistej. Jacek, zabiwszy Stolnika Horeszkę, musi się ukrywać przed karą za zabójstwo. Dramat miłosny (rozłąka z ukochaną Ewą) i moralny (zabójstwo), czynią z dawnego zabijaki i warchoła człowieka bardzo powolnego, cierpiącego, który zauważa nie tylko tragedię własną, osobistą, ale również narodową.

, później wstępuje jako emisariusz polityczny. Walczy o wyzwolenie narodu spod panowania zaborców. Podejście do walki jest jednak inne, niż w przypadku obu Konradów. Wyznaczone jest sytuacją polityczną utraconą w utworze, jak i zrozumienia przez autora utworu zasad walki, z którymi trzeba się liczyć po upadku powstania listopadowego. Ksiądz Robak nie działa tu jako samotnik. Działa wspólnie z narodem, uświadamiając go społecznie i przede wszystkim pozyskując dla wspólnego działania najbiedniejszą warstwę narodu-chłopów. Bohater "Pana Tadeusza", Ksiądz Robak, rozumie, że wywalczyć wolność można tylko działając wspólnie i całym narodem. Wszyscy muszą chcieć odzyskać wolność i walczyć o nią.

Taka jest postawa Soplicy-Robaka, bohatera "Pana Tadeusza" A. Mickiewicza. Postać ta nie wyczerpuje jednak prezentacji bohaterów literatury romantycznej. Na przykładzie wyżej wymienionych postaci można mówić o pewnej ich ewaluacji, zarówno w myśleniu jak i postępowaniu. Wykorzystanie przez Soplicę najniższych, najbardziej zacofanych, społecznie warstw narodu do walki o jego wolność jest milowym brakiem w pojmowaniu narodu jako zespołu wszystkich ludzi żyjących w jednej kulturze, mówiących jednym językiem i mających tę samą historię i wspólne interesy.

Literatura romantyczna nie znalazła idealnego wyjścia z tragicznej sytuacji, w jakiej znalazł się naród polski. Dlatego też żadna z postaci romantycznych nie jest szczęśliwa, wprost przeciwnie - każda przeżywa tragedię, każda jest tą, która musi się poświęcić, z czegoś zrezygnować, natomiast tak naprawdę nie sięga w pełni swojego celu.



Bohater romantyczny bojownikiem o wolność



Bohater romantyczny bojownikiem o wolność. Uzasadnij tę tezę na podstawie "Dziadów" cz.III , "Pana Tadeusza" A.Mickiewicza, można tu także uwzględnić "Konrada Wallenroda".

Sylwetka bohatera lirycznego jest konstruowana w zależności od wielu czynników. Niewątpliwie najważniejszym z nich są potrzeby chwili, w której tworzony jest dany utwór literacki. Problematyka, jaką utwór zawiera, zaczerpnięta jest z rzeczywistości realnej, wynikającej z sytuacji społecznej, politycznej, ekonomicznej i ideologicznej, w której na wizerunek bohatera literackiego, który niejednokrotnie jest odbiciem postaci autora, wyraża jego poglądy reprezentuje jego ideały.

Literatura romantyczna stworzyła postać osobliwą. Nie jest to bohater jednorodny, to znaczy. Że nie w każdym utworze ma on jednakowe oblicze. Trudno także powiedzieć, że bohaterowie różnych utworów romantycznych aż tak bardzo różnią się od siebie. Polski romantyzm stworzył postać bojownika, rycerza walczącego o wolność swojego narodu. Ze względu na czas powstania utworu oraz osobę autora wyróżnić można w obrębie literatury romantycznej różne odmiany bohatera romantycznego. Postać romantyczna zmienia się w zależności od potrzeby chwili, w bardzo różny sposób potrafi realizować swoje zamierzenia, zmienia poglądy, pokazuje swoje dążenia. Cel polskich bohaterów romantycznych jest jeden wyzwolenie narodu spod panowania zaborców.

Głównym bohaterem "Dziadów cz.3" jest Konrad, który czuje się odpowiedzialny za losy całego narodu. Wierzy, że tylko on potrafi dać wolność i szczęście ludziom. Nie cofa się nawet przed walką i Bogiem w imię swoich ideałów. Konrad bohater "Dziadów" drezdeńskich jest poetą. Jego twórczość wyraża zapał i ogromną wolę tworzenia siły do walki o szczęście ludzi. Taka ma być rola poezji.. Musi ona odzwierciedlać potrzeby epoki, pokazywać dążenia, cele ludzi, zachęcać do walki. Tym, który chciałby poprowadzić wszystkich do walki, który czuje się wyróżniony spośród wszystkich ludzi jest Konrad. On jest dziewiętnastowiecznym Prometeuszem, który da szczęście ludziom. Tak, jak mityczny bohater wykradł ogień z miłości do ludzi, tak Konrad wykradnie wolność również z miłości do nich. Poświęcenie Konrada ma charakter samotnej walki, podobnie jak w przypadku jego imiennika, Konrada Wallenroda. Obaj bohaterowie, walczą w imię ludzkości, walczą sami. Wallenrod nie uważa się jednak za osobę wyjątkową, jak to czyni bohater "Dziadów" drezdeńskich. Wallenrod wierzy, że tylko podstępem można pokonać wroga, problemem własnej osoby nie ma w tym przypadku znaczenia. Inaczej jego imiennik. Pokazuje się jako osoba wyjątkowa, która poprzez swoje wyjątkowości potrafi zdziałać wiele. Podobieństwo między Konradami można zauważyć też w momencie rezygnacji z życia osobistego. Porzucenie Aldony - żony przez Konrada Wallenroda ma nieco inny charakter niż odwrócenie uwagi Gustawa od swoich perypetii i przeżyć miłosnych. Decyzja porzucenia kochanej żony jest bardziej tragiczna niż pogodzenie się ze zdradą ukochanej kobiety, chociaż trzeba przyznać, że obie sytuacje noszą piętno dramatyzmu.

Konstrukcja bohatera romantycznego może opierać się też na krytycznym spojrzeniu na dotychczasowe wartości, które ludzie cenią najbardziej. Przykładem jest Kordian, który dojrzewając ujrzał marność miłości do kobiety, pieniędzy, a nawet wiary.

Inaczej rysuje się postać innego bohatera romantycznego - Jacka Soplicy. Jego działalność polityczna wynika też z tragedii osobistej. Jacek, zabiwszy Stolnika Horeszkę, musi się ukrywać przed karą za zabójstwo. Dramat miłosny (rozłąka z ukochaną Ewą) i moralny (zabójstwo), czynią z dawnego zabijaki i warchoła człowieka bardzo powolnego, cierpiącego, który zauważa nie tylko tragedię własną, osobistą, ale również narodową.

, później wstępuje jako emisariusz polityczny. Walczy o wyzwolenie narodu spod panowania zaborców. Podejście do walki jest jednak inne, niż w przypadku obu Konradów. Wyznaczone jest sytuacją polityczną utraconą w utworze, jak i zrozumienia przez autora utworu zasad walki, z którymi trzeba się liczyć po upadku powstania listopadowego. Ksiądz Robak nie działa tu jako samotnik. Działa wspólnie z narodem, uświadamiając go społecznie i przede wszystkim pozyskując dla wspólnego działania najbiedniejszą warstwę narodu-chłopów. Bohater "Pana Tadeusza", Ksiądz Robak, rozumie, że wywalczyć wolność można tylko działając wspólnie i całym narodem. Wszyscy muszą chcieć odzyskać wolność i walczyć o nią.

Taka jest postawa Soplicy-Robaka, bohatera "Pana Tadeusza" A. Mickiewicza. Postać ta nie wyczerpuje jednak prezentacji bohaterów literatury romantycznej. Na przykładzie wyżej wymienionych postaci można mówić o pewnej ich ewaluacji, zarówno w myśleniu jak i postępowaniu. Wykorzystanie przez Soplicę najniższych, najbardziej zacofanych, społecznie warstw narodu do walki o jego wolność jest milowym brakiem w pojmowaniu narodu jako zespołu wszystkich ludzi żyjących w jednej kulturze, mówiących jednym językiem i mających tę samą historię i wspólne interesy.

Literatura romantyczna nie znalazła idealnego wyjścia z tragicznej sytuacji, w jakiej znalazł się naród polski. Dlatego też żadna z postaci romantycznych nie jest szczęśliwa, wprost przeciwnie - każda przeżywa tragedię, każda jest tą, która musi się poświęcić, z czegoś zrezygnować, natomiast tak naprawdę nie sięga w pełni swojego celu.

Bohater romantyczny w obliczu współczesnego wyobcowania


Decydującą rolę w rozwijającej się krainie moich wewnętrznych wzruszeń - odgrywał niemalże całkowity brak zdolności akceptowania narzuconej i wytyczonej rzeczywistości. Pozostawałem wypełniony poprzez następne lata pragnieniem walki o słuszną sprawę, uświadomiłem sobie że większość dawniej wytyczonych praw i zasad społecznych opracowywanych w przestarzałej przeszłości - obecnie nie pokrywa się już z nieustannie kształtującą się rzeczywistością.


Większość zwrotów, istotnych znaczeń, uporządkowanych egzystencjalnych podstaw, których pewne elementy straciły dzisiaj właściwy sens, stały się także dziurawym celem powtarzających się nieustannie ataków ze strony osób przebiegłych, nagminnie wykorzystujących niedomówienia nie tylko już w pisanych ale także innych zasadach złożonych przedewszystkim w imię sprawiedliwości, bezpieczeństwa, godnego i dobrego życia aż po naturalny jego kres.


Moje wyobcowanie i niedopasowanie społeczne rozwijało się poprzez kolejne lata moich obserwacji i własnych reflekcji. Był to czas gdy porównując osobiste wartości moich rówieśników - obserwując ich życiowe role i poczynania, odczuwałem zdecydowaną pustkę oraz osamotnienie (przywołane do mojego życia głównie za sprawą desperackiego wyboru) które coraz szybciej dojrzewało rozrzucając w moim otoczeniu następne nasiona swej ponurej skrajności, wzniosło wokół mnie gruby mur niezrozumienia.


Intrygi świata realnego, wszelkie nieporozumienia, złamane słowa, nie znikały w głuchej przepaści wraz ze mną, pozostawałem nieugięty wbrew kolejnym elementom rezygnowania z powszechnej rodzinnej rzeczywistości - do końca pragnąłem być wiernym słuchaczem i obserwatorem tego świata i jego wydarzeń, ucząc się surowego alfabetu kolejnych błędów człowieczeństwa, pozostawałem milczącym wciąż odbiorcą w którego wrażliwym wnętrzu zaczęły układać się pierwsze, początkowo zdominowane osobitymi sekretami - nieśmiałe spostrzeżenia i reflekscje otaczających dni, jednak ciągle oczekiwały one swoich decydujących momentów, opartych zamiarami na osobistym, zdecydowanie ukierunkowanym pragnieniu.



Pracowałem nad ujednoliceniem i dopracowywaniem poszczególnych punktów obiecanego sobie, a zarysowanego wówczas niedbale celu, opartego głównie na gromadzeniu wewnętrznych wartości emocjonalnych oraz bezwzględnego poświęcenia się najważniejszej sprawie jaką okazało się pragnienie wewnętrznego zrozumienia i wprowadzenie na wojenne areny serca i umysłu istoty prawdziwej równowagi i harmonii.


Z nieśmiałym rozmachem i niepewnym zapałem, drogą przypadku rozpoczeły się więc dzieje mojej wędrówki ku wewnętrznych stronach ludzkiej osobowości - tej mrocznej wzmacnianej dziełami zniszczenia oraz tej nasyconej światłością nadziei, stolicy moich pierwszych wzruszeń - znacząco zapamiętanych w cieniu wówczas pierwotnie powstających nie uskrzydlonych utworów.


Prócz twórczego procesu powstawania pierwszych utworów zdecydowanie przewyższała je znaczeniem i wpływem na całą moją egzystencję odsłaniający się milcząco całokształt cenionego wówczas najwyżej rozwoju moich wewnętrznych imaginacji - początkowo niezwykle chaotycznych i trwoniących ważne szczegóły między snami i szczelinach świata gdzie obwarowany pozostawałem w najwyższym milczeniu.



Z różnymi skutkami wypełniałem przestrzenie swoich indywidualnych postanowień, każdego dnia - doceniając dopiero po latach niezwykłą esencję mojej witalności twórczej.


Początkowo poszukiwałem we wszelkich epizodach mojego meterialnego życia wszelkich inspiracji, jednak płochliwie uciekałem od porównywania, czerpania, inspirowania się twórczością innych artystów. Obawiałem się wyraźnego szkodliwego wpływu jakichkolwiek obcych dzieł na uparcie kształtowany styl moich własnych utworów.


Pragnąłem osiągnąć swój klarowny - rozpoznawalny styl opowiadania poprzez wiersze sprawiającego egzystencjalny ból i brak szansy odnalezienia się w nim jako pełnowartościowa, znacząca jednostka społeczna.

Bohater romantyczny jako wielka indywidualność



Bohater romantyczny to najprościej mówiąc bojownik, rycerz walczący o wolność narodu. Postać romantyczna zmienia się w zależności od potrzeb chwili, w bardzo różny sposób potrafi realizować swoje zamierzenia, zmienia poglądy, pokazuje swoje dążenia. Na podstawie kilku polskich utworów z okresu romantyzmu postaram udowodnić indywidualność bohaterów romantycznych. „Konrad Wallenrod” Adam Mickiewicz Konrad - Litwin, który w dzieciństwie został porwany przez Krzyżaków, jego rodzina zginęła podczas najazdu. Dziecku Krzyżacy nadali imię Walter Alf, mały chłopiec stał się wkrótce ulubieńcem krzyżackiego mistrza Winrycha. W zamku krzyżackim znajdował się litewski wajdelota (wędrowny pieśniarz), służący Krzyżakom za tłumacza. To on właśnie uświadomił chłopcu kim właściwie jest, śpiewał litewskie pieśni opowiadał o ojczyźnie. Walter wielokrotnie chciał powrócić do ojczyzny, ale Halban tłumaczył mu, że jeszcze nie nadeszła odpowiednia pora, Alf miał najpierw poznać wszelkie arkana sztuki rycerskiej, wszelkie tajemnice wroga. Kiedy Walter wziął udział w walce od razu, wraz z Halbanem, dał się wziąć do niewoli. Przybył do Kowna wraz z innymi Krzyżackimi jeńcami, ale Książę dał wiarę opowieściom Waltera i Halbana. Alf pozostał na dworze księcia, uczył Litwinów nowoczesnych metod walki, wkrótce też pojął za żonę córkę księcia Aldonę. Młodzi kochali się, ale Waltera dręczyła wciąż sytuacja rodzinnego kraju, który był zagrożony i nękany krzyżackimi najazdami. Jako średniowieczny rycerz ceniący sobie honor, podobnie jak całe rzesze innych rycerzy, wzdragał się przed zdradliwymi i podstępnymi metodami walki, wiedział jednak, że nie ma innego sposobu. Stał się indywidualistą, gdyż widział, że Litwini nie są w stanie pokonać wroga w otwartej walce. Alfowi udaje się podszyć pod postać Konrada Wallenroda, zostaje wybrany po śmierci Winrycha mistrzem Zakonu. Rządzi nieudolnie, Krzyżacy często przegrywają. Niestety Konrad zostaje zdemaskowany i aby uniknąć krzyżackiego sądu popełnia samobójstwo. Jest postacią indywidualną i tragiczną, musi dokonywać wyboru pomiędzy wolnością i szczęściem osobistym a wolnością i szczęściem swego narodu. Tragiczna dla bohatera konieczność wstąpienia na drogę podstępu i zdrad rodzi u niego konflikt wewnętrzny, wyciska nieodwracalne piętno na jego psychice. „Pan Tadeusz” Adama Mickiewicza Jacek Soplica jest głównym bohaterem „Pana Tadeusza”. W młodości był ulubieńcem okolicznej szlachty, typowym warchołem i zabijaką. Bywał nawet zapraszany przez miejscowego magnata Stolnika Horeszkę. Jacek był potrzebny Horeszce, gdyż miał wpływ na głosy okolicznej szlachty. Córka Stolnika, Ewa, zakochała się z wzajemnością w Jacku. Dumny magnat nie zgodził się oddać ręki córki ubogiemu szlachcicowi. Ewa została wydana za mąż za bogatego człowieka, z którym podążyła na zesłanie, pozostawiając w kraju, pod opieką Telimeny córkę Zosię. Jacek zaś ożenił się z „pierwszą napotkaną na drodze kobietą”, która urodziła mu syna Tadeusza i w niedługim czasie zmarła. Urażona ambicja Jacka Soplicy doprowadziła go do krwawej zemsty. Często błąkał się w pobliżu zamku Horeszków, nie mogąc pogodzić się ze stratą ukochanej. Pewnego razu był więc mimowolnym świadkiem triumfalnego odpierania przez Horeszkę ataku Moskali na zamek. Emocje spowodowane wyrządzoną przez Horeszkę krzywdą zwyciężyły. Jacek mimowolnie wymierzył, a oddany strzał niestety okazał się celny. To wydarzenie spowodowało przełom w życiu Jacka. Staje się on wielkim indywidualistą pod przebraniem księdza. Stało się to tym bardziej, że niesłusznie wzięto go za stronnika Moskali (Soplicowie otrzymali nawet część skonfiskowanych ziem Horeszki). Jacek wyjechał, udał się do Legionów, był kilkakrotnie ranny, aż wreszcie jako ksiądz Robaka powrócił na Litwę ze specjalną misją - miał organizować powstanie na Litwie. Jacek z narażeniem życia wędrował od dworu do dworu, w karczmach wiejskich agitował też chłopów do powstania. Nawet własnemu synowi Tadeuszowi nie wyjawił kim jest, chociaż niejednokrotnie bardzo tego pragnął. Jacek zostaje ciężko ranny w bitwie z Moskalami i umiera, uzyskawszy przedtem przebaczenie Gerwazego. Wątek sporu o zamek między Soplicami, a przedstawicielem rodu Horeszków Hrabią zostaje rozwiązany w sposób tradycyjny - zwaśnione rody godzą się dzięki małżeństwu Zosi (córki Ewy Horeszkówny) z Tadeuszem (synem Jacka Soplicy). Indywidualność bohatera, Jacka, paradoksalnie polegała na tym, że Jacek nie działał samotnie, tak jak jego wielcy poprzednicy (Konrad Wallenrod, Konrad z „Dziadów”), lecz szukał poparcia dla swej idei niepodległościowej wśród szerokich mas szlacheckich oraz wśród ludu. Ta przemiana polskiego bohatera romantycznego obserwowana na przykładzie Jacka jest znamienna dla całego pokolenia polskich rewolucjonistów, którzy po klęsce powstania listopadowego zrozumieli jak wielkim błędem była idea samotnej walki szlachty, która nie zdecydowała się szukać poparcia i pomocy wśród polskiego ludu. Typowe cechy charakterystyczne dla bohatera romantycznego to nieszczęśliwa miłość, jest pełen wewnętrznego rozdarcia, przeżywa konflikty, jest postacią dynamiczną, jego charakter kształtuje się w trakcie trwania akcji utworu. Żarliwy patriotyzm i poświęcanie się dla ojczyzny stanowi powód do przebaczenia wszystkich jego win i postawienia go w rzędzie wzorców osobowych. „Kordian” Juliusz Słowacki Kordian dojrzewa do bycia patriotą, przeżywa przemianę, której przyczyną nie jest tylko nieszczęśliwa miłość do Laury, ale również dostrzeżenie faktu, że ludzkimi uczuciami mogą rządzić pieniądze. Ojczyzna jego jest osamotniona, nawet papież odmawia swego błogosławieństwa i wstawiennictwa. Kordian podejmuje walkę, ale walkę samotną. Dla niego zwycięstwo to likwidacja cara i jego rodziny. Walka wewnętrzna jaką przeżywa przed pokojem carskim stawia Kordiana na równi z innymi bohaterami indywidualistycznymi i doprowadza do tragedii, jaką jest jego śmierć. „Nie-boska komedia” Zygmunt Krasiński Hrabia Henryk najpierw występuje jako Mąż, poeta romantyczny oderwany od życia, rozdarty pomiędzy nim a uprawianą przez siebie poezją. Żonę doprowadza najpierw do obłędu a później do śmierci, ta tragedia go zmienia. Działa później jako indywidualny przywódca obozu arystokratów, wierny czynami do końca swojej klasie ginie śmiercią samobójczą, myślami bowiem gotów jest przyznać rację swoim wrogom - rewolucjonistom pod wodzą Pankracego. Myślę, że przytoczone losy bohaterów dzieł trzech wieszczów polskiego romantyzmu ukazują indywidualność tych postaci jako wielkich patriotów, przeżywających moment przełomowy, przez który stawali się osobliwi, zdolni do olbrzymich poświęceń i walczący w obronie ojczyzny, dla dobra ogółu.







#3 ILUZJA1986

ILUZJA1986

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 5243 postów

Napisano 05 marzec 2005 - 09:29

http://www.ufd.pl/temat11189/
http://www.ufd.pl/temat11449/
http://www.ufd.pl/temat599/

#4 ILUZJA1986

ILUZJA1986

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 5243 postów

Napisano 05 marzec 2005 - 09:30

http://www.ufd.pl/temat681/
http://www.ufd.pl/temat6345/

#5 cichy1927

cichy1927

    1

  • Members
  • Pip
  • 5 postów

Napisano 19 marzec 2005 - 18:38

Dzięki wielkie za to - przydatne by były mi takze informacje (bo jak widać w temacie "Omów problem, odwołując się do konkretnych utworów literackich różnych epok.") o tym jak odwoływały się późniejsze epoki do tego typu bohatera, np. na podstawie "Lalki" Prusa, bo tam byl bohater romantyk :) Moga byc takze inne utwory - moze macie coś o tym??

#6 Michael2

Michael2

    1

  • Members
  • Pip
  • 1 postów

Napisano 12 marzec 2011 - 13:15

szkoda, że pisaliście to 6 lat temu, bo dziś mam podobny problem...

Zmieniony przez - Michael2 w dniu 2011-03-12 13:27:54

#7 asseco

asseco

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 1660 postów

Napisano 15 marzec 2011 - 14:52

ale jak widac lektury sie nie zmieniły i ich interpretacja również



Similar Topics Collapse

  Temat Forum Autor Podsumowanie Ostatni post


Użytkownicy przeglądający ten temat: 0

0 użytkowników, 0 gości, 0 anonimowych


Inne serwisy: IFD