Skocz do zawartości




Zdjęcie

Pomocy!!! Portret bohatera romantycznego


  • Zaloguj się, aby dodać odpowiedź
3 odpowiedzi w tym temacie

Katalogi.pl

Katalogi.pl
  • Bywalec

#1 Margo 27

Margo 27

    1

  • Members
  • Pip
  • 1 postów

Napisano 11 kwiecień 2005 - 18:28

Czy ktoś może mi napisać coś na temat: "Portret bohatera romantycznego - dlaczego romantycy umierali tak młodo?" Z góry dziękuję.

#2 ojj_zmorka

ojj_zmorka

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 685 postów

Napisano 12 kwiecień 2005 - 09:25

moze znajdziesz cos dla siebie w tych pracach!!

Charakterystycznym "produktem" tej epoki jest konstrukcja bohatera romantycznego. Typowość owej literackiej osobowości polega na tym, że jej biografia układa się w pewien schemat - powtarzalny (z niewielkimi zmianami) w najważniejszych dziełach romantyzmu.

Gustaw z IV. cz. "Dziadów" jest to człowiek wrażliwy, poeta, samotny, nie rozumiany przez ludzi, wyobcowany i nieszczęśliwie zakochany. Gustaw z IV. cz. "Dziadów" to romantyczny bohater na miarę Wertera Goethego. Jest nieszczęśliwym, porzuconym kochankiem. Siła jego uczuć jest tak wielka, że przestał istnieć dla świata, został skrzywdzony przez jego sztuczne konwenanse. Nie obchodzi go nic, poza własnym cierpieniem i wspominaniem ukochanej. Szaleństwo popycha go ku myślom samobójczym.

Konrad Wallenrod jest bohaterem tragicznym, który nie widząc innego sposobu decyduje się na walkę poprzez podstęp i zdradę. Jest to pierwszy z Mickiewiczowskich bohaterów, pokazany w całym skomplikowaniu psychologicznym, postać niejednoznaczna i wywołująca kontrowersyjne oceny. Nie jest to postać papierowa. Heroiczne poświęcenie Konrada Wallenroda łączy się z chwilami zwątpienia, wahania, odwlekania momentu decydującego ciosu. Spełniwszy misję spiskowca, Konrad musi zginąć. Jego śmierć jest z góry wpisana w tragiczny los. Nawet gdyby zdołał ujść zemście Krzyżackiej, nie mógłby wieść zwyczajnego życia. Jego czyn, choć podyktowany patriotyzmem, był zbyt przytłaczający.

Gustaw z IV. cz. "Dziadów" przechodzi przez punkt bardzo ważny w życiu bohatera romantycznego - przeistacza się z nieszczęśliwego kochanka, zaopatrzonego tylko we własny problem w bojownika o sprawę ogólną (wyzwolenie narodu). Jest to moment wyraźnie zaznaczony przez samobójstwo (Gustaw zabił się lecz żyje nadal) i zmianę imienia - Gustaw zmienia się w Konrada. Metamorfoza w "Dziadach"zaznaczona jest szczególnie wyraźnie - bohater zapisuje na ścianie celi więziennej: Umarł Gustaw - narodził się Konrad. Poeta Konrad odnalazł własne miejsce w życiu, w chęci poświęcenia się za ojczyznę, konieczności walki z tyranią zaborcy. Bohater z cz. IV "Dziadów" odnajduje sens życia, doznaje przemiany duchowej.

Konrad podejmuje walkę o wielką, ogólną ideę. Teraz charakteryzuje bohatera prometeizm (poświęcenie się dla dobra ogółu), tytanizm (próby podjęcia totalnego wysiłku dla dobra spraw), mesjanizm (chęć spełnienia swojej misji, rola Mesjasza poświęcającego się dla idei), a nawet zdolność popełniania czynów, które z punktu widzenia moralności są dyskusyjne lub wręcz nieetyczne (mord, bluźnierstwo, zdrada). Czyny takie zawsze posiadają motywację, jaką są intencje bohatera. W przypadku Konrada takim czynem jest bluźniercze wystąpienie przeciwko Bogu. Bohater romantyczny zwykle nie wygrywa - nie osiąga postawionego sobie celu, lecz także nie przegrywa, gdyż idea okazuje się zwycięska. Bohater taki obdarzony jest poczuciem dziejowej misji, własnej siły i potęgi. Romantyczny indywidualizm Konrada płynie z jego wiary w siłę poezji, jej oddziaływania na naród, w sens poświęcenia się nieprzeciętnej jednostki. W Wielkiej Improwizacji Konrad nie waha się wadzić z Bogiem. Ofiarowuje siebie, ale w zamian chce wolności i szczęścia narodu (idea prometeizmu - poświęcenia się jednego człowieka w imię dobra in- nych). Konrad - jak inni bohaterowie romantyczni - w samotności przeżywa klęski i mistyczne uniesienia. Konrad ma bolesną świadomość tragicznej sytuacji narodu i swoich przyjaciół, prześladowanych za wolnościowe dążenia. Pomimo zwątpień jest w nim żarliwa wiara we własne posłannictwo i moc poezji. Decyduje to o tym, iż na ogół nie odbieramy bohatera "Dziadów" jako postaci znajdującej się w sytuacji bez wyjścia. Ożywia go wielka idea, która dodaje mu sił. Grzech pychy (wyzwanie Boga na pojedynek) dzięki księdzu Piotrowi zostaje wymazany, a Konrad uwalnia się z mocy szatana.

W epopei "Pan Tadeusz" głównym, choć nie tytułowym bohaterem jest Jacek Soplica. Jest to postać na wskroś romantyczna. Nieszczęśliwa miłość popchnęła gwałtownego młodzieńca do zbrodni. Splamiony polską krwią do końca życia miał obciążone sumienie. Samotny i nieszczęśliwy szukał odkupienia w służbie ojczyźnie i społeczeństwu. Przywdział mnisi habit i przybrał imię Robaka. Ksiądz Robak - niezmordowany emisariusz polityczny - przygotował szlacheckie zaścianki do powstania przeciw zabor- cy, przyłączenia się do Legionów Dąbrowskiego. Był cichy i skromny, osłaniał twarz kapturem. Nikt nie znał jego tajemnicy. Zła sława i hańba musiały mu bardzo ciążyć. Dopiero na łożu śmierci wyznał: "Jam jest Jacek Soplica.". Ksiądz Robak, podobnie jak tajemniczy mnich z "Giaura" Byrona w duchownej szacie szukał ochrony przed cierpieniem. Nie ukrył się jednak w klasztorze, nie uciekał od rzeczywistości. Przy wszystkich typowo romantycznych cechach tej postaci jest w niej zupełnie nowy element. Ksiądz Robak to pierwszy z wielkich bohaterów Mickiewicza, który działa wśród społeczeństwa, wierzy w sens wspólnego wysiłku. Nie ma w nim złudzeń Konrada, że sam jeden potrafi dokonać czegoś wielkiego.

Warto może dodać, że ów typ psychologiczny, jakim był bohater romantyczny utrwalił się w świadomości odbiorców jako młody zapaleniec, idealista próbujący przenosić góry i walczyć sam jeden przeciw potęgom. Jako taki rozumiany jest wzorcowy typ Polaka - kierującego się uczuciem, ideą, mniej zaś racjonalnym obliczeniem czy rozsądkiem. Całe pokolenia pisarskie będą na nowo podejmować ten temat, polemizować z taką konstrukcją postaci literackiej lub ją powielać.

#3 ojj_zmorka

ojj_zmorka

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 685 postów

Napisano 12 kwiecień 2005 - 09:26

Młodość, miłość, walka i fantazja to właśnie romantyzm. Nie rozum, lecz dusza i serce, nie księgi, lecz wiara są autorytetem. Romantyzm to czasy buntu młodych wobec starszych, przeciwko schematom. Czasy burzliwe i pełne emocji, czasy, w których samobójstwo z miłości nie było niczym niezwykłym. Nazwano tę epokę czasem burzy i naporów.

Bohater Byrona Giaur przeżywa miłość do pięknej niewolnicy. Po okrutnym występku Hassana Giaur jest zrozpaczony i mści się na Hassanie zabijając go, później wyjawia wszystko na spowiedzi.

Krasiński w Nie Boskiej komedii ukazuje walkę dobra ze złem, mówi o konsekwencjach niemoralnego czynu, o niesprawiedliwości i zdradzie małżeńskiej.

Twórcy romantyzmu ukształtowali własny portret psychologiczny bohatera literackiego, kierowany uczuciem i sercem, samotny, tajemniczy i izolujący się od świata - to cechy bohatera romantycznego. Oczywiście pojawią się też inne postacie, ale podstawą osobowości każdej z nich będą właśnie te cechy.

Bohater Goethego to bohater cierpiący, przeżywający nieszczęśliwą miłość i później następują tragiczne jego losy. Tragiczne przeżywanie miłości Wertera, samobójstwo, morderstwo to również cechy osobowości Gustawa z IV części Dziadów, Kordiana z I i II aktu. Mickiewicz daje swojemu bohaterowi bogate życie wewnętrzne, zdolność rozumienia świata. Wspólne dla tych bohaterów jest marzycielstwo, bezradność wobec rzeczywistości i nieprzystosowanie do życia w brutalnym świecie. Przegrywają oni z własnymi marzeniami i to właśnie staje się dla nich powodem do samobójczych zamiarów. Zamknięcie się w sobie z własnymi sprawami, w rozpaczy nad swoim losem i użalanie się nad sobą sprawiają, że są słabi psychicznie. Wszystko co robią jest dobrowolne, ale później okaże się, że zgubne. U wszystkich wymienionych bohaterów brak jest odpowiedzialności za czyny i myśli.

Trochę inne są losy Konrada z III części Dziadów, Kordiana z III aktu i Konrada Wallenroda. Są to bohaterzy, którzy za wszelka cenę pragną uwolnić swoja ojczyznę. Różnica polega jednak na miłości do ojczyzny, nie do kobiety. Wszyscy trzej poświęcają jej życie, choć nie jest to zgodne z naturą ludzką i ponoszą klęskę osobistą. Przegrana jest również cechą bohatera romantycznego. Skłóceni ze światem prowadzą samotną walkę, rezygnują z pragnień, męczy ich niewola swego kraju, nie dana jest im radość życia i osobiste szczęście.

Wspomniałem, że bohaterowie ci podejmują takie trudne decyzje sami, być może są przekonani o własnej wielkości i czują, że jest to ich obowiązek. Odwaga, honor i moralność to cechy średniowiecznych rycerzy, tyle tylko, że są one sprzeczne z metodami postępowania tych bohaterów. Nietrudno zauważyć, że bohaterowie ci posiadają podwójną osobowość: pragnienie dokonania wielkiego czynu i mało wiary w słuszność podjętej decyzji. Najsmutniejsza jest w tym wszystkim pewna przegrana oraz to, że zostaną niedocenieni i czyn ich będzie dla innych obojętny. Wszyscy trzej przegrywają z samym sobą, nie mają po co ani dla kogo żyć i poddają się, Konrad Wallenrod honorowo popełnia samobójstwo.

Mimo różnic w wymienionych przez mnie osobowościach bohaterów, są cechy, które zamkną te postacie w kręgu bohaterów romantycznych. Będzie to duchowa przemiana Gustawa w Konrada, Kordiana romantyka w Kordiana rewolucjonistę, Alfa w Konrada Wallenroda, przeżycie nieszczęśliwej miłości, osamotnienie, poświęcenie się dla idei, klęska i bardzo bogate życie wewnętrzne, które stanowiło istotę romantycznej jednostki.

#4 ojj_zmorka

ojj_zmorka

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 685 postów

Napisano 12 kwiecień 2005 - 09:26

Bohater romantyczny był symbolem młodego człowieka z pierwszej połowy XIX wieku. Możemy wyróżnić następujące cechy, które były dla niego charakterystyczne:

Jego miłość określona przez samotność, poczucie wyobcowania wśród ludzi i bunt wobec świata. Miłość stanowiła dla niego uczucie tragiczne, bez szans powodzenia. Z reguły był on poetą i reprezentował romantyczną interpretacje istnienia. Dopuszcza irracjonalizm, metafizykę i mistycyzm. Punktem przełomowym w jego biografii jest samobójstwo popełnione w wyniku zawodu miłosnego. Następuje w nim wielka metamorfoza, "umiera" i z nieszczęśliwego kochanka przeistacza się w wojownika o sprawę ojczyzny. Bohater prywatnie przegrywa, lecz jego idea pozostaje zwycięska.

Przykładem takiego bohatera jest Konrad Wallenrod. Człowiek ten to typowy romantyk, rozdarty pomiędzy ojczyzną a rodziną. Cierpi ponieważ nie może być razem ze swoją ukochaną Aldoną. Nie jest to jednak spowodowane różnicą w pochodzeniu pomiędzy dwojgiem kochanków. Przyczyną ich nieszczęśliwej miłości jest sytuacja polityczna, w jakiej znalazła się ich ojczyzna, oraz jedyna w swoim rodzaju możliwość zmiany tego stanu rzeczy. Konrad jest bowiem mistrzem Zakonu Krzyżackiego, ze strony którego grozi Litwie niebezpieczeństwo i jako jedyny ma możliwość doprowadzić ten zakon do klęski, samemu jednak płacąc za to cenę najwyższą - własnym życiem oraz szczęściem i miłością. Staje więc przed dylematem: życie prywatne czy Ojczyzna. Wybiera jednak dobro Ojczyzny, czym pozbawia się szczęścia rodzinnego.

Nieco innym typem bohatera jest Gustaw z III cz. "Dziadów" Adama Mickiewicza - wrażliwy, samotny, nierozumiany przez ludzi.
Cechuje go nieszczęśliwa miłość, lecz jest ona różna od miłości Wallenroda . Gustaw zostaje odtrącony, skrzywdzony przez ukochaną. Przeistacza się z nieszczęśliwego kochanka w bojownika o wyzwolenie narodu. Poświęca się dla dobra ogółu, staje się "żołnierzem sprawy narodowej", spiskowcem i więźniem. Jest uosobieniem cierpień całego narodu. Wyraża to w słowach:

"Ja i ojczyzna to jedno(.)" "Kocham i cierpię katusze (.)"
Jednak w swej pysze Konrad dopuszcza się bluźnierstwa wobec Boga. Ponosi klęskę, bowiem jego bunt i rozpacz okazują się występkiem moralnym ;popada w moc szatana. Postawa Konrada zastała nazwana prometeizmem, gdyż podobnie jak Prometeusz z miłości do ludzi poświęca się i walczy z Bogiem o ich dobro.

W życiu codziennym także możemy zetknąć się z pojęciem romantyczna miłość - wielka, wzniosła, szalona, ale bardzo często jednostronna, dostarczająca wielu rozczarowań. Jednak nie można jej porównywać z miłością bohaterów XIX wieku. Dzisiejszy młody człowiek nie potrafi poświęcić własnego życia, miłości dla dobra ogółu. Ludzie stali się egoistami, rządnymi pieniędzy i władzy.

Takie wartości jak naród, ojczyzna przestały odgrywać decydującą rolę w życiu. Jednak nieszczęśliwa miłość zawsze jest i będzie bliska człowiekowi zarówno teraz jak i w przyszłości.



Similar Topics Collapse

  Temat Forum Autor Podsumowanie Ostatni post


Użytkownicy przeglądający ten temat: 0

0 użytkowników, 0 gości, 0 anonimowych


Inne serwisy: IFD