Skocz do zawartości




Zdjęcie

bohaterowie romantyczni


  • Zaloguj się, aby dodać odpowiedź
5 odpowiedzi w tym temacie

Katalogi.pl

Katalogi.pl
  • Bywalec

#1 magda2o

magda2o

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 31 postów

Napisano 15 kwiecień 2005 - 22:38

bohater romantyczny w literaturze europejskiej-bajroniczny i werteryczny i jego wplyw na polska literature romantyczna i jeszcze o to prosze

#2 stroficzka

stroficzka

    1

  • Members
  • Pip
  • 8 postów

Napisano 16 kwiecień 2005 - 07:46

BOHATER BAJRONICZNY :
*szlachetny zbrodniarz
*bohater uwikłany w konflikt wewnętrzny skomplikowany duchowo
*zbrodnia łączy się z karą
BAJRONIZM:
*dumne odwrócenie się od świata, banalnego życia
*nienawiść do świata ucisku i fałszu, konwencji krępujących indywidualność
*walka o wolność narodów, choćby za najwyższą cenę
*poczucie klęski, gdy nie można osiągnąć założonych celów

bohater werteryczny - wrażliwy, dokładnie analizujący wszystkie przeżycia, wnikliwy obserwator, przewrażliwiony na swoim punkcie. Patrzy na świat przez pryzmat poezji . Werter jest wyobcowany ze środowiska, w którym żyje, buntuje się przeciwko normom
„Byłoby źle, gdyby ktoś nie miał w swym życiu okresu, kiedy mu się wydaje, że Werter został napisany tylko dla niego ” Goethe subiektywnie o swym dziele.
„Nie widzę nic nad wiecznie połykającego, wiecznie przeżuwającego potwora” Werter podczas pracy w urzędzie zauważa, że ludzie są ograniczeni, fałszywi i rządni władzy. Kryzys społeczeństwa.
„Natura nie znajduje wyjścia z labiryntu splątanych i sprzecznych sił i człowiek musi umrzeć” Kryzys uczuć.

werteryzm - postawa właściwa dla Wertera (bohater Cierpień młodego Wertera J. W. Goethego), charakterystyczne dla niej jest: uleganie uczuciom, negacja roli rozumu w poznawaniu rzeczywistości, bunt przeciw konwenansom. Bohater werteryczny przeżywa "ból świata", często jest bierny, stroni od ludzi, w samotności cierpi z powodu nieodwzajemnionej miłości. Bohaterowie werteryczni w literaturze polskiej to Gustaw z IV cz. Dziadów A. Mickiewicza i Kordian z Kordiana J. Słowackiego.

bajronizm - postawa właściwa kreacjom G. G. Byrona. Charakteryzuje ją przede wszystkim bunt, niechęć wobec panującego porządku, samotna walka skazana na klęskę, wewnętrzne konflikty, które mogą prowadzić nawet do zbrodni. Bohater bajroniczny w odróżnieniu od werterycznego jest aktywny, podejmuje ryzyko przeciwstawienia się siłom, które go przerastają. Jest przy tym dumny, tajemniczy, pełen wewnętrznych rozterek. Typowym bohaterem bajronicznym w literaturze polskiej jest Konrad - bohater Konrada Wallenroda A. Mickiewicza. Postać ta posiada również cechy specyficzne dla polskiego romantyzmu.

TYPY BOHARTERÓW ROMANTYCZNYCH



Bohater bajroniczny - charakterystyczną cechą tego bohatera jest bunt wobec świata ,

- norm ,

- konwekcji i stosunków w nim panujących .

Samotny i nie rozumiany walczy przeciwko tym normom , zwykle z ważnych powodów ( miłość , ojczyzna ) i przegrywa .

Jest tajemniczy , autor zwykle odsłania tylko fragmenty jego biografii . Przeżywa silne emocje i namiętności , którymi się całkowicie poddaje . W końcu prowadzi to do zbrodni . Jest aktywny , dumny , niezależny , ma silne poczucie wyższości , własnego indywidualizmu . Bohater bajroniczny to przede wszystkim romantyczny buntownik . Wykreowany bohater przez G.G. Byrona ( Giaur , Wedrówki Childe Harolda )




Bohater werteryczny - w jego życiu główną rolę odgrywają uczucia ,

- jest nadwrażliwy .

- delikatny ,

- subtelny ,

- żyje wyobrażeniami ,

- mażeniami o boskiej kochance ,

- stroni od świata ,

- nie umie walczyć o swoje ,

- godzi się na rzeczywistość ,

Nie potrafi znieść cierpienia spowodowanego rozstaniem z ukochaną kobietą , popełnia samobójstwo . Bohater werteryczny to człowiek wykształcony , oczytany , obojętny w towarzystwie , do którego nie stroni . Kiedy jednaj znajduje swoją ukochaną , chce być tylko z nią , ubustwia ją , traktuje jak nieziemską istotę . To romantyczny kochanek . Wykreowany bohater przez J. W . Goethego ( Cierpienia młodego Wertera ).


to zaczerpniete zostalo z roznych stron a takze z jednej innej moze wyluskasz sobie cos odpowiedniego dla siebie powodzenia



#3 ojj_zmorka

ojj_zmorka

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 685 postów

Napisano 16 kwiecień 2005 - 10:59

Bohater romantyczny
Typowość takiej literackiej osobowości polega na tym, że jej biografia układa się w swoisty schemat powtarzalny w najważniejszych dziełach romantyzmu.

Dobrym przykładem takiej postaci może być bohater "Dziadów" Adama Mickiewicza.

Gustaw z IV. cz. "Dziadów" jest to człowiek wrażliwy, poeta, samotny, nie rozumiany przez ludzi, wyobcowany i nieszczesliwie zakochany. Gustaw z IV. cz. "Dziadów" to romantyczny bohater na miare Wertera Goethego. Jest nieszczesliwym, porzuconym kochankiem. Sila jego uczuc jest tak wielka, ze przestal istniec dla swiata, zostal skrzywdzony przez jego sztuczne konwenanse. Nie obchodzi go nic, poza wlasnym cierpieniem i wspominaniem ukochanej. Szalenstwo popycha go ku myslom samobójczym.

Konrad Wallenrod jest bohaterem tragicznym, który nie widzac innego sposobu decyduje sie na walke poprzez podstep i zdrade. Jest to pierwszy z Mickiewiczowskich bohaterów, pokazany w calym skomplikowaniu psychologicznym, postać niejednoznaczna i wywolujaca kontrowersyjne oceny. Nie jest to postac papierowa. Heroiczne poswiecenie Konrada Wallenroda laczy sie z chwilami zwatpienia, wahania, odwlekania momentu decydujacego ciosu. Spelniwszy misje spiskowca, Konrad musi zginac. Jego smierc jest z góry wpisana w tragiczny los. Nawet gdyby zdolal ujsc zemście Krzyzackiej, nie móglby wiesc zwyczajnego zycia. Jego czyn, choc podyktowany patriotyzmem, byl zbyt przytlaczający.

Gustaw z IV. cz. "Dziadów" przechodzi przez punkt bardzo wazny w zyciu bohatera romantycznego - przeistacza sie z nieszczesliwego kochanka, zaopatrzonego tylko we wlasny problem w bojownika o sprawe ogólna (wyzwolenie narodu). Jest to moment wyraznie zaznaczony przez samobójstwo (Gustaw zabil sie lecz zyje nadal) i zmiane imienia - Gustaw zmienia sie w Konrada. Metamorfoza w "Dziadach" zaznaczona jest szczególnie wyraźnie.



Bohater zapisuje na scianie celi wieziennej: Umarl Gustaw - narodzil sie Konrad. Poeta Konrad odnalazl wlasne miejsce w zyciu, w checi poswiecenia sie za ojczyzne, koniecznosci walki z tyrania zaborcy. Bohater z cz. IV "Dziadów" odnajduje sens zycia, doznaje przemiany duchowej.

Konrad podejmuje walke o wielka, ogólna idee. Teraz charakteryzuje bohatera prometeizm (poswiecenie sie dla dobra ogólu), tytanizm (próby podjecia totalnego wysilku dla dobra spraw), mesjanizm (chęć spelnienia swojej misji, rola Mesjasza poswiecajacego sie dla idei), a nawet zdolnosc popelniania czynów, które z punktu widzenia moralnosci sa dyskusyjne lub wrecz nieetyczne (mord, bluznierstwo, zdrada). Czyny takie zawsze posiadaja motywacje, jaka sa intencje bohatera. W przypadku Konrada takim czynem jest bluzniercze wystapienie przeciwko Bogu. Bohater romantyczny zwykle nie wygrywa - nie osiaga postawionego sobie celu, lecz takze nie przegrywa, gdyz idea okazuje sie zwycieska. Bohater taki obdarzony jest poczuciem dziejowej misji, wlasnej sily i potegi. Romantyczny indywidualizm Konrada plynie z jego wiary w sile poezji, jej oddzialywania na naród, w sens poswiecenia sie nieprzecietnej jednostki. W Wielkiej Improwizacji Konrad nie waha się wadzic z Bogiem. Ofiarowuje siebie, ale w zamian chce wolnosci i szczescia narodu (idea prometeizmu - poswiecenia sie jednego czlowieka w imie dobra in- nych). Konrad - jak inni bohaterowie romantyczni - w samotnosci przezywa kleski i mistyczne uniesienia. Konrad ma bolesna swiadomosc tragicznej sytuacji narodu i swoich przyjaciól, przesladowanych za wolnosciowe dazenia. Pomimo zwatpien jest w nim zarliwa wiara we wlasne poslannictwo i moc poezji. Decyduje to o tym, iz na ogól nie odbieramy bohatera "Dziadów" jako postaci znajdujacej sie w sytuacji bez wyjscia. Ozywia go wielka idea, która dodaje mu sil. Grzech pychy (wyzwanie Boga na pojedynek) dzieki ksiedzu Piotrowi zostaje wymazany, a Konrad uwalnia się z mocy szatana.



W epopei "Pan Tadeusz" głównym, choc nie tytulowym bohaterem jest Jacek Soplica. Jest to postac na wskros romantyczna. Nieszczesliwa milosc popchnela gwaltownego mlodzienca do zbrodni. Splamiony polską krwia do konca zycia mial obciazone sumienie. Samotny i nieszczesliwy szukal odkupienia w sluzbie ojczyznie i spoleczenstwu. Przywdzial mnisi habit i przybral imie Robaka. Ksiadz Robak - niezmordowany emisariusz polityczny - przygotowal szlacheckie zascianki do powstania przeciw zaborcy, przylaczenia sie do Legionów Dabrowskiego. Byl cichy i skromny, oslanial twarz kapturem. Nikt nie znal jego tajemnicy. Zla slawa i hanba musialy mu bardzo ciążyc. Dopiero na lozu smierci wyznal: "Jam jest Jacek Soplica." Ksiadz Robak, podobnie jak tajemniczy mnich z "Giaura" Byrona w duchownej szacie szukal ochrony przed cierpieniem. Nie ukryl sie jednak w klasztorze, nie uciekal od rzeczywistosci. Przy wszystkich typowo romantycznych cechach tej postaci jest w niej zupelnie nowy element. Ksiadz Robak to pierwszy z wielkich bohaterów Mickiewicza, który dziala wsród spoleczenstwa, wierzy w sens wspólnego wysilku. Nie ma w nim zludzen Konrada, ze sam jeden potrafi dokonac czegos wielkiego.

Warto moze dodac, ze ów typ psychologiczny, jakim byl bohater romantyczny utrwalil sie w swiadomosci odbiorców jako mlody zapaleniec, idealista próbujacy przenosic góry i walczyc sam jeden przeciw potegom. Jako taki rozumiany jest wzorcowy typ Polaka - kierującego się uczuciem, idea, mniej zas racjonalnym obliczeniem czy rozsadkiem. Cale pokolenia pisarskie beda na nowo podejmowac ten temat, polemizowac z taka konstrukcja postaci literackiej lub ją powielać.

#4 ojj_zmorka

ojj_zmorka

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 685 postów

Napisano 16 kwiecień 2005 - 11:00

Bohater romantyczny i jego poprzednicy:



Jest on gwałtowny, uczuciowy, ma poczucie własnej indywidualności, wyobcowany, samotny (np. Werter). Często też jest poetą (np. hrabia Henryk z ?Nie ? Boskiej komedii?). Wiecznie zbuntowany wobec świata i reguł nim rządzących, rozczarowany ideałami. Nie ma możliwości zrealizować swoich ideałów, marzeń. Zazwyczaj nieszczęśliwie zakochany. W większości przypadków popełnia samobójstwo lub ginie.

Pisarze wzorowali swoje utwory na twórczości Wiliama Szekspira (tam też nieszczęśliwi bohaterowie ? Romeo i Julia, Hamlet, Makbet .. ; przypomnienie: Szekspir był twórcą renesansowym) i preromantyków (Goethe i Schiller; patrz dalej).





Werter, Giaur, Gustaw ? porównanie.

Werter

Giaur

Gustaw

- przeżywa nieszczęśliwą miłość (Lotta); przeżywanie wewnętrzne;

- przeżywa nieszczęśliwą miłość, ale działa (Leila);

- nieszczęśliwa miłość; przez to, że odwrócił się od Boga jest na stałe przykuty do ukochanej;

- popełnia samobójstwo

- samobójstwo to dla niego tchórzostwo


- poddaje się

- człowiek czynu, zabija ludzi, którzy utrudniają mu życie

- myśli o zemście, ale jest zbyt wrażliwy i uczciwy, szybko odrzuca myśl o niej

- siada sam w samotności przy studni i myśli o miłości

- chce ratować miłość

- przykuty na zawsze do ukochanej

- przyjaźni się z Albertem, jest zazdrosny (Lotta to żona Alberta, kocha męża)

- nienawidzi Hassana (Leila to jego branka) i chce go zniszczyć

- nienawidzi (chwila) ukochanej ponieważ rywal skłonił ją do małżeństwa złotem, jego też


- jest odważny, zdecydowany, nie boi się przeciwności losu


- wrażliwy

- wrażliwy, nie ukazuje swoich uczuć światu

- wrażliwy

- umiera śmiercią samobójczą

- umiera naturalnie

- popełnia samobójstwo, przebija się sztyletem (nie umiera)


- w jego zachowaniu czai się zło


- łatwość w nawiązywaniu kontaktów

- duma, poczucie wyjątkowości

- łatwo nawiązuje kontakty, ma duże grono przyjaciół (zanim się zakochał)

?Cierpienia młodego Wertera? Goethe

?Giaur? Byron

?Dziady? cz. IV A. Mickiewicz





Werteryzm:- postawa naśladująca postawę Wertera z ?Cierpień młodego Wertera? Goethego. Typ werterowski to człowiek pełen emocji, wręcz nadwrażliwy, odczuwający ból świata (przyjmowanie na siebie i odczuwanie cierpień całej ludzkości, rozgoryczenie i zwątpienie w dawne wartości)i nieszczęśliwie zakochany. Ukojenie znajduje w bliskości natury, niemniej rozczarowanie światem, jego bezdusznością prowadzi go do samobójstwa.





Byronizm:- postawa na wzór Byrona oraz jego bohaterów: typ człowieka dumnie odwróconego od świata, samotnego, niepospolitego, lecz nie rozumianego przez tłumy.





Podobieństwo losów romantycznego twórcy i romantycznego bohatera.
?Kordian? Słowackiego ? na początku Kordian wspomina przyjaciela, który popełnił samobójstwo (wspomnienie ze szkoły ? przyjaciel Słowackiego zabił się)
?Dziady? Micka ? Doktor to ojczym Słowackiego, Becu
często twórcy opisywali swoje losy w utworach, przeżycia, stany emocjonalne, miłości, rozstrzygali też spory (np. Mickiewicz ? Słowacki)
Mickiewicz
nieszczęśliwa miłość do Maryli Wereszczakówny- Maryla była jedyną wielką miłością poety, darzył ją typowym uczuciem romantycznym. Jej imię pojawia się w ?Balladach i romansach? i w IV części ?Dziadów?, którą, jak twierdzą niektórzy historycy literatury, napisał pod wpływem nieszczęśliwego uczucia do Maryli.
lata 1829-1830: okres romantycznych podróży (Berlin, Drezno, Praga, Karlsbad, Weimar, Rzym, Wenecja, Genewa)
przyłączenie się do powstania listopadowego
J. Słowacki
miłość romantyczna do Ludwiki Śniadeckiej
lata 1836-1837: romantyczna podróż
Z. Krasiński
podróże po Europie
skłócony z ojcem, tragicznie rozdarty między nakazem posłuszeństwa wobec niego, a własnymi przekonaniami
ślub z Ewą Branicką, jednak prawdziwa miłość to Delfina Potocka, z którą przez większość życia utrzymywał kontakt
J. W. Goethe
w miasteczku Wetzlar spotkał wielką miłość Charlottę de Buff (pomysł na ?Cierpienia młodego Wertera?)
G. G. Byron
odbył romantyczną podróż na wschód (Grecja, Turcja, Albania).







Samobójcy:
preromantyczni:
Werter ?Cierpienia młodego Wertera? ? pozornie popełnia samobójstwo (pistolet) z miłości do Lotty, a tak naprawdę miłość ta utrzymuje go przy życiu; mogła to być reakcja na trudności, niemożność odnalezienia się w świecie i ucieczka do sfery duchowej. Może też to być skutek wyalienowania, samotności ( ma tylko jednego przyjaciela = Wilhelm). Nie może też zaakceptować podziału klasowego. To wszystko spowodowało, że poczuł iż jego życie jest niepotrzebne. Miłość do Lotty odwlekała moment samobójstwa, w momencie, gdy okazało się iż jest ona nierealna Werter poczuł, że stracił coś co go trzyma na tym świecie.
romantyczni:
Gustaw ?Dziady? (cz. IV) ? samobójstwo z miłości (sztylet)
Konrad Wallenrod Mickiewicza ? rezygnuje z miłości (Aldona) i honoru dla dobra Ojczyzny, staje ponad własnymi odczuciami. Chce ?wywlec? Zakon na wojnę, która ma go wyniszczyć. Gdy przychodzą po niego ? popełnia samobójstwo. Mógł czekać na śmierć lub uciekać (ale zdaje sobie sprawę, że nie ma możliwości powrotu do poprzedniego życia). Lęk, chciał umrzeć godnie, honorowo ? nie chciał zostać ukarany, ponieważ uważa, że nie zrobił nic złego.
Hrabia Henryk ?Nie ? Boska komedia? ? rzuca się w przepaść, nie chce się przyłączyć do rewolucji, nie uznaje racji Pankracego; wie co będzie po wybuchu rewolucji, wie jak się to skończy;





Dojrzewanie duchowe bohatera i wybór drogi życiowej:.



PUNKT I ETAP (prywatny) PRZEŁOM II ETAP (publiczny) FINAŁ





WYJŚCIA nieszczęśliwy metamorfoza, niejasne bojownik o wielką otwarta

miłość, młodość, kochanek samobójstwo, dla sprawy sprawę (Ojczyzna, przyszłość

poezja, werteryzm. podejmuje się nieetyczne- wolność ...) lub śmierć

go czynu





Wyjątki:
Kordian ? pomiędzy samobójstwem a przeistoczeniem się w spiskowca przechodzi etap wędrówki po Europie ? poznawanie i ocenianie świata i jego wartości; przełom wewn. ? Mont Blanc
Hrabia Henryk ? w I etapie szczęśliwie kończy miłość ? ślub, rodzina i dziecko są nietypowe. Walczy o sprawę swojej klasy, nie kraju i w końcu popełnia samobójstwo
Jacek Soplica ? działa w realnej sferze jako emisariusz, nie próbuje samobójstwa, czyn nieetyczny (= zabójstwo Stolnika) popełnia w prywatnej sprawie. Żeni się, następuje też jego rehabilitacja, a biografię zamyka śmierć
Werter, Giaur + inni zagraniczni



Rola przyjaciela i opiekuna ? duchowego mistrza.
Halban w ?Konradzie Wallenrodzie? - jest przy Konradzie od dzieciństwa (budzenie świadomości narodowej w chłopcu zagrożonym wynarodowieniem), przez wiek męski (podtrzymywanie w chwilach słabości) do zgonu; Halban jest to jakby sumienie Konrada, jego wspomnienia; K. jest narzędziem Halbana, to on wymaga dotrzymanie obietnicy zemsty; Halban będzie żył aby pokazać światu kim naprawdę był Wallenrod, będzie o nim śpiewał dla ludu
Bestużew ma taki sam wpływ na Pola jak Halban na Konrada (?Dziady?)



Słynne monologi i spowiedzi romantyczne ? zestawienie.

Spowiedzi:

Gustaw

Giaur

?Śmiertelne ścisnę wkoło szyi twojej wieńce!

O nie! Nie ... żeby ją zabić

Trzeba być trochę więcej niż pierwszym z szatanów!

Precz to żelazo!? - pragnie zemsty tylko przez chwilę, jest na to zbyt wrażliwy

?Za grzech zabójstwa nie lękam się kary ...? ? zabił tego kto go zranił; pragnie zemsty więc jej dokonuje;

Popełnia samobójstwo, przebija się sztyletem

Brzydzi się samobójstwem, chce cierpieć za swoje grzechy

?Kobieto puchu marny! ty wietrzna istoto!? ? oskarża ukochaną o nieczułość i wyrachowanie, gdyż rywal skłonił ją do małżeństwa złotem

?... mnie oddała serce, skarb sieroty

jedyny, którym nie żądzą despoty ...?

Porównuje miłość do rajskich pieszczot, jego miłość do dziewczyny była większa niż do Boga.

?Wyznam, że moja miłość była inna,

Była zbyt ziemska, ludzka, nawet gminna.?







Monologi

Kordian

Konrad

- spowiedź na górze Mont Blanc

Mała improwizacja: chce poznać przyszłość narodu, przyszłe zdarzenia; jest orłem; kruk uniemożliwia mu spojrzenie w przyszłość ? to jest dla niego dobre

- czuje potęgę świata i widzi swoją małość. Mówi, że stoi na posągu świata

- ?czarne skrzydła myśli?- por. myśli do skrzydeł

- traci dziecinne złudzenia

- ?Jam jest posąg człowieka na posągu świata?

Wielka improwizacja: zbliża się ku złu; zarzuca Bogu, że jest tyranem, że nie jest miłością tylko mądrością.

- niezdecydowanie (zabić się czy walczyć)

- rozczarowanie światem

- ?Polska Winkelriedem narodów!?

- znajduje swoją ideę ? walka o Ojczyznę






Przełom wewnętrzny u polskich bohaterów: patrz wcześniej.



Bohater romantyczny wobec sił dobra i zła:

Najczęściej bohater romantyczny odwraca się od dobra, wybiera zło. Wątpi i odrzuca Boga ? Konrad, Faust (ten zawiera pakt z diabłem)., Maria (?Nie-Boska komedia?). Zło (Mefistofel) miesza się w życie bohaterów, wpływa na ich losy (hrabia Henryk). Kieruje losami większych zbiorowości (?Kordian?), pobudza do rewolucji. Ludzie są pomiędzy dobrem a złem, ciągle walczą ze sobą, wątpią, szukają dowodów.

często jego tożsamości musimy się domyślać. Tak jest w Kordianie, gdzie w Przygotowaniu szatani ustalają bieg historii, wprowadzają swoje postacie (?produkują? kolejnych przywódców powstania listopadowego), natomiast Mefistofel zostaje posłany aby ?obłąkać żołnierza?. Pojawia się on w dalszej części utworu trzy razy:
wśród ludu na placu zamkowym okryty czarnym płaszczem śpiewa wraz z ludźmi - ostrzega ich, że wino, które piją teraz, będzie trzeba następnego ranka przemienić w krew (porównanie do zmartwychwstania Chrystusa), przepowiada nadejście powstania.
wychodzi z komnaty cara, a był tam dlatego, że chciał go zabić, lecz jak sam mówi: ?tak we śnie do ojca mojego podobny.?
w szpitalu wariatów odwiedza Kordiana jako Doktor i chce doprowadzić go do ostatecznego obłędu, odebrać mu jego duszę, uświadamia mu, że jest bezradny, ?poświęca się za nic?, śmieje się z idei walki o wolność.



W Nieboskiej komedii Mefisto ukazuje się Hrabiemu, wyśmiewa jego głupotę, ponieważ ten dał się skusić złym duchom, nie ma w nim miłości, nie potrafi zrealizować się w życiu osobistym.

W III cz. Dziadów Diabły i Belzebub ukazują się w sypialni Senatora i chcą zabrać jego duszę do piekła, decydują, że w nocy będą katować ją w piekle, a na czas dnia przywrócą ją Senatorowi (wspominają o pozwoleniu cara).



Motyw sądu nad bohaterem:
?Dziady? (cz. II) ? sąd nad a.)Panem- odpędził kobietę od domu (zamarzła na drodze z dzieckiem), pobił mocno chłopa, który chciał ukraść jabłko - dekalog(winny), prawo (dzisiejsze ? winny, feudalne niewinny), natura (winny) b.) dziećmi ? odkupienie jest symboliczne, cierpią bo nie zaznały cierpienia w życiu (cierpienie jest lekcją życia) c.)dziewczyną ? egoistka, ludzie nie mogą jej pomóc; nie zaznała miłości
?Dziady? (cz. IV) ? sąd nad Konradem ? Archanioł I = oskarżyciel (zgrzeszył przeciw Bogu, przeciwstawił się Bogu, odrzucił to, co boskie), Archanioł II = obrońca (miłość do narodu, szacunek dla Matki Boskiej, Konrad sam nie wie gdzie podziała się jego wiara, wystąpił przeciw Bogu dla narodu, a nie dla siebie) ? uniewinniony i ocalony (siła w pokorze)
?Nie-Boska komedia? Krasińskiego- Hrabiego Henryka (raczej jego ducha) sądzą siły wyższe (duchy zabitych w lochach), widział to jego syn Orcio; Wyrok: ?Za to, żeś nic nie kochał, nic nie czuł prócz siebie, prócz siebie i myśli twych, potępion jesteś ? potępion na wieki?





Bohater romantyczny o sensie swego życia:

Na początku zazwyczaj nieszczęśliwa miłość (Giaur- Leila, Werter- Lotta, Soplica ? Ewa, Kordian ? Laura ...), walka o miłość lub rezygnacja z niej. Szukanie nowego sensu życia, chęć dokonania czegoś wielkiego, poszukiwanie idei. Przełom. Potem najczęściej celem bohatera jest służba Ojczyźnie (Polska) lub coś innego (zależy od kraju).





Bohater romantyczny wobec innych ludzi:

Bohater jest zazwyczaj samotnikiem. Ma jednego przyjaciela lub wcale (wyjątek: Gustaw ten miał przyjaciół dokąd się nie zakochał, potem wszystkich stracił). Zazwyczaj działa sam (wyjątek: ks. Robak jako emisariusz), sam cierpi i nie zwierza się nikomu. Zwykle też nie ma problemów z nawiązaniem kontaktów, ale tego nie wykorzystuje.


Mickiewicz o dumie i indywidualizmie bohatera romantycznego:
Konrad Wallenrod
Grażyna
Konrad



Ewolucja postawy bohatera w twórczości Mickiewicza:
Jacek Soplica = ks. Robak ? patrz wyżej
Konrad Wallenrod ? porzuca wygodne życie, miłość i honor aby walczyć za Ojczyznę
Gustaw = Konrad ? popełnia samobójstwo z miłości (duch), a potem całkowicie oddaje się Ojczyźnie





Motyw pychy i pokory:
Pokora

@ ks. Piotr

@ Konrad Wallenrod (+ ciut dumy)

@ ks. Robak
Pycha























Gustaw, Konrad, Kordian, Soplica ? porównanie.

Gustaw

Konrad Wallenrod

Kordian

Jacek Soplica

- zakochany nieszczęśliwie

- kocha Aldonę (z wzajemnością)

- kocha Laurę, a ta z niego kpi

- kocha Ewę (z wzajemnością), ale ona nie dla niego była przeznaczona

- myśli o zabiciu ?ukochanej? ale w końcu nic nie robi, za słaby


- zostawia ją

- chce ją porwać, ale przez przypadek zbija Stolnika, jej ojca

- samobójstwo z miłości

- samobójstwo na końcu (patrz wyżej)

- samobójstwo po części z miłości po części z braku laku

- chce odcierpieć swoje

- przemiana w Konrada

- opuszcza wygody

- przemiana na Mont Blanc

- emisariusz ? ks. Robak

- chce walczyć za kraj

- mści się na Krzyżakach, doprowadza ich do zagłady

- spiskuje przeciw carowi, chce go zabić, ale braknie mu sił

- wa

#5 ojj_zmorka

ojj_zmorka

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 685 postów

Napisano 16 kwiecień 2005 - 11:01

Romantyzm to prąd ideowy, filozoficzny, literacki i artystyczny. Został zapoczątkowany w Europie podczas Rewolucji Francuskiej. W Polsce w roku 1822 wydaniem przez Mickiewicza I tomu ?Poezji? i trwał aż do powstania styczniowego. Został przeszczepiony do niektórych krajów amerykańskich. Decydujący wpływ na rozwój romantyzmu miały liczne przemiany cywilizacyjne, społeczne i filozoficzne.

W niektórych państwach romantyzm miał zabarwienie patriotyczne. Hołdowano postawie narodowo - zachowawczej. Romantyzm łączył oświeceniowe idee z antyfeudalnymi hasłami demokratycznym, wyzwalającymi bunt jednostki, co przyczyniło się do powstania typu romantycznego bohatera.

Romantyczni twórcy poszukiwali zarówno prawdy o ziemskiej, widzialnej rzeczywistości, jak i idei niedostępnych zmysłom. Dlatego bohater romantyczny był osobowością osamotnioną, rozdartą między niebem i ziemią, w niezmierzonym Kosmosie, walczącą z Bogiem (choć zarazem uznającą jego wielkość), z przeznaczeniem, społeczeństwem i nieuchronnością historycznych przemian.

W tym okresie powstały dwa główne wzorce osobowe: werterowski i bajroniczny.

Model werterowski został stworzony przez J. Goethego w , , Cierpieniach młodego Wertera?. Autor wykreował postać słabego, biernego wobec życia młodzieńca nie potrafiącego stawić czoła trudom i nawarstwiającym się problemom. Nie umiał on przezwyciężyć destrukcyjnej miłości, która niszczyła jego świat, osobowość...

W początkowych scenach utworu, Wertera odbieraliśmy jako flirciarza, człowieka żądnego przygód, wrażeń; w dalszych wyraźnie widzimy jak po poznaniu Lotty popada w melancholię, traci chęć do życia.

Choć zakochał się od pierwszego wejrzenia, jego uczucie było prawdziwe i szczere. Nie starał się o względy Lotty, ponieważ czuł się za słaby. Poddał się bez walki.

Również w sprawach, które go bulwersowały nie starał się nic zmienić. Na przyjęciu u Hrabiego C. nie dał upustu swojemu gniewowi, tłumił go w sobie. Nie zgadzał się z otaczającym go światem, lecz nie chciał się mu przeciwstawiać. Wolał opuścić miasteczko niż odważnie walczyć o zrównanie praw obywatelskich i godne traktowanie.

Werter był buntownikiem, lecz miał zbyt wrażliwą psychikę by pokonać narastającą determinację.


W zupełnie odwrotnej sytuacji znajduje się Giaur. Bohater stworzony przez Byron?a. Był to człowiek, który walczył o swoje i zawsze wygrywał. Nie znał słowa: porażka.

Był postacią tajemniczą i buntowniczą; określa się go jako: ?tajemniczego zbrodniarza o czułym sercu i wrażliwym sumieniu?.

To typowy bohater bajroniczny; cechuje go romantyczny bunt wobec norm obyczajowych i moralnych, niezależność, duma, odwaga, podejmowanie ryzyka. Z Werterem łączyła go samotność, wewnętrzny konflikt i nieszczęśliwa miłość. Podobnie jak on, Giaur zakochał się w kobiecie, o której względy musiał walczyć. Szybkość podejmowanych przez niego decyzji nie dostarczała mu wielu rozterek. Wiedział, że jeśli ma być szczęśliwy to tylko z Leilą. Kiedy zginęła z ręki Hasana, swojego męża, Giaur bez chwili wahania zemścił się zbijając oprawcę ukochanej.

Pod koniec swego życia nadal nie zdradzał oznak poczucia winy z powodu popełnionej zbrodni. Jednak jego zachowanie wyrażało cierpienie i rozpacz po stracie Leilii.

#6 ojj_zmorka

ojj_zmorka

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 685 postów

Napisano 16 kwiecień 2005 - 11:02

Wskaż, że Werter, Konrad Wallenrod, Giaur to bohaterowie romantyczni

W epoce romantyzmu wykształtował się nowy typ bohatera, jest to bohater romantyczny. Posiada on zespół charakterystycznych cech. Jest to człowiek wrażliwy, delikatny, skłonny do wielkich porywów uczuciowych, a także do tragicznych gestów takich jak samobójstwo. Bohater romantyczny zachowuje postawę pełną buntu, braku akceptacji wobec świata i panujących praw. Jest to osoba o silnie rozwiniętym indywidualizmie. Nosi w sobie przeświadczenie o własnej wyjątkowości. Bohater w utworach romantycznych jest skłonny absolutnie poświecić się własnym ideałom, często takim ideałem jest dobro ojczyzny. Bohater romantyczny często poświęca własne szczęście dla dobra kraju.
W literaturze romantycznej wyodrębniły się trzy rodzaje bohatera romantycznego: bohater werteryczny, bohater bajroniczny i walenrodyczny.
Pierwowzorem bohatera werterycznego jest Werter z powieści Johanna Wolfganga Goethego pt.? Cierpienia młodego Wertera?. Uczuciowość i wrażliwość czynią z niego idealnego bohatera romansu. Werter jest człowiekiem atrakcyjnym towarzysko:
"Poczyniłem różne znajomości, towarzystwa nie znalazłem jeszcze żadnego. Nie wiem, co mam w sobie pociągającego dla tych ludzi, tylu mnie z nich lubi".
Umie rysować, tańczyć, prowadzić konwersacje, ma dużo wolnego czasu, łatwo zdobywa przychylność kobiet i sam jest bardzo podatny na ich urok. Często się wzrusza. Na rzeczywistość reaguje natomiast emocjonalnie. Gdy na balu dowiedział się, że Lotta jest "tak jakby zaręczona" z "dzielnym człowiekiem" imieniem Albert, pomylił kroki w tańcu i w pewnym momencie "nie wytrzymuje", pochyla się i całuje dłoń Lotty "wśród najrozkoszniejszych łez". Liczą się dla niego tylko jedynie racje serca, a nie rozumu. Nie przeszkadza mu to, iż Lotta jest zaręczona. Spragniony uczucia, ideał kobiety znajduje w osobie Lotty "jednej z najmilszych stworzeń", którą kocha miłością bezgraniczną i absolutną. Werter to człowiek samotny z wyboru i w gruncie rzeczy nie rozumiany przez otoczenie. Mimo, że wielokrotnie skarży się na brak bliskiej osoby, tak na prawdę nie jest otwarty na ludzi i często nimi pogardza:
"Jest to najpunktualniejszy błazen, jaki istnieć może. Powolny i nudny, jak stara ciotka. Człowiek, który nie jest z siebie nigdy zadowolony i którego przeto nikt zadowolić nie może."
Zbyt jest zajęty sobą i swoim cierpieniem, aby dostrzec problemy i potrzeby innych. Werter gardzi życiem czynnym, wypełnionym aktywną działalnością. Przekonanie o bezcelowości ludzkiej egzystencji i niemożliwości prawdziwego porozumienia z innymi decyduje o jego postawie rezygnacji. Swoje życie przeżywa wewnętrznie, spala się w intensywnych namiętnościach, miłość do dziewczyny powoduje już nie rozkosz, ale ból:
"Nie widzę nic, nad wiecznie połykającego, wiecznie przeżuwającego potwora".
Ukojenie próbuje odnaleźć w kontakcie z przyrodą. Uwolnienia od cierpień miłosnych szuka w samobójczej śmierci, która stanowi dla niego akt wolności ludzkiej. Werter postrzega świat jako więzienie, rzeczywistość wrogą człowiekowi, absurdalną i bezsensowną. Życie jest dla niego pasmem nieszczęść, niszczących człowieka i pozbawiających jego egzystencję sensu. Nie może zrealizować swych dążeń w otaczającym go świecie. Doznaje zawodu w miłości, życiu towarzyskim, nawet kontemplacja natury nie przynosi już mu ukojenia. Życiowa filozofia Wertera jest głęboko pesymistyczna i nihilistyczna. Bohater Goethego cierpi na "ból istnienia", wynikający z samego faktu ludzkiej egzystencji.
Bohater bajroniczny, wykształtował się w powieści George Byrona pt. ?Giaur?. Giaur jest typowym bohaterem romantycznym. Tytułowy bohater pozostaje w powieści anonimowy i tajemniczy. Autor nie ujawnia imienia Giaura, ani jego pochodzenia. Konając, Giaur wyjawia prawdę o swoim związku z Leilą, nieszczęśliwej miłości i zbrodni. Żąda, aby pochować go w bezimiennym grobie. Chce zachować w absolutnej tajemnicy historię swojego życia.
Giaur jest samotny i uwikłany w namiętne, lecz niezadowolone uczucie. Przeżył romantyczną, tragiczną miłość. Bezduszne zasady, przepisy przeszkodziły szczęściu kochanków. W miłości do Leili Giaur odnalazł sens swojego życia. Paradoksalnie miłość i wzajemność Leili stały się powodem szaleńczej rozpaczy Giaura, który w końcu spowodował jej śmierć. Leila, jako jedna z żon Hassana, musiała zostać zamordowana przez męża zgodnie z prawem Koranu, gdy tylko ten odkrył jej romans. Giaur pomścił śmierć Leili i zgładził Hassana, odtąd jednak nie zaznał jednak szczęścia i spokoju. Przeżywa straszny ból, którego nic nie może ukoić. Bohater musi czekać na śmierć, bo ma nadzieję, że w zaświatach będzie mógł spotkać ukochaną.
Dzięki cierpieniu i tragicznym wydarzeniom w życiu Giaura, wykształca się w nim silny indywidualizm i poczucie wyjątkowości. Giaur do końca pozostaje dumny, samotny i niezależny. Jest zbuntowany przeciwko panującym obyczajom. Od nikogo nie oczekuje pomocy, wierzy, że postąpił słusznie, nie ugina się nawet przed Bogiem. Nie respektuje żadnych praw oprócz prawa miłości. Giaur nie oczekuje także zrozumienia i rozgrzeszenia, nie po to odbywa ?spowiedź?, poszukuje jedynie słuchacza, przed którym mógłby ujawnić, choć część swoich uczuć. Giaur nie żałuję niczego. Na koniec oświadcza:
?gdybym mógł odżyć, żyłbym tak jak żyłem?.
To właśnie duma, sentymentalizm i pragnienie przeżycia namiętnej miłości, wierność, samotność, szaleńcza odwaga, buntowniczość, mściwość, indywidualizm, są typowymi cechami bohatera bajronicznego.
Kolejnym bohaterem romantycznym jest bohater walenrodyczny, czyli tytułowy ?Konrad Wallenrod? z powieści Adama Mickiewicza. Autor stworzył w swojej powieści poetyckiej bohatera wywołującego duże kontrowersje. Konrad musiał w swoim życiu wybierać między lojalnością wobec ufających mu towarzyszy a miłością do ojczyzny i swojej żony Aldony, między rycerskim honorem a skuteczną pomocą ojczystemu krajowi. Konrad jest absolutnie i wyłącznie poświęcony dla dobra ojczyzny. Jest zdolny do rezygnacji z własnego szczęścia, poświęcenia swojej godności, honoru. Jest w stanie zaprzeć się wszystkiego, w co wierzy w imię ideały wolności, niepodległości kraju. Cechuje go wielki upór, odwaga i skłonność do ryzyka.
Początki Konrada są tajemnicze, wychowuje się on w obcym dla siebie środowisku, a prawdę o jego pochodzeniu ujawnia opiekun i wychowawca Konrada. Wyrasta w świadomości konieczności ratowania kraju, świadomość ta staje się powodem przywdziania ?maski?, wcielenia się w rolę kogoś, kim nie jest. Wymaga to od niego wejścia do obozu wroga i zdobycie jego zaufania. Konrad musi dokonać wyboru, szczęście osobiste, czy szczęście ojczyzny. Musi być gotowy na utratę honoru za cenę zniszczenia wroga i na śmierć ze świadomością, że choć udało się ocalić ojczyznę, zniszczyło się przy tym szczęście własne i ukochanych sobie ludzi. Konrad jest bohaterem tragicznym, cechują go samotność, czuje się obco w zakonie, osamotniony w walce. Jest tajemniczy, działa w ukryciu, nie ma możliwości ujawnienia komukolwiek swoich planów. Konrad jest patriotą, wszelkie działania podejmuję z pobudek patriotycznych. W imię patriotyzmu wyrzeka się osobistego szczęścia. Cechują go także bunt i tragizm, wie, że dopuszczając się zdrady, łamie kodeks rycerski, nie widzi jednak innej drogi ratowania swojej ojczyzny, przeżywa wewnętrzne rozterki, wie, że zginie, ale nie może postępować inaczej.
To właśnie cechy takie jak wrażliwość, bunt, silny indywidualizm, oderwanie od rzeczywistości, wyjątkowość, szaleńcza odwaga i patriotyzm, tragiczna miłość i pogoń za ideałami. Poświęcenia własnego prywatnego szczęścia, dla wyższych idei oraz stosowanie ostatecznych rozwiązań, są to cechami bohatera romantycznego. Mam nadzieję, że poprzez rozpatrzenie trzech postaw bohaterów z literatury romantycznej, udało mi się nakreślić charakterystykę bohatera romantycznego, oraz jego typowe cechy, okoliczności życia, oraz życiowe wydarzenia.



Similar Topics Collapse

  Temat Forum Autor Podsumowanie Ostatni post


Użytkownicy przeglądający ten temat: 0

0 użytkowników, 0 gości, 0 anonimowych


Inne serwisy: IFD