Skocz do zawartości




Zdjęcie

Cyganeria młodopolska


  • Zaloguj się, aby dodać odpowiedź
5 odpowiedzi w tym temacie

Katalogi.pl

Katalogi.pl
  • Bywalec

#1 salezjanek

salezjanek

    1

  • Members
  • PipPip
  • 11 postów

Napisano 14 wrzesień 2005 - 16:43

Muszę zrobić referat o cyganerii młodopolskiej,może ktoś mi pomóc z tym tematem??? Bardzo prosze!!!

#2 stroficzka

stroficzka

    1

  • Members
  • Pip
  • 8 postów

Napisano 14 wrzesień 2005 - 16:48

http://www.sciaga-on...egl_mlo&id=1447

a takze: http://prace.sciaga.pl/15451.html

oraz: http://www.sciaga.or...oda_polska&n=21



#3 salezjanek

salezjanek

    1

  • Members
  • PipPip
  • 11 postów

Napisano 14 wrzesień 2005 - 18:48

A może jeszcze coś??? Bo mi działa tylko pierwszy link a tam troche mało!

#4 ILUZJA1986

ILUZJA1986

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 5243 postów

Napisano 14 wrzesień 2005 - 18:53

Cuganeria artystyczna Młodej Polski.

Cechą zasadniczą cyganerii jest postawa demonstracyjnej negacji - obojętności, protestu, buntu, prowokacji wobec konserwatywnego społeczeństwa, wobec przymusów i nawyków pospolitego bytowania, którym cyganie przeciwstawiają mgliste, zazwyczaj marzycielsko-utopijne idee przebudowy świata, jego rewolucyjnej przemiany, odnowy sztuki itp. To bliżej nieokreślone przeświadczenie o własnym prekursorstwie i awangardowości splata się w ich świadomość z poczuciem społecznego wykorzenienia: czują się i są traktowani jak outsiderzy, którzy nie tylko utracili kontakt z zachowawczym społeczeństwem, ale w ogóle nie pragną jego nawiązania. Stąd znamienne dla cyganerii poczucie niestabilności czy nawet tragizmu własnej sytuacji, przejawiającego się w sferze psychologicznej i w stylu życia, np. programową abnegacją czy ekstrawagancją zachowania i stroju.
W Polsce najbardziej znanymi ugrupowaniami cyganeryjnymi były romantyczne: Cyganeria warszawska z lat czterdziestych XIX w. i Cyganeria młodopolska z przełomu XIX i XX w. skupiona w Krakowie wokół - S. Przybyszewskiego. Przeszczepił on na grunt krakowski obyczaje międzynarodowej cyganerii berlińskiej, wśród której jako "genialny Polak" odgrywał znaczną rolę. Przybyszewski dobierał sobie kompanów nie tyle wśród uznanych artystów, ile wśród ludzi skłóconych z mieszczańskim otoczeniem ( uosobionym w pogardzanej i wyszydzanej postaci "filistra" i "kołtuna"). Niektórzy z nich znaleźli się później w gronie inicjatorów i wykonawców programu kabaretu - Zielony Balonik, ostatniego już przejawu aktywności młodopolskiej cyganerii, a zarazem świadectwa jej schyłku: obyczaj cyganeryjny uległ tu nie tylko teatralnej konwencjonalizacji, ale także bywał przedmiotem poświęconych cyganerii osobom jej przywódcy i uczestników, miejscom spotkań (kawiarnie Paon, Jama Michalikowa, siedziba Zielnego Balonika) pozycję szczególną zajmują szkice T. Boya-Żeleńskiego (zwłaszcza ze zbioru - Znasz ten kraj?...), dzięki któremu cyganeria młodopolskiego Krakowa przeszła do legendy literacko-obyczajowej swej epoki.
Fenomen cyganerii wcześnie został zauważony przez ówczesną literaturę i niejednokrotnie bywał podejmowany jako temat główny lub uboczny - zarówno w ujęciu analitycznym, będącym próbą psychospołecznej diagnozy zjawiska, jak w intencji karykaturalno-satyrycznej i polemicznej, uwydatniającej np.:kabotyńską pozę zachowań cyganeryjnych. Dla pierwszej postawy charakterystyczne mogą być takie utwory, jak np.: "Próchno", Wacława Berenta, "W sieci" J.A.Kisielewskiego, trylogia "Dzieci Szatana", "Homo sapiens", "Synowie ziemi" Stanisława Przybyszewskiego, "Anioł śmierci" K. Tetmajera, "Dramat Kaliny" Z.Kaweckiego, "Chimera" T. Jaroszyńskiego, "Podniebie" E. Paszkowskiego, "Zocha" W. Rogowicza, "Rzeczywistość" B. Gorczyńskiego, dla drugiej zaś - "Małpie zwierciadło" A.Nowaczyńskiego (zwłaszcza słynny "Gladiolus tavernalis" - Mieczyk kawiarniany), "Fin-de-siéclistka" Gabrieli Zapolskiej, "Listy człowieka szalonego" A. Niemojewskiego, "Sławny człowiek" W.Perzyńskiego, "Zakopanoptikon" A.Struga.
Świetny portret cyganeryjnego środowiska literacko - studenckiego międzywojennej Warszawy (z kręgu literackiego Kwadryga) nakreślił Z. Uniłowski w powieści "Wspólny pokój".

Cyganeria Warszawska, grupa młodych pisarzy warszawskich związanych przyjaźnią i wspólną postawą protestu przeciw współczesnej im rzeczywistości, istniejąca w latach 1840-43 ( według. J.W. Gomulickiego 1838-44, według. S.Kawyna od 1839); jej upadek wiąże się "z rozbiciem akcji spiskowej w Królestwie w roku 1843. Członkami cyganerii warszawskiej, której skład osobowy podawano różnie (nieraz bałamutnie, włączając np.: Lenartowicza i Norwidów), byli: S.Filleborn, S.Z.Sierpiński, R.Zmorski, J.B.Dziekoński, A.Niewiarowski, W.Wolski).
Sami nazywali siebie "młodymi", "zapaleńcami" itp.; nazwa cyganeria warszawska, wprowadzona przez Niewiarowskiego w cyklu artykułów pod tym tytułem w "Kurierze Warszawskim" z lat 1881-82, w nawiązaniu do europejskiego zjawiska - cyganerii artystycznej, podkreślała cechy zewnętrzne: manifestacyjny tryb życia "dziwaków", "fantastów" (według współczesnych określeń), którzy świadomie prowokowali opinię i drażnili władze wyglądem, strojem (ubierali się na czarno), zachowaniem, dostarczając tematów do anegdot. Powierzchowne objawy kryły jednak głębszą treść przeżyć pogrobowców powstania, zmuszonych żyć w warunkach "nocy paskiewiczowskiej": patriotyzm, wyrażany w twórczości (w formie często symbolicznej czy wręcz zaszyfrowanej), a także (przez Zmorskiego, który reprezentował w Cyganerii warszawskiej tendencje demokratyczne i rewolucyjne) w działaniu; zwrot ku wsi, który znalazł wyraz w częstych wędrówkach do dworów i dworków Mazowsza, a stanowił odbicie niechęci do miasta "pałaców i kamienic", romantycznej fascynacji folklorem oraz mazowieckim regionalizmem.
Utwory swoje zamieszczali "cyganie" głównie w "Przeglądzie Warszawskim", "Przeglądzie Nauk", "Piśmiennictwie Krajowym" oraz w publikacjach własnych . "Nadwiślaninie" (1821-42) i "Jaskułce" (1843). Wspólny mianownik bardzo różnorodnej ich twórczości stanowiła zależność od wielkich romantyków obcych (głównie Byrona i młodego Schillera) i polskich, przybierająca najczęściej postać epigonizmu.
Do charakterystycznych motywów należał konflikt poety z publicznością oraz przeciwstawienie marzeń i rzeczywistości, przy czym rozwiązania wahały się od rewolucyjnej przemiany do ucieczki w świat fantazji; rys oryginalny stanowiły związki z krajobrazem i ludem Mazowsza.
Legenda, która wkrótce - w oparciu o krążące anegdoty i bałamutne relacje, najczęściej z drugiej ręki - otoczyła cyganerię, w sposób krzywdzący eksponowała i wyjaskrawiała jej zewnętrzne rysy; na tej legendzie oparł A. Nowaczyński swój antyromantyczny paszkwil dramatyczny "Cyganeria warszawska"(wystawiony w 1911 roku). Dopiero prace Kawyna (od 1938), Gomulickiego i J. Nowakowskiego ukazały w pełnym świetle właściwe oblicze Cyganerii Warszawskiej.

#5 ILUZJA1986

ILUZJA1986

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 5243 postów

Napisano 14 wrzesień 2005 - 18:56

Krakowska cyganeria artystyczna - cechy, przedstawiciele. Motyw konfliktu między jednostką wybitną (artystą) i społeczeństwem ludzi przeciętnych. Poglądy Z. Przesmyckiego i S. Przybyszewskiego. Tezy manifestu „Confiteor” (rola artysty i sztuki). „Forpoczty”. Poglądy A. Górskiego. J. A. Kisielewski jako przedstawiciel swojego pokolenia. Obraz środowiska cyganerii w dramacie „W sieci”. Dekadent i cygan jako bohater literatury (przykłady). Obraz życia mieszczańskiej rodziny w dramacie „W sieci” i w „Moralności pani Dulskiej”. Mistrzostwo obserwacji obyczajowej w „Moralności pani Dulskiej”. Elementy naturalistyczne w utworze G. Zapolskiej (założenia światopoglądowe i estetyczne naturalizmu - synteza).


Młodopolska cyganeria zadomowiła się głównie w Krakowie. Podstawową formą manifestowania swej obecności było dla „cyganów” zaznaczenie swej odrębności, odróżnienie od społeczeństwa mieszczańskich „zjadaczy chleba”. Dlatego też szczególnym szacunkiem cieszyły się te cechy, które były odwrotnością cnót mieszczańskich: nieustabilizowany i bezładny tryb życia; brak stałych dochodów i nieodpowiedzialność finansowa, fantazyjny, prowokujący i rzucający się w oczy ubiór (słynna peleryna), naruszanie reguł mieszczańskiej moralności i bulwersowanie opinii publicznej, lekceważenie obyczajów towarzyskich i reguł dobrego wychowania, nadużywanie alkoholu, pogarda dla wartości materialnych; zawołaniem bojowym cyganerii była bezpardonowa „walka z filistrem”
W ówczesnym Krakowie było wiele kręgów cyganerii.
. Cyganeria Zielonego Balonika - pomysłodawcą założenia kabaretu literackiego był J. A. Kisielewski i tak w 1905 r. grupa plastyków, ludzi teatru i dziennikarzy założyła kabaret pod nazwą „Zielony Balonik”; grupa umiejscowiła się Jamie Michalikowej; kabaret ten dopiero z czasem zaczął stanowić działalność dochodową; głównym dostarczycielem tekstów był Tadeusz Żeleński; kabaret stał się jedną z kulturowych atrakcji Krakowa, a jego teksty zdobyły popularność w całym kraju;
. Cyganeria Bronowicka - jej nazwa pochodzi od wsi Bronowice Małe nieopodal Krakowa; dziś teren ten jest objęty przez granice Krakowa; parafią dla tej wsi był kościół Mariacki; przybywający regularnie mieszkańcy wsi na nabożeństwa, fascynowali swym wyglądem malarzy; kolorowość wsi zcierała się z szarością Krakowa; notabene był to okres narodzin wielu nowych kierunków artystycznych, malarzy fascynowała barwa, wyzwolenie kolorów; nic więc dziwnego, że zaczęto szukać tematów na wsi; w efekcie jeden z malarzy (Tetmajer) w owym środowisku upodobał sobie Annę Mikołajczykównę, która niebawem została jego żoną; wesele to zostało opisane w dziele „Bajecznie kolorowa”; ten ślub był pierwszym, potem było ich więcej (np.: Lucjan Rydel z Jadwigą Mikołajczykówną - „Wesele”).
. Cyganeria Przybyszewskiego - zwana inaczej kręgiem dzieci szatana; sam Przybyszewski określany był mianem samotnego szatana; ludzie ci szukali wszelkich form buntu przeciwko społeczeństwu, samych siebie uznawali za wielkie indywidualności; nie mogli pogodzić się z szarością codziennego życia, nie podobały im się panujące stosunki społeczne, nie akceptowali otaczającego ich świata; przedstawicielami cyganerii byli ludzie naprawdę utalentowani, uważali sztukę za najważniejszą wartość swojego życia; nie podobała im się rutyna, model stałego życia; w efekcie żyli oni w nędzy, było im ciężko ze względów ekonomicznych, a na dodatek żyli w wolnych związkach (sam Przybyszewski prowadził hulaszczy tryb życia, romansował z żoną Jana Kasprowicza, co doprowadziło do rozpadu tego związku; rywalizował ze szwedzkim dramatopisarzem o względy u Dagny Juel); w Przybyszewskiego motyw szatana był wyrazem buntu, bo jeżeli wszyscy wierzą w Boga, to trzeba wprowadzić coś odmiennego, zgoła przeciwnego; grupa ta była nieproduktywna; oni się tylko buntowali, to co prezentowali to nie była nawet żadna ideologia, nie mieli przecież programu; negowali wszystko, nie wnosili nic tylko cały czas byli na NIE!!!; oni za mało poważnie siebie traktowali; z czasem przecież sam Przybyszewski zaczął żyć „po bożemu”;

#6 salezjanek

salezjanek

    1

  • Members
  • PipPip
  • 11 postów

Napisano 14 wrzesień 2005 - 19:16

OOO wielkie dzięki!!! Bardzo wam dziękuje!!!



Similar Topics Collapse

  Temat Forum Autor Podsumowanie Ostatni post


Użytkownicy przeglądający ten temat: 0

0 użytkowników, 0 gości, 0 anonimowych


Inne serwisy: IFD