Skocz do zawartości




Zdjęcie

Podstawy budowy chemicznej DNA, RNA i bia


  • Zaloguj się, aby dodać odpowiedź
12 odpowiedzi w tym temacie

Katalogi.pl

Katalogi.pl
  • Bywalec

#1 Nie Amator

Nie Amator

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 117 postów

Napisano 31 sierpień 2002 - 21:28

Atomy i cząsteczki

Przed opisem struktury makrocząsteczek biologicznych przypomnijmy sobie pewne podstawowe pojęcia chemiczne. Czytelnicy, którzy mają większą wiedzę na ten temat, mogą pominąć ten krótki fragment.
Wszystkie substancje występujące we wszechświecie składają się z ograniczonej (około 100) liczby atomów różnego rodzaju. Tylko kilka z nich to główne składniki organizmów żyjących na ziemi. Są nimi (w nawiasach podajemy symbol chemiczny): węgiel ©, tlen (O), azot (N), fosfor (P), wodór (H) i siarka (S). Poza tymi pierwiastkami konieczne żywym organizmom są również: magnez (Mg), wapń (Ca), sód (Na), potas (K) i chlor (Cl). Inne, jak cynk (Zn), kobalt (Co) i mangan (Mn) są również niezbędne, ale w komórkach występują w śladowych ilościach.
Atomy łącząc się ze sobą tworzą cząsteczki. Na przykład gazowy tlen składa się z cząsteczek zawierających dwa atomy tlenu. Każda cząsteczka wody zawiera jeden atom tlenu i dwa atomy wodoru. Gazowy tlen i woda to niewielkie cząsteczki. Wielkie cząsteczki biologiczne są również złożone z atomów. DNA zawiera atomy węgla, wodoru, tlenu, azotu i fosforu. W zależności od długości łańcucha DNA może on zawierać miliony, a nawet miliardy atomów.
Atom można wyobrazić sobie jako miniaturę Układu Słonecznego. W środku, w miejscu Słońca, znajduje się jądro atomowe. Inne składniki atomu to elektrony. Krążą one po orbitach wokół jądra, podobnie jak planety wokół Słońca, z tą różnicą, że ich orbity (a dokładniej – w języku chemicznym – orbitale) są koliste. Kiedy atomy łączą się w cząsteczki, elektrony należące do poszczególnych atomów tworzą wspólne orbitale krążąc wokół jąder atomowych cząsteczki po nowych, skomplikowanych szlakach. Utrzymują one atomy razem; owo elektronowe połączenie między atomami nazywa się wiązaniem chemicznym. Na schematach jest ono zazwyczaj przedstawiane w postaci prostych kresek między atomami. W gazowym wodorze, na przykład, dwa atomy uwspólniają swe elektrony tworząc wiązanie. W większych cząsteczkach tylko sąsiednie atomy tworzą wiązania. Na przykład cząsteczka etanolu zawiera dwa atomy węgla, sześć wodoru i jeden tlenu. Cukier zawarty w DNA – deoksyryboza jest bardziej złożoną kombinacją takich samych atomów węgla, wodoru i tlenu.
Większość cząsteczek biologicznych jest stosunkowo trwała, jakkolwiek niektóre są bardziej, a inne mniej stabilne. Do wytworzenia wiązań chemicznych konieczna jest energia. Potrzebna jest również do ich zerwania. Istnieją wiązania słabsze (żeby uległy zerwaniu, wystarczy stosunkowo niewielka ilość energii) i silniejsze. Energia ta może pochodzić z różnych źródeł, na przykład może to być energia cieplna.




"Nikt nie pyta zwycięzcy, w jaki sposób zwyciężył"


#2 Nie Amator

Nie Amator

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 117 postów

Napisano 31 sierpień 2002 - 21:31



DNA

Wyobraźmy sobie zwykły łańcuch złożony z ogniw. Następnie na każdym ogniwie zawieśmy rodzaj zaczepu. Tak właśnie wygląda pojedyncza nić DNA. Każde ogniwo ze swoim zaczepem to jednostka nukleotydowa. Takie jednostki występują jako wolne nukleotydy w komórce i są łączone ze sobą w procesie powstawania nici DNA.
W DNA występują cztery różne nukleotydy. Są one podobne do siebie, ale jednocześnie wystarczająco różne, by były rozpoznawalne w procesach, w których są wykorzystywane.

Nukleotydy – podstawowe jednostki strukturalne DNA. Atomy węgla (chociaż nie zaznaczone) występują w każdym miejscu, do którego dochodzą dwa lub trzy wiązania chemiczne (linie proste). Na końcu wiązań o nie zaznaczonym atomie znajduje się atom wodoru


Odróżniającą się częścią nukleotydu jest pierścień, zwany zasadą, utworzony przez wiązania chemiczne między atomami węgla i azotu. Cztery różne pierścienie noszą nazwy: adenina, tymina, guanina i cytozyna. Jednostki nukleotydowe zawierające te zasady są oznaczane odpowiednio literami: A, T, G i C. Pozostała część tej jednostki, w przeciwieństwie do zasady, jest taka sama w każdym nukleotydzie: w skład jej wchodzi cukier – deoksyryboza (także w formie pierścienia) związany z grupą fosforanową (P). Różne figury geometryczne oznaczające poszczególne nukleotydy przedstawione na rycinie powyżej, będą wielokrotnie używane w tej książce na schematach kwasów nukleinowych.
Długa nić DNA powstaje dzięki wiązaniom chemicznym tworzącym się między grupą fosforanową a deoksyrybozą sąsiedniego nukleotydu. Nukleotydy trzymają się więc razem dzięki grupom fosforanowym. Powracając do wyjściowego opisu: fosforany deoksyrybozy to ogniwa tworzące łańcuch, a zasady to dołączone do nich zaczepy.
W nici DNA każda deoksyryboza jest połączona z dwiema grupami fosforanowymi. Grupy fosforanowe tworzą wiązania z dwoma różnymi atomami węgla deoksyrybozy (oznaczonymi na rycinie poniżej jako 3' i 5') i nie są równoważne, co można zauważyć, przyjrzawszy się dokładnie ilustracji. W nici po lewej stronie każdy nukleotyd jest połączony z poprzedzającą go grupą fosforanową przez atom węgla 5'. Odwrotnie jest w przypadku nici po prawej stronie. Nie są tu potrzebne szczegóły, ale trzeba pamiętać, że nici DNA są ukierunkowane (spolaryzowane), co wynika z nierównoważności wiązań fosforanowych. Przyjęto konwencję, że kiedy odczytuje się kolejność nukleotydów lewej nici od dołu do góry lub prawej od góry do dołu – mówi się o kierunku od 3' do 5', oraz kiedy odczytuje się kolejność nukleotydów lewej nici od góry do dołu oraz prawej nici od dołu do góry – o kierunku od 5' do 3'. Uwagi na temat ukierunkowania nici DNA mogą się wydawać nieco kłopotliwe, niedługo jednak okaże się, jak bardzo interesujące konsekwencje ma to zjawisko.


"Nikt nie pyta zwycięzcy, w jaki sposób zwyciężył"


#3 Nie Amator

Nie Amator

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 117 postów

Napisano 31 sierpień 2002 - 21:34



DNA obecny w komórkach występuje jako połączenie dwóch pojedynczych nici. Trzymają się one razem dzięki słabym wiązaniom chemicznym – wiązaniom wodorowym (pokazanym jako wykropkowane linie). Wiązania te powstają między zasadami naprzeciwległych nukleotydów. Tylko określone pary nukleotydów mogą tworzyć takie wiązania: T zawsze łączy się z A, a C z G. W ten sposób sekwencja nukleotydów jednej nici określa w sposób jednoznaczny ich kolejność w drugiej. O niciach DNA, które utworzyły takie pary, mówi się, że są wzajemnie komplementarne. Nici komplementarne są przeciwnie spolaryzowane (ukierunkowane). Jedna z nici ma kierunek od 3' do 5', a druga – od 5' do 3'. Zauważmy także, że nici komplementarne różnią się od siebie sekwencją nukleotydów, na przykład (strzałki symbolizują tu kierunki nici):


"Nikt nie pyta zwycięzcy, w jaki sposób zwyciężył"


#4 Nie Amator

Nie Amator

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 117 postów

Napisano 31 sierpień 2002 - 21:36




Model czaszowy podwójnej helisy DNA


Dwie komplementarne nici DNA owijają się wokół wspólnej osi, tworząc powszechnie znaną podwójną helisę. Na zewnątrz znajdują się dwie długie nici fosforanów deoksyrybozy (jest to tzw. szkielet fosforanowo-cukrowy). Zasady sterczą do środka helisy, gdzie tworzą wiązania wodorowe z komplementarnymi partnerami. Dwuniciowy DNA jest długą, elastyczną nitkowatą cząsteczką o niemal stałej średnicy, niezależnie od porządku nukleotydów. Na rycinie z prawej pokazano cząsteczki DNA wyizolowane z wirusa bakteryjnego (faga T2), komórki bakteryjnej (E. coli) oraz z chromosomu człowieka. Każda niteczka jest w rzeczywistości podwójną helisą, taką jak pokazana obok. Cząsteczki DNA mają różną długość w zależności od liczby par zawartych w niej zasad. Cząsteczka złożona z tysiąca par zasad ma 0,00034 milimetra długości. Tak więc cały DNA obecny na przykład w jednej komórce ludzkiej – około sześć miliardów par zasad – miałby po wyprostowaniu ponad 2 metry długości. W chromosomach i chromatynie cząsteczki DNA są tak zwinięte i upakowane, że znakomicie

Zdjęcie spod mikroskopu elektronowego pokazujące nitkowatą strukturę DNA faga T2


mieszczą się w jądrze komórkowym o średnicy 0,005 milimetra.

Każdy z chromosomów eukariotycznych zawiera pojedynczą, długą, liniową, podwójną helisę. Istnieją jednak w naturze takie cząsteczki DNA, które są koliste, a więc nie mają końców. Na przykład koliste i stosunkowo niewielkie są chromosomy bakteryjne. Bakteria E. coli ma pojedynczy, kolisty chromosom. Zawiera on około czterech milionów par zasad i liczy około 1,4 mm w obwodzie. Jest silnie zwinięty, tak by zmieścić się w komórce o przekroju nie większym niż 0,001 mm.

"Nikt nie pyta zwycięzcy, w jaki sposób zwyciężył"


#5 Nie Amator

Nie Amator

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 117 postów

Napisano 31 sierpień 2002 - 21:38



RNA

Nić RNA jest bardzo podobna do pojedynczej nici DNA. Są jednak między nimi istotne różnice. Po pierwsze, cukier zawarty w RNA to ryboza, a nie deoksyryboza (ryboza zawiera grupę –OH w miejscu atomu wodoru deoksyrybozy). Po drugie, zamiast tyminy (t) RNA zawiera uracyl (u). Nici RNA mają różną długość: od około 100 do kilku tysięcy nukleotydów. Nukleotydy połączone są tak samo jak w DNA: grupa fosforanowa łączy atom węgla 5'-rybozy z atomem 3'-rybozy sąsiedniego nukleotydu.

"Nikt nie pyta zwycięzcy, w jaki sposób zwyciężył"


#6 Nie Amator

Nie Amator

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 117 postów

Napisano 31 sierpień 2002 - 21:40



Różne sposoby przedstawiania łańcucha transportującego RNA zwiniętego w charakterystyczny kształt. Zasady oznaczone kropkami są w tRNA często modyfikowane chemicznie


Większość kwasów nukleinowych w komórce to RNA. Jest go 5 do 10 razy więcej niż DNA. Są różne klasy RNA – zestawiono je w tabeli poniżej. Większość znajduje się we wszystkich komórkach i bierze udział w translacji, czyli syntezie białek. Najliczniej występującą klasą RNA jest rybosomowy RNA (rRNA), którego jest kilka różnych rodzajów. Występują one we wszystkich komórkach, jakkolwiek ich struktura u różnych gatunków jest odmienna. U danego gatunku każdy z rodzajów rRNA ma zawsze taką samą ściśle określoną sekwencję nukleotydową, tak więc każda z tysiąca jego kopii w każdej komórce organizmu jest identyczna. Natomiast cząsteczki informacyjnego RNA (mRNA od angielskiej nazwy messenger RNA) stanowią niesłychanie złożoną mieszaninę cząsteczek o najrozmaitszych sekwencjach nukleotydowych. Przyczyny różnic między poszczególnymi klasami RNA staną się jasne, kiedy omówimy funkcje, jakie pełnią one w komórce.
W odróżnieniu od DNA, cząsteczki komórkowego RNA są zwykle jednoniciowe, jednak wiele z nich zawiera krótkie sekwencje komplementarne do innych odcinków tej samej cząsteczki. Takie komplementarne sekwencje mogą tworzyć wiązania wodorowe, kiedy zbliżą się do siebie (na przykład sekwencja 5'–UAUUC–3' może łączyć się z sekwencją 3'–AUAAG–5' położoną w innym fragmencie, jeśli obie nici złożą się ze sobą). Często takie powstające w obrębie cząsteczki struktury przestrzenne mają zasadnicze znaczenie dla pełnionych przez RNA funkcji. Najlepiej poznaną klasą RNA, w której takie struktury są niezwykle ważne, jest transportujący RNA (tRNA od nazwy angielskiej: transfer RNA, zwany też przenośnikowym RNA). Schematy struktury przestrzennej cząsteczki tRNA pokazano na rycinie obok.


"Nikt nie pyta zwycięzcy, w jaki sposób zwyciężył"


#7 Nie Amator

Nie Amator

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 117 postów

Napisano 31 sierpień 2002 - 21:41




Sposób mierzenia stopnia komplementarności między cząsteczkami DNA i RNA

Rodzaje komórkowego
RNA Przybliżona liczba
typów w komórce Przybliżona długość
(liczba nukleotydów)

transportujący RNA 40-60 75-90
5S rybosomowy RNA 1-2 120
5,8S rybosomowy RNA* 1 155
mały rybosomowy RNA 1 1600-1900
duży rybosomowy RNA 1 3200-5000
informacyjny RNA tysiące różnie
heterogenny jądrowy RNA* tysiące różnie
mały cytoplazmatyczny RNA dziesiątki 90-330
mały jądrowy RNA* dziesiątki 58-220

*występuje tylko w komórkach eukariotycznych



Komplementarne pary zasad w zwiniętej pojedynczej nici mogą ulec rozerwaniu w podwyższonej temperaturze, podobnie jak w przypadku podwójnej helisy DNA. RNA może tworzyć nawet długą podwójną helisę, jednak w komórkach sytuacje takie zdarzają się rzadko, ponieważ zazwyczaj nie ma w nich tak długich nici komplementarnych. W odróżnieniu od replikacji DNA, efektem syntezy RNA jest tylko jedna nić.
W odpowiednich warunkach pojedyncze nici RNA i DNA o komplementarnych sekwencjach mogą utworzyć podwójną helisę RNA–DNA. Wtedy uracyle RNA łączą się z adeninami DNA, zaś adeniny RNA z tyminami DNA. Dzięki powstawaniu takich hybrydowych połączeń możliwe są najrozmaitsze laboratoryjne manipulacje kwasami nukleinowymi; na przykład stopień komplementarności sekwencji wyizolowanych RNA i DNA mierzy się sprawdzając ich zdolność do tworzenia podwójnej helisy RNA-–DNA.
Rycina poniżej pokazuje sposób, w jaki można oszacować stopień komplementarności między sekwencjami DNA i RNA.
Najpierw rozplata się (poddaje denaturacji) podwójną helisę DNA, umieszczając go w podwyższonej temperaturze. Następnie do roztworu DNA dodaje się RNA i obniża temperaturę. Cząsteczki łączą się wówczas ze sobą dzięki powstawaniu wiązań między zasadami w komplementarnych regionach DNA i RNA. Nie związane, niekomplementarne, jednoniciowe fragmenty są następnie usuwane za pomocą specjalnych enzymów. Ilość pozostającego kwasu nukleinowego w postaci podwójnej helisy świadczy o stopniu komplementarności badanych cząsteczek.


"Nikt nie pyta zwycięzcy, w jaki sposób zwyciężył"


#8 Nie Amator

Nie Amator

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 117 postów

Napisano 31 sierpień 2002 - 21:44



Białka

Białka są najważniejszymi składnikami organizmu determinującymi większość jego cech. Białka tworzą wielką enzymatyczną maszynerię prowadzącą syntezę DNA i RNA oraz zapewniającą utrzymanie procesów zdobywania energii i produkcji wszelkich związków niezbędnych do życia, wraz z mechanizmami regulującymi przebieg tych procesów, nawet syntezy własnych (białkowych) cząsteczek. Wchodzą one w skład wielu elementów strukturalnych, które decydują o kształcie i ruchliwości komórek i całych organizmów. Można powiedzieć, że żywe organizmy są tym, czym są dzięki zestawowi wytworzonych przez siebie białek.

Budowa chemiczna naturalnie występujących aminokwasów. W wielu następnych rycinach aminokwasy są oznaczone trzyliterowymi skrótami (wewnątrz szarych strzałek)

Mniej więcej w tym samym czasie kiedy opracowywano model podwójnej helisy DNA, prowadzone były prace nad ostatecznym wyjaśnieniem struktury przestrzennej białek. Białka zbudowane są z jednego lub kilku łańcuchów, które podobnie jak kwasy nukleinowe, są długimi polimerami. Łańcuchy te noszą nazwę polipeptydów. Podobnie jak kwasy nukleinowe są polimerami nukleotydów, tak białka są liniowymi polimerami aminokwasów. W białkach żywych organizmów znaleziono dwadzieścia różnych aminokwasów. Wszystkie mają wspólną grupę atomów (kolor szary). Każdy z aminokwasów zawiera ponadto charakterystyczną dla siebie grupę chemiczną – łańcuch boczny (oznaczony na rycinie kolorem pomarańczowym). Ogniwa łańcucha polipeptydowego są połączone ze sobą silnymi wiązaniami chemicznymi między atomem węgla grupy karboksylowej:


"Nikt nie pyta zwycięzcy, w jaki sposób zwyciężył"


#9 Nie Amator

Nie Amator

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 117 postów

Napisano 31 sierpień 2002 - 21:44



grupa karboksylowa

"Nikt nie pyta zwycięzcy, w jaki sposób zwyciężył"


#10 Nie Amator

Nie Amator

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 117 postów

Napisano 31 sierpień 2002 - 21:46



Wiązania peptydowe między aminokwasami w tetrapeptydzie (peptydzie zawierającym 4 aminokwasy)

jednego aminokwasu a atomem azotu grupy –NH2 (aminowej) sąsiedniego aminokwasu. Wiązanie to nosi nazwę wiązania peptydowego i stąd właśnie nazwa: „polipeptyd”.
Podobnie jak w przypadku kwasów nukleinowych, również w łańcuchach polipeptydowych określa się ich kierunek. Na jednym z końców znajduje się wolna (nie związana) grupa aminowa. Jest to tak zwany koniec aminowy (lub N-koniec). Na drugim końcu znajduje się wolna grupa karboksylowa. Ten koniec łańcucha nosi nazwę końca karboksylowego (lub C-końca). Aminokwasy w cząsteczce zwyczajowo numeruje się zaczynając od końca aminowego.

"Nikt nie pyta zwycięzcy, w jaki sposób zwyciężył"


#11 Nie Amator

Nie Amator

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 117 postów

Napisano 31 sierpień 2002 - 21:48

Polipeptydy mają różną wielkość; ich długość wynosi zazwyczaj od pięćdziesięciu do kilkuset aminokwasów. Bez względu jednak na ich długość, jak i gatunek organizmu czy typ komórki, z którego pochodzą, polipeptydy, a więc i wszystkie białka, składają się z tego samego zestawu dwudziestu różnych aminokwasów. Każdy polipeptyd ma własną niepowtarzalną sekwencję aminokwasową, zwaną strukturą pierwszorzędową, która przesądza o tym, w jaki sposób zwinie się ta cząsteczka, przybierając swój charakterystyczny kształt. Kształt ten zależy od różnych czynników, między innymi od właściwości łańcuchów bocznych aminokwasów. Dokładnie rzecz biorąc, termin białko odnosi się do zwiniętego (pofałdowanego) polipeptydu. Często prawidłowa struktura przestrzenna białka zależy od oddziaływań między kilkoma tworzącymi je łańcuchami polipeptydowymi, które mogą mieć taką samą lub odmienną strukturę pierwszorzędową. A co najważniejsze, to właśnie struktura przestrzenna białek decyduje o ich własnościach biologicznych i roli, jaką odgrywają w procesach życiowych zachodzących w komórce.
Anemia sierpowata dostarcza przekonującego przykładu zależności między prawidłowym działaniem białek a ich poprawną strukturą pierwszorzędową (a co za tym idzie, przestrzenną). Hemoglobina jest białkiem występującym w czerwonych krwinkach kręgowców, które przenosi tlen z płuc do wszystkich tkanek organizmu. Składa się ono z czterech łańcuchów polipeptydowych – dwóch par dwu różnych typów oznaczanych greckimi literami: α (alfa) i β (beta). Prawidłowe czerwone krwinki wyglądają pod mikroskopem jak kółeczka. U ludzi chorych na anemię sierpowatą mają one kształt sierpów – stąd nazwa choroby. Przyczyną sierpowatości jest zamiana jednego z 121 aminokwasów w łańcuchu β. To proste podstawienie jednego aminokwasu w miejsce innego zasadniczo zmienia oddziaływania między łańcuchami polipeptydowymi hemoglobiny. Gdy czerwone krwinki pozbywają się tlenu w tkankach, nieprawidłowe cząsteczki hemoglobiny przyjmują postać włókien, co powoduje zmianę kształtu komórek. W konsekwencji przepływ krwi przez drobne naczynia krwionośne jest zahamowany lub utrudniony. Podstawienie aminokwasu jest spowodowane zmianą jednej pary zasad DNA w genie kodującym łańcuch β. Tego typu zależności między genami a strukturą białka najwyraźniej wskazują na decydujące znaczenie genów w określeniu konkretnych cech każdego organizmu.


"Nikt nie pyta zwycięzcy, w jaki sposób zwyciężył"


Zmieniony przez - Nie Amator w dniu 2002-08-31 22:50:39

Zmieniony przez - Nie Amator w dniu 2002-08-31 22:51:15

#12 Nie Amator

Nie Amator

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 117 postów

Napisano 31 sierpień 2002 - 21:51



Fragment pierwszorzędowej struktury polipeptydu β-globiny i jego lokalizacja w zwiniętym kompletnym polipeptydzie. Pokazano również aminokwas zmieniony w polipeptydzie β-globiny w anemii sierpowatej

"Nikt nie pyta zwycięzcy, w jaki sposób zwyciężył"


#13 jasminherf

jasminherf

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 7232 postów

Napisano 31 sierpień 2002 - 22:21



Ehhh… biochemia zawsze była moją pasją... największą chyba na studiach...
Dodam cosik zatem!

Standardową formą DNA jest B-DNA, na jego powierzchni można wyróżnić dwa zagłębienia, zwane dużym rowkiem (1,2 nm szerokości), oraz małym rowkiem (0,6 nm szerokości).

Badania dyfrakcji promieni RTG na odwodnionych włóknach DNA ujawniły istnienie odmiennej formy DNA, zwanej A-DNA, która pojawia się, gdy względna wilgotność cząsteczki wynosi poniżej 75%. A-DNA jest podobnie jak B-DNA dwuniciową prawoskrętną helisą, zbudowaną z dwóch przeciwrównoległych nici, utrzymywanych oddziaływaniami między komplementarnymi parami zasad. Helisa typu A jest szersza i krótsza niż helisa typu B, a pary zasad ulegają przeważnie odchyleniu od położenia prostopadłego względem osi cząsteczki. Powodem wielu różnic strukturalnych pomiędzy tymi helisami jest różna konformacja reszt rybozowych (ale nie będę się teraz w to zagłębiać). Występowanie struktur typu A nie ogranicza się wyłącznie do odwodnionego DNA. Przybierają ją dwuniciowe struktury RNA (motyw spinki do włosów) i hybrydowe cząsteczki DNA-RNA.

Trzeci typ helisy to Z-DNA. Jest to forma lewoskrętna (!) a szkielet fosforanowy przypomina budową literę Z. Struktura ta powstaje dlatego, że jednostką powtarzalności dla helisy typu Z jest dwunukleotyd a nie mononukleotyd. Forma Z ma tylko jeden, głęboki rowek. Strukturę tą przyjmują krótkie fragmenty oligonukleotydowe, których sekwencja składa się z następujących po sobie na przemian resz purynowych purynowych i pirymidynowych.






Similar Topics Collapse

  Temat Forum Autor Podsumowanie Ostatni post


Użytkownicy przeglądający ten temat: 0

0 użytkowników, 0 gości, 0 anonimowych


Inne serwisy: IFD