Skocz do zawartości




Zdjęcie

Biologia Zadania Będą SOGI!!


  • Zaloguj się, aby dodać odpowiedź
7 odpowiedzi w tym temacie

Katalogi.pl

Katalogi.pl
  • Bywalec

#1 misterhahn

misterhahn

    1

  • Members
  • Pip
  • 4 postów

Napisano 09 czerwiec 2005 - 23:10

Słuchajcie msuze na wtorek zrobić referaty z Biologi i niemoge sobei poradzic :( Pomóżcie! będą sogi! specjalnie wykupie abonament zeby dac soga PLESE!!
Oto 2 tematyreferatu ktore musze zrobic
1. Wytłumacz dlaczego stosowanie nadmiernej ilosci nawozów sztucznych może być niebezpieczne.
2.Trucizny stanowią bardzo niebezpieczne odpady, kozystając z dowolnych źródeł opisz włąsiwy sposób ich utylizacji

Prosze to bardzo ważne od tego zalezy czy zdam do następnej kalsy!!

#2 jasminherf

jasminherf

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 7232 postów

Napisano 10 czerwiec 2005 - 06:44

Hehe, tu nie ma żadnego abonamentu

#3 jasminherf

jasminherf

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 7232 postów

Napisano 10 czerwiec 2005 - 06:50

1. Ich nadmiar działa szkodliwie na glebę i organizmy w niej żyjące. Właśnie spływy z przenawożonych pól zawierają duże ilości związków mineralnych, głównie azotu i fosforu. Spływy te oraz ścieki obficie wzbogacają wody w substancje pokarmowe, tym samym powodując użyźnianie zbiorników wodnych, co prowadzi do silnego rozwoju roślin wodnych, przede wszystkim glonów, wywołując ich zakwity. Takie masowo występjące glony ograniczają dostęp tlenu. W konsekwencji tego zjawiska następuje wymieranie organizmów. Poza tym woda nie nadaje się do celów użytkowych.

http://www.wiz.pl/1997/97082300.asp


#4 jasminherf

jasminherf

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 7232 postów

Napisano 10 czerwiec 2005 - 06:58

A w pkt.2 o jakie konkretnie trucizny chodzi? Tu jest trochę o gazach:
http://gotowce.com.pl/prace/3929.htm



#5 misterhahn

misterhahn

    1

  • Members
  • Pip
  • 4 postów

Napisano 10 czerwiec 2005 - 18:55

DZIEKUJE !! SOG!! dla ciebie

#6 misterhahn

misterhahn

    1

  • Members
  • Pip
  • 4 postów

Napisano 10 czerwiec 2005 - 18:58

do pkt2 neimoge ie dostac trzeba abonament :(

#7 zbys

zbys

    1

  • Members
  • PipPipPip
  • 99 postów
  • LocationNiles k/Chicago

Napisano 10 czerwiec 2005 - 21:52

Faktycznie dziwnie sie ta strona zachowuje dla IE zadala SMSa, ale w Netscape sie otworzylo, skopiowalem wiec:

Czynniki powodujące zanieczyszczenie powietrza

Czynniki powodujące skażenie powietrza atmosferycznego i sposoby ograniczania ich emisji do atmosfery



Czynniki, które powodują skażenie powietrza atmosferycznego to gazy, ciecze i ciała stałe obecne w powietrzu, nie będące jego naturalnymi składnikami, lub też substancje występujące w ilościach wyraźnie zwiększonych w porównaniu z naturalnym składem powietrza; do zanieczyszczeń powietrza należą:
1) gazy i pary związków chemicznych, np. tlenki węgla, (CO i CO2), siarki (SO2 i SO3) i azotu (NOx), amoniak (NH3), fluor, węglowodory (łańcuchowe i aromatyczne), a także ich chlorowe pochodne, fenole
2) cząstki stałe nieorganiczne i organiczne (pyły), Np. popiół lotny, sadza, pyły z produkcji cementu, pyły metalurgiczne, związki ołowiu, miedzi, chromu, kadmu i in. metali ciężkich;
3) mikroorganizmy ? wirusy, bakterie i grzyby, których rodzaj lub ilość odbiega od składu naturalnej mikroflory powietrza;
4) kropelki cieczy, np. kwasów, zasad, rozpuszczalników.
Zanieczyszczenia powietrza mogą ujemnie wpływać na zdrowie człowieka, przyrodę ożywioną, klimat, glebę, wodę lub powodować inne szkody w środowisku, Np. korozję budowli; lotne zanieczyszczenia powietrza będące substancjami zapachowymi mogą być dodatkowo uciążliwe dla otoczenia.
Wartość emisji zanieczyszczeń to ilość zanieczyszczeń wydalana do atmosfery w jednostce czasu, wyrażana w g/s, kg/h lub t/rok.
Do naturalnych źródeł zanieczyszczenia powietrza należą: wulkany (ok. 450 czynnych), z których wydobywają się m.in. popioły wulkaniczne i gazy, (CO2, SO2, H2S ? siarkowodór i in.); pożary lasów, sawann i stepów (emisja, CO2, CO i pyłu); bagna wydzielające m.in. CH4 (metan), CO2, H2 S, NH3; powierzchnie mórz i oceanów, z których unoszą się duże ilości soli (globalnie 0,7?1,5 muld t/rok); gleby i skały ulegające erozji, burze piaskowe (globalnie do 700 mln t pyłów/rok); tereny zielone, z których pochodzą pyłki roślinne. Źródła antropogeniczne (powstające w wyniku działalności człowieka) można podzielić na 4 grupy:
1) energetyczne ? spalanie paliw,
2) przemysłowe ? procesy technologiczne w zakładach chemicznych, rafineriach, hutach, kopalniach, cementowniach,
3) komunikacyjne, gł. transport samochodowy, ale także kolejowy, wodny i lotniczy,
4) komunalne ? gospodarstwa domowe oraz gromadzenie i utylizacja odpadów i ścieków (np. wysypiska, oczyszczalnie ścieków). Źródła emisji zanieczyszczeń mogą być punktowe (np. komin), liniowe (np. szlak komunikacyjny) i powierzchniowe (np. otwarty zbiornik z lotną substancją).
Zanieczyszczenia powietrza można podzielić na zanieczyszczenia pierwotne, które występują w powietrzu w takiej postaci, w jakiej zostały uwolnione do atmosfery, i zanieczyszczenia wtórne, będące produktami przemian fizycznych i reakcji chemicznych, zachodzących między składnikami atmosfery i jej zanieczyszczeniem (produkty tych reakcji są niekiedy bardziej szkodliwe od zanieczyszczeń pierwotnych) oraz pyłami uniesionymi ponownie do atmosfery po wcześniejszym osadzeniu na powierzchni ziemi. Zanieczyszczenia powietrza ulegają rozprzestrzenianiu, którego intensywność zależy m.in. od warunków meteorologicznych i terenowych. Następnie zachodzi proces samooczyszczania w wyniku osadzania się zanieczyszczeń (sorpcja) lub ich wymywania przez wody atmosferyczne. Cząstki zanieczyszczeń, których średnica nie przekracza 200 ?m, utrzymują się w powietrzu dość długo w postaci aerozoli, po czym cząstki o średnicach mniejszych niż 20 ?m są usuwane gł. wskutek wymywania, większe opadają na powierzchnię ziemi pod wpływem siły ciężkości. Wszystkie składniki powietrza w wyniku nieustannego ruchu ulegają ciągłemu mieszaniu; przy niekorzystnym ukształtowaniu terenu i bezwietrznej pogodzie, na niewielkiej przestrzeni (miasta, okręgi przem.) gromadzi się duża ilość zanieczyszczeń ? wzrost ich stężenia powoduje niekiedy powstanie gęstej mgły zw. smogiem.
Występujące w atmosferze gazy absorbujące promieniowanie podczerwone odbite od powierzchni Ziemi ? para wodna, dwutlenek węgla, metan, podtlenek azotu oraz freony, zw. gazami cieplarnianymi lub szklarniowymi, powodują tzw. efekt cieplarniany. Emisja globalna, CO2 wynosi ok. 1011 t/rok; stężenie tego gazu wzrosło od ok. 270 ppm na pocz. XX w. do 360 ppm w latach 80. Gazy tzw. kwaśne, (CO2, SOx, NOx, HCl) wywołują zakwaszenie wody w atmosferze (kwaśne opady). Związki reagujące z ozonem, tj. freony i tlenki azotu, są przyczyną ubytku ozonu w ozonosferze; tzw. dziura ozonowa wykryta nad Antarktydą 1983 rozszerza się, zwiększając ilość szkodliwego dla organizmów żywych promieniowania ultrafioletowego docierającego do powierzchni Ziemi.
Skład powietrza w pomieszczeniach zamkniętych zależy gł. od: jakości powietrza atmosferycznego w rejonie, w którym stoi budynek, rodzaju i ilości zanieczyszczeń emitowanych w procesach zachodzących w pomieszczeniu oraz rodzaju i efektywności systemu wentylacji pomieszczenia. Źródłami zanieczyszczeń są:
1) procesy utleniania: bezpośrednie spalanie paliw (gotowanie posiłków, ogrzewanie wody), palenie tytoniu, procesy oddychania,
2) materiały budowlane lub wykończeniowe,
3) procesy technologiczne. Najbardziej szkodliwe związki chemiczne stosowane w budownictwie to: aldehyd mrówkowy (formaldehyd), fenole, toluen, ksylen i styren, znajdujące się gł. w lepikach, klejach, lakierach i materiałach impregnacyjnych; toksyczny formaldehyd (szczególnie niebezpieczny dla dzieci i młodzieży) jest emitowany z wełny mineralnej oraz płyt paździerzowych, do produkcji których są stosowane kleje i lakiery zawierające ten składnik.
W warunkach przemysłowych, gł. w górnictwie węglowym, przemyśle mineralnym i ceramicznym, odlewnictwie żelaza, produkcji materiałów budowlanych, przetwórstwie azbestu oraz przy spawaniu i piaskowaniu, poważne zagrożenie stanowią pyły powodujące pylicę płuc. Wśród czynników toksycznych wywołujących zatrucia zaw. dominują: ołów i jego związki, dwusiarczek węgla (CS2), związki fluoru i tlenek węgla.
Oddziaływanie zanieczyszczenia powietrza na środowisko może obejmować krótkotrwałe (epizodyczne) oddziaływanie zanieczyszczeń o dużym stężeniu lub długotrwałe (chroniczne) działanie zanieczyszczeń o małym stężeniu; zwykle obserwuje się wzmożone jednoczesne działanie wielu zanieczyszczeń powietrza (synergizm). Dwutlenek siarki wywołuje u ludzi silne podrażnienie błon śluzowych (kaszel, obrzęk błon śluzowych i skurcze mięśni oskrzelowych); w stężeniu 10?500 ?g/m3 powoduje uszkodzenie liści wielu roślin ? lucerna, jęczmień, owies, pszenica, szpinak, tytoń, sosna zwyczajna są b. wrażliwe, winorośl, truskawka, mieczyki, róże, sosna czarna są bardziej odporne. Szczególnie zagrożone degradacją są lasy, gdzie jako zanieczyszczenia powietrza występują związki siarki, azotu, chloru, fluoru, cynku, ołowiu, miedzi oraz węglowodory (szkodliwość fluoru dla roślinności jest ok. 100-krotnie większa niż szkodliwość dwutlenku siarki).
Dopuszczalne stężenia zanieczyszczenia powietrza są ustalane odrębnie dla obszarów specjalnie chronionych (tereny uzdrowisk, parków nar., rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych) oraz pozostałych obszarów. Dodatkowe przepisy prawne regulują dopuszczalny stopień zanieczyszczenia powietrza na stanowiskach pracy.
Nad ponad 20% pow. Polski, gł. nad terenami dużych ośr. miejskich lub miejsko-przemysłowych, występuje nadmierne zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego. Szacuje się, że w Polsce ogólna emisja zanieczyszczeń gazowych 1993 wynosiła co najmniej 10,0 mln t, w tym CO ? 4,4 mln t, SO2 ? 2,7 mln t (1991 ? 3,0 mln t, 1989 ? 3,9 mln t), lotnych substancji org. ? 1,7 mln t, NOx ? 1,1 mln t (1991 ? 1,2 mln t, 1989 ? 1,5 mln t), CS2 ? 20 tys. t, H2S ? 9 tys. t, związków fluoru ? 4 tys. t, emisję CO2 szacuje się na ok. 400 mln t. Emisja pyłów 1989?93 zmniejszyła się z 2,4 mln t do 1,5 mln t rocznie. Obserwuje się ogromne zniszczenia lasów, np. w G. Izerskich, okolicach Puław, Rybnika.
RODZAJE TRUCIZN ? GAZY
Wśród gazów, emitowanych przez przemysł do atmosfery, najgroźniejszym jest dwutlenek siarki (SO2). Powstaje przy spalaniu paliw kopalnych bogatych w siarkę, przede wszystkim węgla kamiennego i brunatnego. Już w postaci gazowej związki siarki odznaczają się dużą toksycznością. Są one głównym winowajcą śmierci lasów iglastych całej półkuli północnej, w Polsce np. klęski ekologicznej w Karkonoszach. Związek ten, po dalszym utlenieniu i połączeniu z wodą opadów, tworzy kwas siarkowy i w postaci kwaśnego deszczu niszczy życie gleby i wód.
Bardzo szkodliwe są również tlenki azotu (NOx), powstające głównie w silnikach spalinowych. Współuczestniczą one w tworzeniu kwaśnych opadów, ponadto są jednym ze składników tworzących smog typu Los Angeles.
Odrębną kategorię zanieczyszczeń stanowią gazy powodujące efekty widoczne w skali całej planety. Jednym z ich jest dwutlenek węgla, (CO2) pochodzący ze spalania paliw kopalnych, który gromadzi się w atmosferze, nasilając efekt cieplarniany. Ocieplenie klimatu Ziemi w ostatnich 30 latach XX w. jest oczywiste ? w Europie sezon wegetacji roślin wydłużył się prawie o 11 dni, w tym samym czasie zmalała grubość pokrywy lodowej w Arktyce. Wielu badaczy sądzi, że przyczyną tego ocieplenia jest właśnie dwutlenek węgla o przemysłowym pochodzeniu. Pewności absolutnej nie ma, ocieplenie może być także skutkiem naturalnych ? jeszcze nie dość poznanych ? okresowych wahań klimatu. Z powodu tych wątpliwości Stany Zjednoczone wiosną 2001 odmówiły ratyfikacji protokółu z Kioto.
Choć natura efektu cieplarnianego jest ciągle przedmiotem sporu, to przyczyny kolejnej zmiany o charakterze planetarnym nie wzbudzają już podobnych dyskusji. Nie ma wątpliwości, jaką rolę odegrały freony, gazy wykorzystywane m.in. w agregatach chłodniczych domowych lodówek. Do atmosfery dostawały się one tylko z przypadkowych wycieków, w ilościach tak drobnych, że nikt nie podejrzewał ich o jakąkolwiek szkodliwość. A jednak okazało się, że niszczą warstwę ozonu, która zalegając wysoko w stratosferze chroni nas od nadmiaru promieniowania ultrafioletowego.
Ponieważ szkoda już się stała (warstwa ozonowa została znacznie uszczuplona w ciągu ostatnich dziesięcioleci ? zaobserwowano cykliczne pojawianie się tzw. dziury ozonowej), musimy unikać opalania się, używać kremów i okularów chroniących przed ultrafioletem. Na szczęście zostały wdrożone międzynarodowe porozumienia zobowiązujące państwa do stopniowej redukcji użycia freonów. Być może pod koniec XXI w. zostanie przywrócony normalny stan warstwy ozonu stratosferycznego.


Bełchatów, odkrywkowa kopalnia węgla. W rejonie Bełchatowa mioceńskie osady organiczne gromadziły się w rowie tektonicznym o obniżającym się dnie; grubość głównego pokładu węgla sięga 60 m. Złoże odkryto 1961?62, kopalnię uruchomiono 1982. Dostarcza ona 39% krajowego wydobycia węgla brunatnego; jest on zużywany w całości na miejscu jako paliwo w elektrowni o mocy 4320 MW. Eksploatacja węgla brunatnego w rozległej i głębokiej odkrywce oraz spalanie jego znacznych ilości spowodowały znaczne zmiany w środowisku naturalnym: obniżenie poziomu wód gruntowych na znacznym obszarze, zanieczyszczenie powietrza tlenkami siarki.

Karkonosze, zdegradowany las świerkowy w wyniku silnego zanieczyszczenia powietrza przez przemysł.









Dziura ozonowa. Mapa zawartości ozonu wskazująca na istnienie dziury ozonowej nad Antarktydą (15 XI 1987). Dane pochodzą z operacyjnego satelity środowiskowego NOAA-9 i uzyskane zostały za pomocą urządzenia SBUV/2 mierzącego zwrotne rozproszone promieniowanie ultrafioletowe.

















RODZAJE TRUCIZN ? WĘGLOWODORY
Węglowodory są związkami organicznymi zbudowanymi z atomów węgla i wodoru, odznaczającymi się własną specyfiką działania w powietrzu, glebie i wodzie. Węglowodory to m.in. gaz propan-butan w butli turystycznej, różne rozpuszczalniki organiczne, benzyna czy olej napędowy, ropa naftowa w zbiornikach tankowca, to także asfalt na ulicach miast. Niedopalone węglowodory znajdujące się w gazach spalinowych są głównym, obok tlenków azotu, składnikiem smogu typu Los Angeles. Gleba dookoła stacji benzynowej, zalana węglowodorami, staje się martwa. Katastrofa tankowca oznacza śmierć niemal wszystkiego, co żyje na znacznym obszarze morza. W skali całej Ziemi jeszcze bardziej szkodliwe są wydarzenia, które nie trafiają na pierwsze strony gazet ? drobne, powszechne niechlujstwa, powodujące wyciek węglowodorów do środowiska. Nad Morzem Czerwonym, przez które wiedzie jeden z największych szlaków żeglugowych świata, nie słychać o katastrofach, a mimo to brzegi pokrywa w wielu miejscach gruba powłoka asfaltu. Powstał on z takich właśnie, niewielkich, ale częstych wycieków ropy.

Plaża pokryta mazutem ? skutki katastrofy tankowców Seki i Baynuna u wybrzeży Zjednoczonych Emiratów Arabskich, marzec 1994.


EFEKT CIEPLARNIANY, efekt szklarniowy, podwyższenie temperatury powierzchni Ziemi spowodowane istnieniem atmosfery ziemskiej (temperatura ta wynosi średnio 14?15°C, bez atmosfery byłaby mniejsza o ok. 30°C). Atmosfera przepuszcza do powierzchni Ziemi znaczną część promieniowania słonecznego (promieniowanie krótkofalowe, od 0,1 do 4 ?m), a zatrzymuje znaczną część promieniowania wysyłanego przez powierzchnię Ziemi (promieniowanie długofalowe, od 4 do 80 ?m). Dzieje się to wg następującego schematu: promieniowanie słoneczne docierające do powierzchni Ziemi jest przez nią pochłaniane (niewielka część zostaje odbita) i zamieniane na ciepło, a ogrzana powierzchnia Ziemi emituje promieniowanie, które w dużym stopniu jest pochłaniane przez atmosferę (gł. przez cząsteczki pary wodnej, dwutlenku węgla oraz kropelki wody w chmurach); energia przekazana atmosferze jest przez nią wypromieniowywana (w postaci promieniowania długofalowego) gł. z powrotem w stronę Ziemi (tzw. promieniowanie zwrotne), częściowo w przestrzeń kosmiczną; promieniowanie zwrotne jest podstawową przyczyną występowania efektu cieplarnianego. Wskutek gosp. działalności człowieka stopniowo zwiększa się stężenie w atmosferze substancji absorbujących długofalowe promieniowanie ziemskie (tzw. gazów cieplarnianych, gł. dwutlenku węgla, metanu, tlenków azotu, ozonu, freonów), co może spowodować pogłębianie się efektu cieplarnianego, wzrost temperatury i zmianę klimatu na kuli ziemskiej.

SMOG [ang.], utrzymujące się nad terenami wielkich miast i okręgów przem. zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego. Smog tworzą zanieczyszczenia pierwotne (pyły, gazy i pary emitowane przez zakłady przemysłowe, energetyczne, silniki spalinowe pojazdów mech. itp) i produkty ich fotochemicznych i chemicznych przemian zachodzących w warunkach inwersji temperatury, podczas braku ruchów powietrza (przy bezwietrznej pogodzie); powstawaniu smogu sprzyja położenie zagrożonych nim obszarów w obniżeniach; rozróżnia się smog fotochemiczny i smog kwaśny. Smog fotochemiczny, zw. też utleniającym, tworzy się w czasie silnego nasłonecznienia w wyniku fotochemicznych przemian występujących w dużym stężeniu tlenków azotu, węglowodorów, zwł. nienasyconych (alkeny) i in. składników spalin (gł. samochodowych) ? ze związków tych powstają b. reaktywne rodniki, które z kolei ulegając przemianom chemicznym tworzą toksyczne związki, gł. nadtlenki, np. azotan nadtlenku acetylu (PAN); składnikami tego typu smogu są także: ozon, tlenek węgla (czad), tlenki azotu, aldehydy, węglowodory aromatyczne. Smog kwaśny, zw. też mgłą przemysłową, powstaje w wilgotnym powietrzu silnie zanieczyszczonym tzw. gazami kwaśnymi, gł. dwutlenkiem siarki (SO2) i dwutlenkiem węgla, (CO2), oraz pyłem węglowym; występuje gł. w regionach, gdzie domy są ogrzewane przez spalanie węgla i in. paliw stałych.
Smog, ze względu na dużą koncentrację agresywnych czynników chemicznych, stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt, wywołuje choroby roślin i powoduje niszczenie materiałów; smog kwaśny obserwowano już w 1 poł. XX w., m.in.: 1930 w dolinie Mozy (Belgia), 1948 w Donorze (USA), oraz 1948, na przeł. 1952 i 1953, 1956 w Londynie, gdzie 1952/53 w ciągu 7 dni wskutek smogu (przyczyna bezpośrednia lub pośrednia) zmarło 4000 osób, 1956 ? 1000 osób, nieco później wystąpił smog fotochemiczny w Los Angeles, Atenach i in. miastach. W Polsce smog kwaśny występuje w Krakowie i niektórych miastach Górnego Śląska.

Smog ? okolice Pittsburga (Pennsylwania, USA







POWIETRZE ? ZAGROŻENIA ANTROPOGENICZNE
Trujące gazy dostawały się do atmosfery ?od zawsze?, np. z czynnych wulkanów, w wyziewach, których jednym z najbardziej szkodliwych był dwutlenek siarki (SO2). Źródłem skażenia były także pożary lasów, które wybuchały z przyczyn naturalnych przeciętnie, co pięćdziesiąt lat. Dymy z ognisk ludów pierwotnych też stanowiły źródło trujących gazów i pyłów, lecz ich szkodliwość, w porównaniu z obszarami niezmienionej przyrody, była znikoma. Z czasem liczba ?ognisk? wzrosła niepomiernie, zwłaszcza w ośrodkach cywilizacji ? wielkich miastach. W XVIII i XIX w. przebiegały równocześnie dwa procesy, gwałtownie nasilające skażenie powietrza. Po pierwsze, liczba ludności w kręgu cywilizacji europejskiej zaczęła wzrastać z dużym i stale rosnącym przyśpieszeniem. Po drugie, z podobnym przyśpieszeniem rozwijał się przemysł. Zarówno ogrzewanie domów w miastach, jak i napędzanie maszynerii przemysłowej oparto na energii węgla kamiennego, spalanego w coraz to większych i liczniejszych ?ogniskach?. W Anglii, która przodowała w rozwoju przemysłu, już w 1819 parlament powołał komisję mającą za zadanie opracować sposoby przeciwdziałania zatruciu powietrza. Niestety, żadne próby naprawy sytuacji nie były skuteczne. W połowie XX w. zatrucie środowiska, powodowane przez przemysł, zaczęło budzić powszechny niepokój mieszkańców Ziemi.
Najlepiej dostrzegalne w sposób bezpośredni zjawisko skażenia powietrza to kondensacja wody na cząsteczkach dymu z palenisk domowych czy przemysłowych. Tworzy się wtedy gęsta, zalegająca nisko nad ziemią dymo-mgła, bardzo szkodliwa dla zdrowia. Ochrzczono ją mianem smogu, co jest zbitką angielskich wyrazów smoke ? dym i fog ? mgła. Z czasem temu zjawisku nadano nazwę smogu typu londyńskiego, gdyż później odkryto jeszcze inny rodzaj smogu ? typu Los Angeles. Powstaje on przy dużym stężeniu spalin samochodowych w powietrzu podczas pięknej, słonecznej pogody. Pod wpływem światła słonecznego gazy spalinowe reagują chemicznie między sobą, tworząc związki znacznie bardziej trujące niż wyjściowe. Ze względu na konieczny udział światła ten smog bywa również nazywany fotochemicznym.


Aso-San, wulkan ? czynny wulkan w Japonii, na wyspie Kiusiu








Hajfa, miasto i największy port handlowy w Izraelu, nad Morzem Śródziemnym ? widok na miasto i port z góry Karmel.
ATMOSFERA ZIEMSKA - WPŁYW CZŁOWIEKA
Atmosfera jest elementem naszego środowiska. Jej stan jest wynikiem wielu skomplikowanych i powiązanych ze sobą procesów. Nawet niewielkie zakłócenie jednego z procesów może prowadzić do dużych zmian stanu atmosfery i całego środowiska naturalnego. Przykładem jest wspomniane wcześniej zachwianie równowagi w warstwie ozonowej czy wzrost ilości dwutlenku węgla w atmosferze. Są to zmiany o charakterze globalnym, ale nie mniej istotne są zjawiska występujące w mniejszej skali. Bardzo spektakularnym przykładem wrażliwości atmosfery na niewielkie nawet zaburzenia są ślady po emisji spalin ze statków sięgające tysięcy kilometrów i widoczne na zdjęciach satelitarnych. Głównymi antropogennymi czynnikami wywołującymi zmiany w atmosferze są emisje różnego rodzaju zanieczyszczeń oraz zachwianie stosunków wodnych w środowisku przyrodniczym.
Zakłócenia w obiegu wody
Woda, obok tlenu, jest najważniejszym dla życia biologicznego składnikiem atmosfery. Jej koncentracja w atmosferze ulega ciągłym zmianom i zależy od warunków lokalnych. Procesy kondensacji i parowania wody wywierają wpływ na wymianę ciepła w atmosferze i na jej dynamikę. Chmury zmieniają bilans radiacyjny, opady odgrywają ważną rolę w usuwaniu z atmosfery pyłów i innych zanieczyszczeń. Woda ogrywa też ważną rolę wchodząc w reakcje z substancjami zawartymi w atmosferze lub rozpuszczając je. Z tego powodu wszelkie zmiany stosunków wodnych w atmosferze mają kolosalne znaczenie dla środowiska przyrodniczego. Źródłem wody w atmosferze jest parowanie z powierzchni Ziemi, które w dużej mierze zależy od szaty roślinnej, a przede wszystkim od obecności lasów. Rośliny zatrzymują dużą część wody opadowej, która zamiast od razu spływać do morza, powoli paruje z powierzchni roślin. Las, uwalniając parę wodną do atmosfery oraz spowalniając przepływ powietrza, jest często miejscem zapoczątkowującym konwekcję powodującą powstanie chmur i opadów. Wycięcie lasu powoduje, że opady konwekcyjne nad danym obszarem zdarzają się rzadziej, ponadto woda opadowa szybko spływa (często wywołując gwałtowne powodzie) i paruje do atmosfery w zupełnie innym miejscu. Zmienia się też albedo powierzchni Ziemi, rośnie różnica temperatur między dniem a nocą, maleje ilość wód gruntowych. Pociąga to za sobą zmianę klimatu całej okolicy, jej stepowienie i pustynnienie. Do podobnych skutków prowadzi niewłaściwa melioracja, zbyt intensywna uprawa roli i wypasanie bydła. Szacuje się, że co roku wskutek tych wszystkich czynników w skali globu ulega pustynnieniu około 210 tys. km2 powierzchni lądów, czyli obszar odpowiadający 2/3 powierzchni Polski. Od lat człowiek pragnął wpływać na cyrkulację wody w atmosferze usiłując wywoływać deszcz. Od kilkudziesięciu lat podejmowane są w tym celu poważne przedsięwzięcia naukowe. Stosowano ?zasiewanie? chmur różnymi substancjami (przede wszystkim zestalonym, CO2 oraz jodkiem srebra AgI), mające doprowadzić do szybszego zamarzania kropelek chmurowych i powstania opadu. Wyniki tych eksperymentów okazały się niejednoznaczne; jedne doniesienia mówią o wzroście opadów o kilka procent (nawet do 20%), inne ? o bezskuteczności czy wręcz negatywnym efekcie tych eksperymentów. Podobnie jest z eksperymentami dotyczącymi zapobiegania gradobiciom przez ?zasiewanie? chmur burzowych. Zaobserwowano natomiast przypadki sztucznego wywołania czy wzrostu ilości opadów związane z emisją pary wodnej i ciepła z wielkich elektrowni cieplnych, jednak skala i częstość występowania tego zjawiska są niewielkie.
Zanieczyszczenie atmosfery
Rozwój cywilizacji powoduje powstanie sztucznych źródeł emisji do atmosfery pyłów i gazów. Podstawowe zanieczyszczenia atmosfery to: dwutlenek siarki SO2, tlenki azotu: NO, NO2, tlenek węgla CO, węglowodory, pyły, zawierające często metale ciężkie (Pb, Ni, Cd, Cu). Dwutlenek węgla i para wodna, mimo że w czystej atmosferze występują w znacznych ilościach, zawarte w gazach spalinowych mogą także mieć negatywny wpływ na środowisko. Źródłem SO2 jest przede wszystkim spalanie paliw stałych. W atmosferze SO2 łatwo ulega utlenieniu do SO3, który następnie reaguje z wodą tworząc kwas siarkowy H2SO4. Kwas siarkowy i inne kwasy, rozpuszczone w kropelkach tworzących opady (kwaśne opady), wpływają destrukcyjnie na roślinność na powierzchni Ziemi i w wodach. Tlenki azotu, podobnie jak SO2, powstają w procesach spalania i mogą przekształcić się w wyniku przemian chemicznych w kwas azotowy HNO3. W silnie zurbanizowanych obszarach z dużym ruchem samochodowym stężenie tlenków azotu w powietrzu przewyższa często stukrotnie wartości typowe dla obszarów wiejskich, gdzie tlenki te są wytwarzane w naturalnych procesach biologicznych. Negatywny wpływ tlenków azotu na ozonosferę został omówiony wcześniej. Tlenki azotu biorą także udział w reakcjach fotochemicznych zachodzących przy powierzchni Ziemi, prowadzących do powstania smogu fotochemicznego. CO (czad) jest produktem spalania. Jest silnie trujący i nawet w bardzo niewielkich koncentracjach jest niezwykle szkodliwy. Węglowodory są emitowane głównie przez samochody. Najprostszy z nich, metan, powstaje także w dużych ilościach na obszarach intensywnej hodowli zwierząt czy uprawy ryżu. Niektóre węglowodory są silnie kancerogenne, metan jest gazem silnie wpływającym na efekt cieplarniany. Pod wpływem promieniowania słonecznego węglowodory reagują z tlenkami azotu, co prowadzi do powstania smogu fotochemicznego. Pyły mogą zawierać wiele groźnych substancji. Działając jako jądra kondensacji pary wodnej powodują wzrost koncentracji cząstek chmurowych (kropelek wody i kryształków lodu) modyfikując warunki powstawania opadu. W obszarach przemysłowych koncentracja cząstek chmurowych (szczególnie w chmurach kłębiastych) jest często kilkadziesiąt razy większa niż w obszarach niezapylonych, a same cząstki są odpowiednio mniejsze. Rozpuszczone w nich związki chemiczne też wpływają na warunki powstania opadu. CO2 jest gazem odgrywającym dużą rolę w powstawaniu efektu cieplarnianego. Wzrost koncentracji, CO2 w atmosferze może mieć poważny wpływ na klimat w skali globalnej. Para wodna zawarta w spalinach reaguje z tlenkami siarki i azotu tworząc kwasy: siarkowy i azotowy. Duża koncentracja węglowodorów i tlenków azotu występująca w miastach prowadzi do powstania smogu fotochemicznego. W dzień, pod wpływem promieniowania słonecznego, substancje te reagują ze sobą, w wyniku, czego powstaje ozon i inne bardzo aktywne chemicznie związki, zabójcze dla procesów biologicznych. O ile ozon w stratosferze chroni nas przed szkodliwym dla zdrowia promieniowaniem nadfioletowym, o tyle przy ziemi w większych stężeniach jest toksyczny. Smog fotochemiczny jest w miesiącach letnich poważnym zagrożeniem w dużych metropoliach, takich jak Meksyk, Tokio czy Los Angeles. Wraz z rozwojem motoryzacji staje się groźny i w miastach Polski.
Transport zanieczyszczeń w atmosferze
Zanieczyszczenia wyemitowane do atmosfery są następnie transportowane przez przepływy atmosferyczne, często na bardzo duże odległości. Badanie i modelowanie tego transportu jest trudne nie tylko ze względu na wieloskalowość ruchów w atmosferze i występującą w niej turbulencję, ale także ze względu na różnorodność przemian chemicznych i fotochemicznych, jakim podlegają zanieczyszczenia, oraz mechanizmów ich usuwania z atmosfery (wymywanie, osiadanie, pochłanianie przez rośliny). W wielu wypadkach udaje się jednak śledzić transport zanieczyszczeń w skali od dziesiątek do wielu tysięcy kilometrów. Meteorologiczne pomiary wiatrów na różnych wysokościach pozwalają na wykreślenie trajektorii mas powietrza w troposferze i dolnej stratosferze. W ten sposób udowodniono np. związek między emisją dwutlenku siarki w Niemczech i Wielkiej Brytanii a zakwaszeniem jezior skandynawskich, czy badano drogi transportu pyłów radioaktywnych po awarii w Czarnobylu. I w tej dziedzinie coraz większą rolę odgrywają nowoczesne modele numeryczne.
Zmiany klimatu
Zarówno historia geologiczna, jak i pisana, przekonują nas o tym, że klimat na Ziemi się zmienia. Powstaje jednak pytanie jak działalność człowieka wpływa na szybkość i kierunek tych zmian. Niestety, na to pytanie nie jest łatwo odpowiedzieć. Wiele zagadnień o podstawowym znaczeniu jest dla nas wciąż zagadką. Przykładem jest np. zespół zjawisk nazwany El Ni?o ? Oscylacja Południowa (ang. El Ni?o ? Southern Oscillation, ENSO), który ma związek z anomaliami pogodowymi w skali globalnej. Co roku, w okolicach Bożego Narodzenia (stąd nazwa: El Ni?o znaczy dzieciątko) zimny oceaniczny Prąd Peruwiański jest odchylany przez ciepły prąd z północy. Normalnie zjawisko to trwa kilka tygodni, po czym ciepły prąd zanika. Jednakże, co kilka lat El Ni?o jest ponadprzeciętnie ciepły i silny, co wiąże się z anomaliami w rozkładzie prądów morskich na całym równikowym Pacyfiku. Anomalie w rozkładzie temperatury powierzchni oceanu prowadzą do anomalii w rozkładzie ciśnienia atmosferycznego, osłabienia pasatów nad Pacyfikiem oraz zmiany miejsca występowania prądów strumieniowych (jet stream). Wpływa to na pogodę na całej kuli ziemskiej, a szczególnie w obszarze Pacyfiku. Jak widać, na klimat i pogodę kolosalny wpływ ma oddziaływanie ocean?atmosfera, a mechanizmy tych oddziaływań wymagają dalszych badań. Kolejnym zjawiskiem, którego dobrze nie rozumiemy jest globalna zmiana klimatu wywołana efektem cieplarnianym. Zwiększona emisja tzw. gazów cieplarnianych (dwutlenek węgla, metan, freony, tlenki azotu) powoduje zmiany w bilansie energetycznym naszej planety i w konsekwencji wzrost średniej temperatury przy powierzchni Ziemi. Jednakże ani szybkość tego wzrostu, ani jego skutki dla klimatu i środowiska nie są ostatecznie określone. Na przykład wzrost temperatury powierzchni Ziemi powoduje zwiększenie intensywności parowania, co wywołuje wzrost zachmurzenia, zmiany albeda i w konsekwencji zmniejszenie dopływu energii do powierzchni Ziemi. Ten sam wzrost temperatury powoduje topienie się czap lodowych, a więc wpływa na spadek albeda i co za tym idzie przyczynia się do zwiększonego dopływu energii. Te wszystkie procesy mają wpływ na globalną cyrkulację atmosfery, a także na cyrkulacje w mniejszej skali. Mimo użycia superkomputerów, satelitów i innych wyrafinowanych oraz kosztownych narzędzi badawczych nie potrafimy jeszcze w zadowalający sposób opisać, a tym bardziej prognozować tych procesów. Wiele zagadek kryje struktura chmur czy zjawiska związane z elektrycznością atmosferyczną. Nie są też dobrze poznane tak istotne dla naszego codziennego życia mechanizmy powstawania opadów czy własności przepływów turbulentnych. W miarę poznawania naszego środowiska zdajemy sobie sprawę z powiązań i oddziaływań pomiędzy jego elementami, o których wcześniej nie mieliśmy pojęcia. Opracowujemy prognozy, a jedną z przyczyn ich niesprawdzalności jest nasza ignorancja.

OCHRONA ATMOSFERY, zapobieganie przekraczaniu w powietrzu atmosferycznym dopuszczalnych stężeń substancji zanieczyszczających i ograniczanie ilości (lub usuwanie) substancji wprowadzanych do powietrza atmosf. przez zakłady produkcyjne i usługowe, pojazdy mech., hałdy, wysypiska i inne źródła zanieczyszczeń.
Ograniczenie emisji zanieczyszczeń ze źródeł antropogenicznych uzyskuje się w wyniku:
1) wzbogacania paliw, np. odsiarczanie węgli energetycznych,
2) zmiany stosowanych surowców, np. spalania paliw o wyższej jakości w okresie niekorzystnych warunków meteorologicznych,
3) zmiany procesów technologicznych,
4) hermetyzacji procesów technologicznych i oczyszczania gazów odlotowych,
5) oczyszczania gazów spalinowych, m.in. odpylania i odsiarczania spalin,
6) utylizacji odpadów przem. i komunalnych,
7) wykorzystania niekonwencjonalnych źródeł energii, np. energii słonecznej, energii wiatru.
Do oczyszczania gazów z substancji toksycznych lub uciążliwych dla środowiska (pyłów, związków siarki i azotu oraz węglowodorów, substancji zapachowych) wykorzystuje się różne procesy mechaniczne, fizyczne chemiczne lub biochemiczne, najczęściej: filtrację, absorpcję w cieczach, adsorpcję na ciałach stałych, chemiczne przemiany gazów w inne, mniej uciążliwe substancje.
Ograniczenie emisji pyłów następuje przez zmniejszenie ilości pyłów powstających w procesie technologicznym, zwiększenie wielkości cząstek pyłu, hermetyzację procesów pyłotwórczych i stosowanie wysokosprawnych urządzeń odpylających. Urządzenie odpylające składa się z odpylacza, w którym następuje wydzielenie ziaren pyłu z gazu, oraz urządzeń pomocniczych (przewody ssące i tłoczące, wentylatory lub dmuchawy, silniki, pompy, zbiorniki na pył itp.). Odpylacze wykorzystują siły: ciążenia (komory osadcze), bezwładności (odpylacze inercyjne), odśrodkową (cyklony), elektrostatyczną (elektrofiltry) lub współdziałanie tych sił (odpylacze z warstwą filtracyjną, płuczki). Warstwa filtracyjna może być utworzona z materiałów sypkich lub ceramicznych, tkanin naturalnych lub syntetycznych, włókien szklanych, miner. lub metalowych oraz papieru, kartonu i in. Rozwiązania konstrukcyjne i wielkość urządzeń odpylających mogą być b. różnorodne, a ich dobór zależy od natężenia przepływu, temperatury, wilgotności i ciśnienia gazu, jego zapylenia na wejściu do odpylacza, składu ziarnowego i składu chemicznego pyłu, jego właściwości fizycznych oraz wymaganej skuteczności działania. Odpylacze tzw. mokre oprócz pyłu usuwają z gazów odlotowych część zanieczyszczeń gazowych i toksycznych par, zwł. o dużym współczynniku absorpcji w wodzie, np. tlenków siarki, kwasu siarkowego, chlorowodoru i dwutlenku azotu. Skuteczne oczyszczanie gazów odlotowych ze składników lotnych wymaga stosowania specjalnych procesów oczyszczających.
Odsiarczanie spalin i gazów odlotowych ma na celu ograniczenie emisji do atmosfery tlenków siarki (zwł. dwutlenku siarki) powstających w procesach energetycznych spalania paliw i procesach technologicznych. Metody odsiarczania wykorzystują procesy absorpcji w roztworach (tzw. odsiarczanie mokre) i adsorpcji (tzw. odsiarczanie suche); jako adsorbenty mogą być stosowane m.in. tlenki wapnia i magnezu, węglany, węgiel aktywowany; jako absorbenty wykorzystuje się zwykle roztwory zasadowe (np. wodorotlenek wapnia, sodu). W celu utlenienia związków siarki stosuje się także metody katalityczne. Aby usunąć z gazów odlotowych związki org., stosuje się następujące metody: adsorpcję, np. na węglu aktywowanym, dopalanie termiczne lub katalityczne, absorpcję w roztworach lub biofiltrację. Wszystkie te metody, jak również utlenianie w wyniku ozonowania lub chlorowania (metodą Kurmeiera) są jednocześnie metodami dezodoryzacji gazów odlotowych, czyli usuwania z nich substancji zapachowych.
Oceny i doboru metody oczyszczania zanieczyszczonych gazów dokonuje się na podstawie kilku kryteriów, jak: niezawodność, wielkość kosztów inwestycyjnych i eksploatacyjnych, stopień redukcji zanieczyszczeń. Z punktu widzenia ochrony środowiska ważnym zagadnieniem jest końcowa postać fizycznego i chemicznego zatrzymanego zanieczyszczenia ? w najlepszym przypadku może to być surowiec do dalszych procesów technologicznych, np. siarka z instalacji odsiarczających, w najgorszym ? ciekły lub stały odpad uciążliwy dla środowiska. Stopień redukcji zanieczyszczeń, tj. sprawność lub skuteczność oczyszczania gazu (procentowy stosunek ilości zanieczyszczeń zatrzymanych w urządzeniach do ilości zanieczyszczeń do nich wprowadzonych w określonym przedziale czasowym) w prawidłowo eksploatowanych urządzeniach oczyszczających wynosi 90?99,5%. Ilość zanieczyszczeń zatrzymanych i zneutralizowanych w urządzeniach oczyszczających w Polsce (1991), wyrażona w tys. t/rok, przedstawia się następująco: pył ? 21 666, dwutlenek siarki ? 374, tlenek azotu ? 14, tlenek węgla ? 262, węglowodory ? 80, inne zanieczyszczenia gazowe ? 57. W przypadku zanieczyszczeń pyłowych stanowi to ok. 96% wytworzonych zanieczyszczeń, a w przypadku zanieczyszczeń gazowych ? ok. 18%.
Ochronę powietrza atmosferycznego na terenach zamieszkanych i specjalnie chronionych można realizować (oprócz stosowania procesów technologicznych o małej emisji zanieczyszczeń i eksploatacji wysokosprawnych urządzeń oczyszczających) przez właściwą lokalizację zakładów przem. oraz ochronę bierną, np. w formie izolacyjnych pasów zieleni. Ponieważ zanieczyszczenie powietrza może stanowić problem lokalny, regionalny lub międzynarodowy, również w tej skali są podejmowane działania ochronne, np. 13 XI 1979 w Genewie 35 krajów (w tym Polska) podpisało Konwencję o Transgranicznym Zanieczyszczeniu Powietrza, której sygnatariusze powinni ograniczać ilość i zasięg rozprzestrzeniania zanieczyszczeń powietrza atmosferycznego.

Lepsze jest wrogiem dobrego.

 

Verizon dealer www.lucki.com


#8 misterhahn

misterhahn

    1

  • Members
  • Pip
  • 4 postów

Napisano 12 czerwiec 2005 - 22:19

WOW!! :o SOG!! dzieki!!



Similar Topics Collapse

  Temat Forum Autor Podsumowanie Ostatni post


Użytkownicy przeglądający ten temat: 0

0 użytkowników, 0 gości, 0 anonimowych


Inne serwisy: IFD